Saai.

Ik lees de zaterdagkrant op zondag, met veel plezier begin ik te lezen van voor naar achteren en terug, trends spelen een grote rol, als het maar groen is of milieu vriendelijk is, het past in deze tijd, snel, maar ook weer niet te ....... Het is een tijd van niet, niemand weet meer te kiezen wat hij of zij wil, we laten ons van alles, bijna alles, opdringen door experts, mensen die het weten, guru's of goeroe's, die het beste met ons voor hebben, maar het allerbeste hebben is voor hunzelf, wij lopen er als schapen achter aan en pikken alles. Saai , het land moet saaier gemaakt worden, dat is het bewijs dat de zaken behoorlijk geregeld zijn, zegt Klaas de Vries in de krant. Saai is de krant van dit weekeinde, voorspelbaar, mannen on the road worden besproken, vijf boeken over mannen met vriend of zo op reis, daar weet ik alles van, maar niemand vraagt mijn mening en dat is goed, er zijn al genoeg boeken over geschreven. Zal ik de krant opzeggen, denk ik terwijl ik lees, maar de gewoonte van 's morgens naar de brievenbus lopen, de krant pakken, de koffie staat klaar, ik kan niet anders dan de krant lezen, eerst van voor naar achter en heel langzaam van achter naar voren, alles er tussen in lees ik ook. Koken, risotto met spinazie en tomaat, verse spinazie uit de kas, heerlijk met geraspte kaas, gregoriaanse muziek op de platenspeler, saai is het nooit, ik neem nog een biertje en vanavond vroeg naar bed.

Plezier.

Woensdag verloor ik het verhaal door een lege batterij, maar Barcelona won van Bayern door een mooi, daarna een schitterend doelpunt en een prachtige pass van Messi. Het mooiste moment was de blijdschap van Messi en Neymar na een doelpunt, alsof ze op straat voetbalden, zonder tienduizenden mensen als publiek, oprechte vreugde, plezier in wat je doet. En denk ik er dan gelijk achter aan, ondanks het vele geld dat ze verdienen, maar dat is mijn calvinistische opvoeding. Voetballen, basketballen, volleyballen, teamsporten die ik voor korte of langere tijd heb beoefend, gespeeld met veel plezier. Ik was niet zo'n technische voetballer, wel snel en vaak op de goede plek, schoffieloeren noemden ze dat, om een doelpunt te maken. Basketballen ging me beter af, redelijk lang, snel en ook hier weer vaak op de goede plek om te scoren, maar het mooiste was om uit een splijtende pass te scoren, lopen en weten dat de bal er komt zonder na te denken, Hans Peetsold en Ruud Schaap konden die ballen geven als de beste. Plezier in het sporten was belangrijker dan het resultaat, vandaar dat ik de top nooit heb bereikt. Wel vaak meegespeeld met het eerste, maar ik beschikte niet over de juiste mentaliteit, wat dat dan ook mag zijn. Je bent zo sterk als de zwakste schakel, die moest ook spelen en plezier hebben, niet aan de kant zitten als het er om spande, we doen het het samen.

Beginnetje.

Ik maak nu een begin, dan kan ik straks zo verder schrijven, het verhaal blijft van 8 mei. Zo nu ga ik verder het is 0.41 uur, maar waarover? Het voorjaar, elk jaar verwonder ik me er weer over hoe snel de bladeren aan de bomen groeien, het zwarte, donkere land groen kleurt in zoveel tinten dat is niet te beschrijven zo mooi. Ik rijd terug van het werk op de motor, ruik het voorjaar, ik was even bang om weer op de motor te stappen, kan ik het nog wel, word ik niet te oud, de angst is ongegrond, ik stap op en rijd weg als in mijn beste dagen. Ik zie de bochten, kijk vooruit, een tractor zonder lichten slaat af naar links, ik wachtte, twijfelde om in te halen en schakelde van drie naar twee, ik heb geen haast, nooit, ik kijk om me heen en geniet van het rijden. Wie zong het ook al weer, bluesman Howlin' Wolf; I'm built for comfort, I ain't built for speed en zo is het maar net, ten minste voor mij, snelheid is niet het hoogste goed, maar de veiligheid, misschien laf of zonder risico, maar dat is een ander verhaal. Howlin'Wolf bedoelde het natuurlijk in de liefde, daar moet ik alle veiligheid laten varen en afgaan op mijn gevoel, ik draai het gas open en stuiter over de klinkerweggetjes, ik moet de vering terug draaien, de zware bepakking heb ik afgelegd, letterlijk en figuurlijk. Het leven na zes weken onderweg samen met Jolle maakt het thuis komen gewoon, anders, het was zo mooi, moeilijk wennen was het om na de eenvoud van de tent weer de luxe van alledag te ervaren in een huis dat van alle gemakken is voorzien met rijen boeken en platen. Nu geniet ik er in volle teugen van. Jolle kus.

Het kwaad komt niet van God.

Ik lees een boek over een Joods meisje dat terecht komt bij streng Christelijke pleegouders, de vader is dominee, het speelt uiteraard in de tweede wereld oorlog. De laatste vier, vijf boeken die ik gelezen heb gaan over die oorlog, allen gekocht in de kringloopwinkel, hoe kom ik erbij om juist in deze tijd daarover te lezen, geen toeval, dat bestaat niet. Haar Joodse opvoeding wordt te niet gedaan door het Christelijke geloof, over vroeger wordt niet gepraat, over een ander geloof al helemaal niet, recht in de leer zonder twijfel. Het meisje groeit op, ze stelt vragen zonder er een antwoord op te krijgen, waarom heeft God geen goede mensen gemaakt? De antwoorden komen uit de Bijbel of de catechismus, die je op catechisatie uit je hoofd leerde, ten minste dat werd van je verwacht, net als de psalmen die je uit je hoofd moest leren. Zondagavond oefende ik met mijn moeder in de keuken, zij zong de psalm, terwijl ik probeerde mee te zingen tot het foutloos ging. De vragen van het meisje stelde ik ook aan mijn ouders, zonder er een direct antwoord op te krijgen, je moet geloven. Later wilde ik geen antwoorden meer dat wist ik wel, maar verkondigde ik mijn mening over het scheppingsverhaal, waar niets van klopte, ik had net van de evolutie theorie gehoord op school. Mijn ouders zwegen, ze zeiden niets meer, de stilte was zwaar en moeilijk voor allemaal, mijn moeder kwam 's avonds bij mijn bed om te bidden, samen, haar handen om de mijne. Het boek gaat verder net als de vragen en de antwoorden die niet van de pleegvader komen, maar het meisje beantwoordt ze zelf, de mensen weten zelf het verschil tussen goed en kwaad, daar heb je geen God voor nodig, waarom laat die God alles gebeuren? Ik lees in de krant over Darfur, verkrachtingen door soldaten, levens ontwricht voor altijd, nog generatie's lang, waar was God?, waar was ik? Wij kijken samen toe, veroordelen het geweld, ik alleen met taal niet met daden, God zwijgt, ik voel me zwak en machteloos. Vanmiddag liet mijn lichaam me even in de steek, moe, maar het stelt niets voor, ik kijk uit het raam naar de geploegde grond, groene bomen, een rode beuk, ik slaap twee uur op de bank en ik kan weer verder.

Dit leerde ik vroeger: We zijn gemaakt om te werken in het zweet des aanschijns, tot het einde der tijden. Doorgaan tot je er bij neervalt en vooral niet klagen.

De mens is onbekwaam tot enig goed en geneigd tot alle kwaad, nog zo'n dooddoener om het geweld in de naam van Wie-dan-ook goed te praten en ons zelf vrij te pleiten.

God en gestoord.

Nog net voor twaalf uur kan ik op de gewone computer mijn verhaaltje beginnen. Ik raakte mijn zilveren muiltje, een prachtig verhaal, kwijt net voor middernacht, de batterij is leeg. Ik heb er nog geen prins over horen klagen, maar het ongemak van een slapend tablet is heel onaangenaam, mijn eigen schuld natuurlijk, te laat opladen, maar ik geef liever de schuld aan de techniek.. Een kus en jullie lezen het hele verhaal morgen, een kikker en de prinses.

Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.

Ik zie het laatste stukje van alle bevrijdingsfestivals op televisie, het sluit af met Typhoon, die zijn versie zingt van het nummer Iedereen is van de wereld, oorspronkelijk door the Scene/The Lau. Onze wereld is vrij, ons leven is vrij, maar die wereld is niet van iedereen, daar moeten wij voor zorgen, dat is onze taak.

Vader.

Op 4 mei moet ik vaak (even) aan mijn vader denken, dat heeft alles met de oorlog te maken en de gevolgen in zijn leven, hij kon er niet of nauwelijks over praten.:Jullie begrijpen het niet!

Toen ik opgroeide was ik het vaak met mijn vader oneens, eigenlijk over alles, ik schreef er lang geleden een haiku over.

Haiku (??; meervoud: haiku of haiku's) is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblikervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

meningsverschillen

altijd en over alles

ik mis mijn vader

Ook dacht ik aan de schrijver Maarten Biesheuvel, die een brief aan zijn vader voorlas bij Adriaan van Dis.

De stilte wordt verstoord.

Het verhaal van het leven en de dood wordt krachtig verteld door een oude man, krom, maar nog sterk, de woorden worden duidelijk gesproken, de prachtige muziek maakt het nog moeilijker om naar hem te luisteren, zwart-wit beelden spreken voor zich. Jules Schelvis verteld voor de laatste keer zijn verhaal, 72 jaar later, er reed een trein naar Sobibor, in het Vredespaleis in Den Haag. Luister naar mijn verhaal, geef de woorden door aan de volgende generatie, zodat zij het door kunnen geven aan hun kinderen, het mag niet vergeten worden, de mensen die zijn gestorven blijven door zijn woorden in onze herinnering, maar we moeten wel luisteren. Er klinkt een aarzelend applaus, bloemen, maar ik zie vooral het verdriet in zijn ogen, een leven waarin elke dag de gedachten aan de geliefden, die zo gruwelijk zijn vermoord, terug komen. Ik kan het me niet voorstellen.

Even was ik blij, ik zag op het journaal het resultaat van de bekerfinale, nu verstoord de blijdschap van de fans de stilte van zijn verhaal, het leven gaat door, twee minuten stilte is veel te kort om te gedenken wat er toen is gebeurd in vergelijking met de tijd waarin voetballers worden toegejuicht als ze een beker hebben gewonnen, de verhouding is scheef ik weet het, maar ik ben de draad even kwijt.