Nog een maand.
Nog een maand dan gaan we op de motor naar de noordkaap, dacht ik vorig jaar op deze dag, hoe snel gaat het, de tijd vliegt voorbij en hoe ouder ik word hoe meer ik het besef, steeds meer geniet ik van elke dag, het maakt niet uit wat ik doe. Werken is soms een verademing om de sleur van het thuis-zijn te doorbreken, hoewel ik daar steeds minder moeite mee heb, er is zoveel te doen en te beleven in de kleine wereld in en rond mijn huis. Muziek luisteren met een biertje, de hond ligt op mijn voeten, ik kijk uit het raam, de schapen lopen in de wei en jessica de pony doet zich te goed aan het gras dat ik in het weiland heb gegooid, wat meer kan ik mij wensen, niets. Vanmorgen op de motor naar het werk door de mist, koud en nat, de herinneringen komen al in de eerste bocht, de kou tot op het bot voel ik weer, ik zie niets en mis Jolle's achterlicht voor me, schrik op van een auto die zijn lampen niet aan heeft en plotseling afslaat zonder rekening met mij te houden, wat ben ik kwetsbaar op de motor, alleen, maar het was zo mooi die reis van bijna een jaar geleden, die we samen hebben gemaakt. Vooraf en achteraf zijn niet te vergelijken, we leefden in het nu, elke dag, dat probeer ik vol te houden.
De natuur gaat zijn eigen gang.
De natuur is wat de mens om zich heen ziet als niet door hem gewijzigd, dat is bij ons bar weinig meer , volgens mij, we veranderen de natuur naar de geldende inzichten en die verschillen nog al eens. Wel of niet ingrijpen, verkavelen; alles in het landschap recht trekken langs een lineaal, alle houtwallen verwijderen, die zijn alleen maar lastig als je het land moet bewerken en het verdeelde de weilanden in (te) kleine percelen, het moest groot. Tot er opeens van alles verdween in de natuur wat er voor die tijd altijd was, bloemen, vogels, insecten en nog veel meer, veel om te kijken, te ruiken en dan geen gier of mest, om in rond te dwalen. Ondanks de mens gaat de natuur haar gang, natuur is vrouwelijk, dat maakt het ingrijpen nog pijnlijker, wat doen we haar aan? We kunnen proberen alles in de natuur in goede banen te leiden, het gras blijft groeien, of je moet het doodspuiten, de bomen botten uit, bloemen tonen zich in alle mogelijke mooie kleuren, de dieren krijgen jongen, vogeltjes maken een nest en leggen eieren. Heel veel van die jonge vogeltjes gaan dood, katten, roofdieren, ziekte's, ook daar gaat de natuur haar eigen gang, ook al vinden we het zielig of onnatuurlijk, er is niets aan te doen. We proberen wel wat met opvang, het in stand houden van bedreigde diersoorten, herstel van bossen, minder kappen van regenwouden, maar in de natuur van de mens gaat het om overleven, brood op de plank met boter en kaas, als het even kan. Wij in het westen staan al snel klaar met onze waarschuwende vingers in de lucht, van de natuur moet je afblijven, aan de andere kant willen we niet zien wat de grote olie en gasbedrijven aanrichten in de natuur om ons in auto's, op motoren, in vliegtuigen te verplaatsen naar waar we heen willen, het geeft ons vrijheid. Onze huizen moeten verwarmd worden, alle apparaten moeten het doen, op afstand bedient door onze telefoons, het is nooit genoeg. Onze welvaart heeft zijn keerzijde, door alle moderne communicatie middelen is overal ter wereld te zien hoe goed wij het hebben en willen anderen, die minder of niks hebben, ook meedelen in de rijkdom met alle gevolgen van dien. Onze regering praat een week over opvang, de europese regerings- leiders komen in spoedzitting samen, woorden, er veranderd niets, tenzij wij veranderen.
Nieuwe buren.
Gisteren heb ik nieuwe buren gekregen, gezellig want het was er al een tijdje leeg. Niet dat ik de drukte miste of dat het ongezellig was, nee hoor, zo alleen aan het einde van de straat, het bevalt me goed. Ze kwamen met een grote groep aangelopen vanaf de andere kant van het dorp zonder gezeur, keurig achter elkaar aan. Nu zijn ze thuis in het weiland naast het huis, een kudde schapen, makkelijker buren kan ik niet hebben. De hond moet er nog aan wennen, de pony is zijn smakelijke hapje gras kwijt, maar langs de sloot groeit ook genoeg gras, iedereen is tevreden.
Af en toe mis ik de woorden.
Af en toe mis ik de woorden om te schrijven wat ik denk, maar misschien mis ik in mijn gedachten het juiste onderwerp. Er is altijd wel iets waarover ik nadenk, wat opkomt en ook weer verdwijnt voor ik het onder woorden kan brengen, soms is het te banaal, te grof, niet zinnig genoeg, maar misschien moet ik die afweging aan jullie overlaten en gewoon schrijven wat mijn vingers tikken dat wat het hoofd me ingeeft. Momenteel is het stil in mijn hoofd, apparaten stoppen ermee, vervelend, nieuwe machine's moeten aan de energie eisen van mijn stroom adviseurs voldoen. Ik heb al een A +++ gezien voor een redelijke prijs, dus dat zit wel snor. Sinds vorig jaar wordt mijn huis aangepast aan strenge energie regels, lampjes zijn vervangen, zonne panelen geplaats en eigenlijk moet de verwarming worden vervangen door een apparaat dat een vijfde van de stroom kost dan nu het geval is. Ik heb er eigenlijk geen geld voor, maar misschien spreek ik het bedrag dat ik kreeg voor de aardbevingsschade er voor aan, het huis staat nog niet op in storten en de vaste energie lasten gaan langzaam richting nul. De droger heb ik inmiddels vervangen door een droogrekje dat op een lege slaapkamer of op de veranda kan staan. Even dacht ik dat de afwas ook wel weer met de hand kan worden gedaan, energie A +++++++, zoveel scheelt het, maar het gemak van zo'n apparaat en de afwas die uit het zicht staat. Misschien moet ik broer Lo vragen om samen een nieuwe keuken te maken met een lade waar ik de vuile vaat kan stallen, wel een mooi idee trouwens een keuken helemaal van hout. Ik denk er nog even over na, misschien heeft Lo nog een goed idee, vast wel, als je het wilt weten kijk op www.lohielema.nl
Rondje Hellum.
Prachtig weer vandaag, ik geniet er van, eerst een was in de machine, dat gaat vanzelf. Gisteren scheen de zon door de ramen van de serre, het was treurig zoveel stof en troep erop zat, vandaag alle ramen en deuren van binnen en buiten schoongemaakt, keurig, maar wel veel werk. Zaterdag in ons dorp een wandelpad geopend, rondje Hellum, het begint bij de brug over de Haansvaart. Het eerste stuk loopt langs de Haansvaart tot je niet verder kunt, rechts af richting Kappershuttenweg, vlak daarvoor weer naar rechts, even later loop je door een bosje, op het eind via een pad linksaf, een stukje langs langs de verharde weg, op de kruising oversteken, rechtdoor waar je op het ruiterpad komt dat achter mijn huis loopt, via het weggetje langs het sportveld naar de kerk, over het fietspad naar het beginpunt. Ongeveer 5 kilometer, een mooi loopje voor zo maar even.
Foto's.
Gisteravond zag ik veel foto's van mijn ouders, broers, zussen, hun kinderen, kleinkinderen, van mezelf in mijn jonge jaren, dan komen herinneringen terug van het moment waarop de foto is genomen, de tijd waarin ik toen leefde met dezelfde mensen met wie ik het weekeinde samen was, nu allemaal veel ouder met eigen gedachten over de foto. Er wordt gelachen over verhalen die verteld worden bij de beelden die we zien, de een weet dit, een ander zegt dat het anders was, samen komen we er uit, ontroering bij foto's van geliefden die er niet meer zijn, herkenning van personen uit een ver verleden, verhalen volgen de beelden, iedereen heeft iets te vertellen, oud en jong, we zijn een deel van elkaars geschiedenis, we vullen de stukjes aan die in eigen herinnering ontbreken, uiteindelijk klopt het verhaal weer. Het was een mooi weekeinde, kinderen spelen met elkaar binnen en buiten, het is zo eenvoudig als je naar ze kijkt, daar kunnen we als volwassenen een voorbeeld aan nemen. Onze grote belangrijke wereld wordt een grasveld, een vloer waarop je kan voetballen, een stok die een geweer wordt en niet in het vuur of weggegooid mag worden, de fantasie van kinderen die volwassenen nog maar af en toe kunnen volgen, ze zijn het spel en de eenvoud vergeten en praten over politiek, oorlog, ellende, werk, waar het plezier lijkt te zijn verdwenen, het gemopper overheerst. Nog een rondje rennen om het huis onder de slagboom door die net te laag is, maar je stoot je hoofd niet en lachend kom je terug lopen, wat verliezen we toch veel plezier om te doen van er in ons op komt, maar we durven het niet meer als we ouder worden. Laat de kinderen tot me komen, want zij zijn het koninkrijk Gods, God vergeet de kinderen en hun ouders op de boten, die een beter leven zoeken in het rijke westen, veel van de kinderen verdrinken, ik drink een biertje, schrijf mijn verhaal, het is schrijnend, wat kunnen we doen om de wereld leefbaar te maken voor iedereen?
Quiz.
Een vast onderdeel van ons familie weekeinde is op zaterdag avond een spel, een quiz of zoiets, soms een test over de familie kennis, vanavond heel gevarieerd, oude foto's, verhaspelde woorden, creatief en op het einde een danswedstrijd, welk paar danst het beste de jive. De winnaar van het spel wint de beker en organiseert het spel volgend jaar. Mooi weer vandaag, vanaf vanmorgen lekker in de zon gezeten, gepraat, gewandeld, gekookt, het gaat in alle rust en harmonie, opeens staan er mensen te koken, groente te snijden zonder dat er vooraf iets is afgesproken, het gaat bijna vanzelf. Een prachtig groot huis met veel ruimte erom heen, een speeltuin, heerlijk voor de 12 achterkleinkinderen van mijn moeder, die er gelukkig nog bij is en ook fijn voor ons, er hoeft niets, alles kan, twee stappen van het erf en je loopt door het bos, mooier kan het bijna niet. Paarden galoperen door de wei, de grond trilt ervan, het zijn er meer dan tachtig, trillingen zijn we als groningers wel gewend, maar dit is onschuldig en het stopt wel weer, meer wil ik er niet over zeggen.
Hardlopen in het donker.
Hardlopen is een gezonde bezigheid, maar het wil wel eens anders gaan dan je vooraf had bedacht. Even een half uurtje lopen terwijl het donker wordt, je de omgeving niet kent, geen telefoon bij je hebt, geen stukjes brood of witte steentjes om de route te markeren, je verdwaalt of je het wilt of niet. Anderhalf uur lopen, twee uur, terwijl je maar een uur in de benen hebt, ik ken het van vroeger en niet willen toegeven dat je niet meer verder kunt. Ondertussen wordt het thuisfront ongerust, even later bezorgd en niet veel later stapt een bezorgde vader in zijn auto om te gaan zoeken, een aardige broer gaat mee met een paar biertjes voor de dorstige lopers. Waar moet je ze zoeken in het donker, zelf kent de vader de omgeving ook niet, een toeval mocht hij ze tegen komen. Ongerust nemen we nog een biertje, het valt wel mee zeggen we, ze lopen niet in zeven sloten tegelijk, het is wel koud met alleen een t-shirtje en korte broek, maar ze zijn jong en onbezorgd gelukkig. Ze komen met een grote lach binnen lopen, het gaat bij de sterke verhalen van ons familie weekeind horen, weet je nog dat Jelmer en Sjoerd gingen hardlopen en ze verdwaalden, twee uur later waren ze pas terug in het pikkedonker. Het zijn zorgen die in het niet vallen bij heel veel van wat ik in de krant heb gelezen vanmorgen, we leven in een gekke wereld, een wereld die op hol is geslagen in het najagen van geluk, geldelijk geluk, als je dat niet in je eigen land kunt vinden dan vertrek je naar het beloofde land, als je geluk hebt dan kom je aan, als je minder geluk hebt dan verdwaal je, er is niemand die je zoekt en als je geen geluk hebt dan verdrink je. Niemand mist je, er is geen bezorgde vader die je gaat zoeken, je word vergeten door iedereen. Wij drinken nog een biertje, vergeten de zorgen, een weekeinde samen met de hele familie.