Nieuws.
Straks kijk ik het journaal van 20.00 uur op uitzending gemist, wat een verbetering, net als het opnemen van programma's. Niet dat ik veel televisie kijk, maar toch wel prettig, geen gedoe meer met videobanden en dat soort dingen. Vrolijk word ik er niet van, aanslagen, terreur, dreiging, ongelukken, maar ik wil toch op de hoogte blijven van het gebeuren in de wereld. Vaak vraag ik me af hoe het is om in zo'n wereld van geweld te wonen, proberen te overleven tussen de puinhopen, in een tentenkamp, met alleen maar de kleren die je aanhebt en de spullen die je kon dragen, als je geluk hebt. Ik wil de gevolgen van de aardgaswinning niet bagatelliseren, maar wonen in een uithoek van de provincie Groningen is voor mij bijna als god in frankrijk, een paradijs en ik krijg er nog geld voor ook. Ik moet oppassen wat ik zeg, straks heb ik een boze buurman voor de deur, die mij vertelt hoe slecht het er hier voorstaat door al die bevingen. Feit is dat er door de rest van het land te weinig steun wordt betuigd aan het noorden, feit is dat we als Nederland te weinig doen om de wereld in nood te helpen, we sluiten onze grenzen, bezuinigen op ontwikkelingshulp, defensie krijgt er flink wat geld bij, we zijn bang voor de wereld die we niet kennen, we kijken liever een andere kant op, ik ook, ik ben geen haar beter. Wel blij dat ik hier woon.
Soms.
Soms, zoals nu, denk ik, ik heb alles verteld wat ik zeggen wilde, heeft het nog zin om door te gaan met mijn dagelijkse verhaaltjes? Honderden keren heb ik die plaatjes gedraaid, bourree van jethro tull, window of my eyes van c + b, waarom vraag ik me af, meer dan veertig jaar later, steeds weer legde ik de singles op de draaitafel en nog steeds klinkt elke dag muziek door het huis, door mijn hoofd. Twijfel over de dagelijkse dingen die ik doe overvalt me, heeft het zin, wat doet het er toe dat ik er ben? Draai het om, ik ben er, alles wat ik doe doet er toe, niet alleen voor de mensen om me heen, maar vooral voor mezelf, ik leef nu en wat er later gebeurd zie ik wel, living in the moment, vroeger is geweest, van morgen heb ik geen weet, alleen het nu telt, maar dat is zo snel voorbij. Hetzelfde geldt voor het lezen van boeken, een avontuur als je begint te lezen, het boek is uit, waar brengt een verhaal me heen of blijf ik thuis.
Reizen is zo mooi, rijden over wegen waar niemand komt, slapen in een tent, mijn slaapzak ligt werkeloos op zolder, het is een verlangen naar ver weg, maar ik kan ook reizen in mijn hoofd naar waarheen ik wil, soms is dichtbij net zo mooi.
Gemberbier.
In het donker rijd ik over smalle landweggetjes terug naar huis, de ronde maan schijnt over de omgeploegde grond, het raampje open, een frisse wind waait in mijn gezicht. Thuis neem ik een koud zelf gebrouwen gember biertje, je moet er van houden, gember, een beetje zoet met een scherpe nasmaak, niet iedereen zal het lekker vinden. Het volgende bier is Tsjechisch. Even zitten, morgen weer vroeg op, zo gaat het steeds, het ritme van leven, werken, slapen, thuis komen, bezig zijn, steeds opnieuw in een schijnbaar eindeloze herhaling, het klinkt saai, maar elke dag is verschillend, gelukkig want anders hield ik het niet vol. In mijn hoofd is het nooit saai, daar gebeurt van alles, er worden de mooiste dingen gemaakt.
Alles kleurt geel.
Vandaag is het Pasen, vorige week kleurde het geel in de winkels en ik vroeg me af waar dat, die kleur, vandaan komt. Kuikentjes, nieuw leven dacht ik, maar wat heeft dat met het Paasverhaal te maken? Ik kan wel iets met nieuw leven bedenken, Jezus stierf aan het kruis, nam onze zonde op zich en gunt ons zodoende een nieuw leven, een nieuw begin. Toen ik vanmorgen buiten kwam straalde de zon, narcissen bloeien in de tuin, langs het ruiterpad zag ik opeens heel veel paardebloemen, langs de slootkant tussen het groen groeide speenkruid, alles wordt geel. Ik zat buiten te lezen , tot mijn verwondering zijn zelfs de vlinders op eerste paasdag geel. Is dat de invloed van de commercie op de natuur of toeval? Op de terugweg naar huis vroeg ik me af hoevaak ik deze weg gereden heb, verschillende routes van huis naar werk en terug, het hangt af van het weer, auto of motor welke route ik kies. Ik zet de pony binnen en loop nog even met de hond, om de cirkel rond te maken schijnt de maan en zet alles in een geel licht.
Stille zaterdag.
De stilte na het overlijden van een geliefde, er is genoeg gezegd.
Een prachtige vrijdag.
Als ik de gordijnen in de kamer open doe schijnt de zon naar binnen, verwarmt de kamer tot een aangename temperatuur zonder dat de kachel aan hoeft. Ik loop een flink stuk met de hond, nadat ik de pony heb buitengezet, het waait niet meer, heerlijk, de vogels fluiten, de modder op het ruiterpad verdwijnt langzaam, ik kan er weer lopen zonder weg te zakken of uit te glijden. Thuis de krant, koffie, sinasappels persen en geroosterd brood met jam, het leven is mooi, terecht goede vrijdag, hoewel het verhaal even tragisch is als mooi in zijn betekenis.
Goie Vrijdag
Judas, dei is schuld,
'n verroader!
En Petrus mit zien:
"ik ken hom naait",
'n leugenoar!
En aal dei anern
dei mitdoan hebben
hom te krusegen,
dei roupers;
tóukeken hebben ze,
zunder haand-oetsteken,
votlopen binnen ze!
Soldoaten nait,
dei bleven
tot 't enne aan tou,
tot 't duuster weur,
midden overdag...
Ze dobbelden,
gavven hom edik,
luusterden noar hom,
leste woorden,
stoken zien zied deur;
zai wazzen dichter bie hom
as dei, dei joarenlaank
mit hom optrokken wazzen...
Judas, dei is schuld,
moar wel mag dei Judas
den wel wezen:
'n vrumde, 'n noaber
of ain van nog dichterbie
ain van ons zulf meschain?
Wat zollen wie doan hebben:
roupen, votlopen of vechten?
Wel duurt 't hardop zeggen?
deur Daan van Vliet
Witte donderdag.
Vanmorgen was het echt even wit van de sneeuw op witte donderdag, de dag voor goede vrijdag, toen Jezus en zijn discipelen de paasmaaltijd, het avondmaal, gebruikten. Vanavond the passion op televisie, prachtig dat zoveel mensen het verhaal leren kennen en er in mee gaan, maar om bij het verhaal te blijven, laat deze beker mij voorbijgaan. Ik vind het te veel poespas, commercie en als ik Robert ten Brink zie moet ik aan loterijen denken en het verhaal dat Jezus alle handelaren de tempel uit joeg, het is een bedehuis, het lijdensverhaal wordt met nieuwe liedjes en populaire artiesten tot een show. Misschien had Jezus van al die aandacht genoten, ik denk aan de intocht in Jeruzalem, mensen leggen palmbladeren op de weg voor Jezus die op een ezelin de stad binnen rijdt en roepen hosanna. Ik draai Jesus Christ Superstar, de rockopera uit 1970, in het tekstboek bij de plaat, staat op de laatste bladzijde,
The Crucifixion
Jesus
God forgive them-they don't know what they're doing
Who in my mother? Where is my mother?
My God My God why have you forgotten me?
I am thirsty
It is finished
Father into your hands I commend my spirit
John 19:41