Storm en wind.

De wind fluit letterlijk rond het huis, er waait van alles weg, met een luide bonk, gerinkel van glas dondert een kast om op de veranda, flesjes, pottten, er is van alles stuk, maar het geeft niet. Uit het raam zie ik een groot blauw dekzeil waaien over het weiland naast het huis richting weg, ik kan het nog net pakken voor het de weg op vliegt met alle gevolgen vandien. De pony blijft in de stal, vallende takken in de wei en regen zijn geen pretje. Ik had plannen om buiten in de tuin te gaan werken, maar blijf binnen in de warmte en luwte van het huis, krant en boek lezen, bach klinkt uit de luidsprekers. Ik maak er een rustdag van op dinsdag, de wind giert en loeit, de hond ligt aan mijn voeten, die blijft ook liever binnen.

Laten we zacht zijn voor elkander.

Ich kenne des Menschen nicht, Petrus verloochende Jezus drie maal voor de haan kraait in de morgen, vreselijk om een geliefde te vertellen dat je hem of haar niet meer kent, niet meer lief hebt en dat tot drie keer toe. De standpunten verharden de toon van het gesprek, de geliefde is veranderd in iemand die je niet meer kent, zo niet kent en eigenlijk wil je de herinneringen aan je geliefde zo houden als ze waren. Andersom probeer ik mezelf te blijven, net als Petrus, ik wil me zelf niet verraden, maar soms is dat onmogelijk en zeg ik dingen waar ik later spijt van heb, de haan kraait en ik kruip weg naar een plek waar niemand me kan zien." Hij keek in ontzetting naar Jezus en op hetzelfde ogenblik keerde ook de Heere Zich om en zag Petrus aan. Petrus voelde die ogen van de Meester in de zijne , die bedroefde en zachtmoedige ogen, hij voelde ze tot diep in zijn hart"(uit Groot Vertelboek voor de Bijbelse Geschiedenis door Anne de Vries). Dan volgt, Ermarme dich, mein Gott, um meinen Zahren willen;Schaue hier, Herz und Auge weint vor dir bitterlich. Ermarme dich! (Uit de Mattheus van Bach).

Later kom je elkaar weer tegen en weet je niet wat je moet zeggen, je stamelt iets, misschien een excuus, een verontschuldiging voor lelijke woorden. Zover moet het niet komen, denk ik, maar ik ben niet beter dan Petrus, ik verloochen een geliefde, pas als de haan kraait kom ik bij zinnen, maar dan is het te laat, ik verschuil me. Jezus maakt het goed met Petrus, vergeving, laten we zacht zijn voor elkander.

Maar er is ook ongeloof, Thomas, die pas gelooft dat Jezus is opgestaan uit de doden, door met zijn vinger de wonden te betasten, dan weet hij Hij is het echt. Geloof is iets zonder dat het tastbaar is, geloof is het vertrouwen in de waarheid van iets, maar geloof je in spoken, Lou de palingboer, Jomanda, Ratelband en weet ik veel dan wordt het moeilijk, zoek wel de waarheid vooral in jezelf. Lees het Thomas evangelie er op na, zoek het licht in jezelf in plaats dat je je laat verlichten door Jezus.

Blijdschap.

Blijdschap is een gevoel van vreugde, we kijken samen naar voetbal, slechter kan het bijna niet, wat een gesukkel. Ik zet de dvd met het concert van Mumford &Sons, live at Red Rocks aan, prachtig, elke keer weer. Voetbal kijken wordt meer en meer en nog meer een verspilling van tijd, er gebeurt niks, foute passen, theater na een tackle, maniertjes van spelers die denken dat ze het gemaakt hebben, terwijl ze nog geen bal kunnen geven over 10 meter, het liefst nog achter het standbeen langs. Het Nederlanfs elftal zet zich zelf voor schut, maar ze hebben goed gespeeld zegt de aanvoerder, ik zag een andere wedstrijd, saai, slecht, zonde van mijn tijd.

Gelukkig waren we samen, koffie en bier, het is bijna zomertijd.

Een blijde foto.

De foto boven de tekst is van de reis naar de noordkaap, we waren op de terugweg naar huis en vonden een camping in opbouw waar we voor niets mochten overnachten. Het was feest, Janusz feest, ik kan er op google niets over vinden, we werden uitbundig onthaald, tijd om onze spullen uit te pakken hadden we bijna niet. Het houtvuur brandde onder de pan met soep, jerrycans bier werden leeg gedronken, vlees op de barbeque, het leek het paradijs. We werden gekroond met tooien van eikenbladeren waarin korenbloemen en margrieten verwerkt waren, de hoofdtooien van de vrouwen bestonden uit alleen maar veldbloemen, veel mooier. Feest en ik was blij dat zie ik op de foto waarop ik samen met Jolle sta, alles op deze reis was mooi, de ontvangst door Eduardo was buiten gewoon hartelijk en onverwacht. Daar wil ik het bij houden vandaag, blijdschap uit de grond van mijn hart.

Luieren.

Wat is er fijner dan luieren, niets doen, voor me uit staren, alles vergeten waarover ik me druk maak, wandelen met de hond komt er dicht in de buurt, soms is wandelen luieren terwijl ik loop, soms komt muziek luisteren er ook vlak bij, ik hoor alle geluiden, vergeet de wereld om me heen, als in een trance, een droom die ik zonder te slapen beleef. De dag vloog voorbij, wat heb ik nou gedaan, denk ik. Mosterdsoep gemaakt en brood gebakken, veel meer was het niet. Luieren heeft ook zijn keerzijde, de gedachte 's avonds, van al mijn goede voornemens kwam niets terecht, het maakt niet uit wat, iets nuttigs, calvinistischer kan het niet. Morgen een nieuwe dag.

Mijn jongste broer is jarig, kus.

Pasta.

De kachel brandt, het is aangenaam warm binnen, de regen tikt op het dak van de veranda, de hond ligt aan/op mijn voeten, ik heb geen sokken nodig. Berichten stromen binnen op mijn email, reclame, rommel en onzin verwijder ik zonder het te lezen, lieve mails beantwoord ik direct, soms houd ik me in als ik een scherp antwoord in mijn hoofd heb geformuleerd op een mail over geld. Waar maak ik me druk over denk ik, ondertussen blijft het wel door mijn hoofd spoken, spoken bestaan niet, denk ik, het is een krokodil onder mijn bed, de wereld gaat aan geld ten onder zonder vertrouwen in elkaar, het is een wereld waar ik niet in wil leven, ik verjaag mijn spoken, de krokodil is van plastic, onschuldig en ik lach om mijn zorgen, geld speelt geen rol, zei heer Olivier B. Bommel en zo is het maar net. Geluk ligt in een klein hoekje, als je begrijpt wat ik bedoel, parbleu, zoals mijn goede vader zei, verzin toch een list. Het leven is zo eenvoudig, ik loop met de hond, werk in de tuin, maak een mooi meubel voor mijn stereo installatie en ik kook zelf pasta volgens het recept in een boekje dat ik kocht in de kringloop winkel. Het is zo makkelijk en zo lekker, dat ik niet anders meer wil, alles zelf maken kost iets meer tijd, maar tijd is betrekkelijk, je moet het ruim zien, tijd wacht op niemand zongen the Stones, uiteindelijk hebben ze gelijk, sorry, de tijd heeft gelijk, die gaat voor bij zonder dat ik het besef, tot dat ik 's morgens in de spiegel kijk.

Klassieke muziek.

Klassieke muziek was heel lang niet mijn afdeling, ik had er geen belangstelling voor, alleen als het in de pop muziek werd gespeeld, the Nice, Ekseption, Electric Light Orchestra, voorheen the Move, eind jaren zestig hoorde je orkesten op heel veel platen, hoe komt zoiets op gang? Zoals het gaat met heel veel invloeden op welk gebied dan ook, zijn er heel veel volgers die het niveau van hun voorbeelden niet halen, maar ze in succes wel voorbij streven in onze tijd. Ik verbaas me vaak over de kortstondige roem van veel artiesten en alle aandacht die er bij hoort, zou ik dat zelf willen, even in de schijnwerpers en dan weer terug in de vergetelheid of een bestaan zoals ik dat nu leef, in betrekkelijke afzondering, alleen, maar met de mogelijkheid om beroemd te worden als ik mijn talenten aanspreek. Dat moet ik zeker doen, maar er zijn nog zoveel andere dingen die mijn aandacht trekken en verdienen, teveel denk ik soms, maar nooit genoeg.

Jolle is jarig, mijn vriend, kus.

Eten.

Al een tijdje komt Jelmer met zijn kinderen, Kelvin en Jara bij mij eten op dinsdag, vandaag aten we Belgische friet met frikandallen, kroketten en appelmoes. Als het toetje op is vraag ik wat we de volgende week gaan eten, Patat, nee, ik vraag wat vind je na patat het lekkerste. Even denken, die dingetjes met iets erin, tortelini met vulling, zeg ik, Ja, heel goed en lekker. Ik heb net een pasta kookboek gekocht in de kringloopwinkel met alle informatie over pasta, het zelf maken van bijna alle soorten, ook tortelini, dat is voor later. Wat het toetje wordt moet ik nog bedenken. Vandaag lekker buiten gewerkt op het werk, het leek wel vacantie, wat een genot.