Rondje Drenthe.

Het wordt warmer, de zon schijnt door de ramen in de serre, 's morgens vroeg, iets later want ik kan uitslapen, is de temperatuur in de kamer 23 graden, lekker warm, behagelijk, maar met het later worden stijgt dat snel. Ik ga buiten zitten, doe deuren tegen elkaar open, het helpt even, het wordt tijd om de zonneschermen/doeken weer boven de serre te hangen, dat scheelt minstens 5 graden binnen, maar er zijn niet genoeg (tent) rubbers om ze mee te bevestigen aan de haken. Probleem, bestel ik ze online ergens, ga ik naar Schwitters in Siddeburen of de Welkoop in Hoogezand, ik heb ze nu nodig. Tijdens de derde kop koffie krijg ik een ander idee, ik rij naar de Vrijbuiter in Roden en maak er een mooie motorrit van, vacantie of niet. Ik pak de kaart, bekijk de route, schrijf de plaatsen waar ik langs wil op een A4 met viltstift en stop het papier onder het doorzichtige plastic van de nieuwe tanktas. Een hele middag onderweg, ik koop de tentrubbers en op de terugweg rijd ik verkeerd, maar omkeren doe ik niet, dat heb ik vorig jaar geleerd, er komt altijd wel weer een weg die je op het goede spoor brengt. Vanmiddag duurde het even, maar uiteindelijk zag ik het dorpje waar ik langs moest om weer thuis te komen en op het einde nog een omweg, helaas de brug was open voor onderhoud. Het maakt niet uit, er is altijd een weg naar huis en haast heb ik nooit. Wel uitkijken voor automobilisten, die je niet zien, geen voorrang geven of anderszins, bij Midlaren reed een oude Volvo de voorrangsweg op, ik kwam ook nog van rechts, zonder te stoppen, te kijken of zich te verontschuldigen, in de remmen of er boven op, gelukkig rijd ik bijna nooit hard, tijd genoeg, maar wat een gesukkel. Morgen de zonneschermen ophangen, kijken of het scheelt, gelijk de dakgoten schoonmaken en genieten van het weer.

Lost Angeles.

Ik verander van alles aan de stereo, nieuwe kast, snoertjes, aansluitingen, maar wat is het verschil?, hoor ik dat of denk ik het. De enige manier om het te testen is te luisteren naar platen, oude platen, die ik al ken van de tijd dat ik nog klein was, jong is een ander woord, platen uit mijn jeugd, dat zijn er zoveel, welke moet ik kiezen? De ultieme keus is altijd het nummer van Colosseum, Lost Angeles, een plaat kant lang met alles wat muziek zo mooi maakt voor mij, een bijna klassieke compositie in opbouw en uitvoering, alles zit er in en het is live. Opgenomen in 1971, bijna een halve eeuw geleden en het raakt me op de zelfde manier als toen, nog zo'n plaat Mad Dogs & Englishmen van Joe Cocker van een jaar eerder, het gevoel verdwijnt niet. Mijn vader zei eens dat pop muziek niet de zelfde waarde heeft als klassieke muziek, over tien jaar is iedereen het vergeten, niemand luistert er meer naar. Pa, je hebt het mis kan ik nu zeggen, alle muziek van toen komt terug, er wordt gepikt bij het leven door de bands van vandaag, platen zijn een kostbaar bezit. Ik ben blij dat ik ze heb bewaard en heel veel heb gekocht van mensen die de CD heilig verklaarden, nu spijt hebben, het is te laat. Aan de andere kant, wat moet ik met al die duizenden lp's, draaien is het enige wat ik er mee kan, luisteren en af en toe maak ik iemand blij met een plaat die ik dubbel heb, markplaats verdient weinig aan me. De platen van Frank Zappa maak ik schoon in de wasmachine die ik meegepikt heb van radio Vogelenzang in Bennebroek, waar ik een paar jaar gewerkt heb, een soort ziekenhuis omroep met dj's, die er alles voor over hadden en beroemd wilden worden. Duizenden singeltjes en platen, een paradijs voor mij binnen handbereik en geen Eva die me van de verkeerde boom wilde laten eten, ik werd er niet uit verdreven, sterker nog ze vroegen me om te blijven, maar ik ging zelf weg, ik was niet zonder zonde, ik nam een platen reinigings apparaat mee dat werkeloos op zolder stond en gebruik het al heel veel jaren om mijn platen mee schoon te maken, niemand die het mist. Ten minste dat denk ik, ik heb er nooit iemand over gehoord, toen niet, nu niet en ik vraag me af of radio Vogelenzang nog wel bestaat. Ik zag laatst foto's van het terrein, het hoofdgebouw staat er nog, de vijver, Iepenhorst, Eikenhorst en de kerk, monumentaal, maar het verleden kunnen we beter vergeten, het was een hel, ik hoor nog het geschreeuw uit de isoleercellen, niet een uur, twee, drie uur, maar dagen lang, ik moest af en toe helpen om mensen daar te krijgen, je bent lekker groot en ik dacht er niet over na op dat moment, de gekte, de totale waanzin, chaos, niet te bevatten, onbeschrijfelijk, maar er moet iets gedaan worden om een mens tegen zich zelf te beschermen als hij of zij het niet zelf kan. Op een morgen verwachtte ik een aantal mensen van de gesloten afdeling om iets te gaan doen, creatief onder mijn begeleiding, alleen Toos kwam. Een begeleider gaf me een korte uitleg, ik begreep het niet helemaal, maar hij had geen tijd en ging weg. Toos zat op een stoel, koffie en een sigaret, ik wachtte, maar ze zei niks, nog een sigaret, stil, wat moest ik doen, luisteren, maar er werd niets gezegd. Ik durfde niets te vragen, helemaal niet of ze iets creatiefs wilde gaan doen, alles was teveel. Ik ben in het water gesprongen (de Haarlemmertrekvaart ligt achter het terrein van Vogelenzang), zei ze om me te verdrinken, maar het werd zo donker om me heen, ik durfde het niet en kwam weer boven. Nu zit ik hier, ik leef, eigenlijk wil ik dat niet, maar ik kan het niet.

Toos was niet haar echte naam.

Whiplash.

Een film over een jongen die de beste drummer ooit wil worden, hij luistert naar Buddy Rich, student aan een muziek academie met een leraar die sergeant in het leger zou kunnen zijn, hij drilt zijn leerlingen, kraakt ze af, schreeuwt ze toe, paait ze, alleen maar om ze beter te maken, dat moeten ze zelf doen of ze gaan er letterlijk aan onder door. Hij drumt tot zijn handen bloeden, pleisters helpen niet, ijswater, het is een good time film, het komt goed, alleen in de liefde niet, eigen domme fout. Ik luister naar de drummer, zet een plaat op van Billy Cobham, Spectrum, de drummer is daar, voeten en handen bewegen in alle ritme's van de regenboog, de rest van de muziek hoor ik niet, alleen het tempo, time noemen ze dat, het gevoel. Ik weet niet of ik het heb, een drumstel in de kamer is wel 'cool' of ben ik een oude zak?

Beatles, broers & Wings

Heel bijzonder is zo'n dag/avond uit samen met twee broers. Ik werd naar de trein gebracht, samen met Carien, door dochter Julia, die haar rijbewijs heeft gehaald in 1 keer. Op het station van Haren wachtte broer Peter op ons, samen naar Utrecht,( in Zwolle afscheid genomen van Carien), waar broer Lo al op het goede perron stond. We zijn naar zijn huis gelopen, hebben daar heerlijk in de zon zitten praten met een biertje. Lo kookte een lekkere pasta + saus voor ons, op weg naar Amsterdam Ziggodome, waar heel veel mensen graag naar binnen wilden. De spanning om naar een concert te gaan is een beetje verdwenen, het zijn er al zoveel geweest, maar ik ben wel heel nieuwsgierig naar dit optreden, één van the Beatles, niet zomaar iemand, Paul van het duo John & Paul, die samen de meeste liedjes schreven, ze schreven ze apart, maar ze waren over een gekomen om onder al hun liedjes, Lennon & McCartney te zetten. We hadden een stoel op de bovenste ring op de hoogste rij, een voordeel was dat er niemand achter ons zat. we konden staan dat maakt het beleven van de muziek echter, mooier, je kan bewegen in plaats van stil op een stoel te zitten. Half negen, Paul komt op en zet "eight days a week" in, de tekst zit in mijn hoofd geramd zo vaak heb ik het nummer gehoord. In de eerste klas van de middelbare school deed ik soms mee met een wedstrijdje "platen raden", er werd een singeltje opgezet, precies, bij de begintoon wist ik het vaak al. Zo is het gebleven, de liefde voor muziek, alles is bijna waard om er naar te luisteren, als het met het hart is gemaakt of met het hoofd gecomponeerd met het gevoel van het moment. Paul speelde door, hij zong prachtig, een kleine, goede band begeleidde hem, bas, gitaar, piano net wat het nummer vroeg, bekende nummers, nieuw of onverwacht, in een afwisseling die geen minuut verveelde. Herinneringen kwamen met een nummer, mijn eerste verliefdheid, het meisje was helemaal gek van the Beatles, plaatsen, gebeurtenissen, te veel om te vertellen, af en toe een traan bij iets verdrietigs of uitbundig meeschreeuwen met de hits. Drie uur Paul was eigenlijk nog te kort, maar wel heel mooi en spectaculair, zie het youtube filmpje.

1. 

   4:17

Sir Paul.

Straks via Utrecht naar Amsterdam, vanavond naar Paul McCartney, morgen schrijf ik hoe het is geweest.

Bakken.

Van morgen ciabatta brood gebakken voor de brunch, samen eten op de veranda is wel heel prettig en het is niet meer zo warm als gisteren. Lekker in de zon de krant gelezen, iedereen was weg en daarna een appeltaart gebakken voor de verjaardag van Jara. Om een uur of vier zijn we er heengefietst, onderweg een cadeau gekocht, buiten appeltaart met slagroom, biertje erbij, wat wil je nog meer. Wat kiezen kinderen op hun verjaardag voor eten, heel vaak patat, raspatat, dat ken ik niet , dus maar eens geprobeerd, gezellig met zijn allen in de tuin eten. Zo vliegen de dagen voorbij, ik heb niet het idee dat ik veel doe, maar het geeft niet, samen zijn is ook belangrijk.

Kleinkinderen en pannnekoeken.

Ik weet het, het is pannenkoeken met een n, taal is bedacht door mensen, ze hebben er verstand van denk ik, maar van die nieuwe regels begrijp ik soms geen snars. Het moet makkelijker, voor iedereen te begrijpen, maar uiteindelijk snapt niemand er iets van, laat de taal de taal, bijbelse taal, nederlandse taal, pas als het weer met sch en twee ee's gaat dan wordt het onleesbaar voor de meeste mensen, wel mooi trouwens als je moeite moet doen om iets te lezen. Aandacht bij de geschreven woorden, het is van alle tijd , meer van vroeger toen er nog echt geschreven werd, niet per se beter, anders dan nu, schrijven moet in 1 keer goed, er is geen mogelijkheid om de fout te wissen, te herstellen of delen van een geschreven stuk te verwijderen en later in te passen in iets nieuws. Vroeger moest het gelijk goed. Onweer komt deze kant op, de wind steekt op, gerommel, de hond zoekt een veilige plek, ik zit buiten op de veranda, heerlijk in de frisse lucht. Pannekoeken gegeten met een vulling van spinazie met roomkaas dubbelgeklapt, dan even in de oven bestrooid met parmezaanse kaas, heerlijk met pluksla uit eigen tuin. De klein kinderen hebben er liever stroop of poedersuiker op, als je groter word en zelf moet koken bedenk je van alles om de sleur van vroeger te doorbreken, hoewel een spekpannekoek met stroop wel heel erg lekker is. Koken is zo lekker, proeven, bedenken hoe iets zal smaken, volgens een recept en er je eigen draai aan geven het kan allemaal, als je er maar plezier aan hebt, maar dat is met de meeste dingen zo. Flitslicht, het gedonder komt dichterbij, de wind neemt toe, heerlijk om buiten te zitten, onweer heeft iets onheilspellends, je weet nooit wat er gebeurt of wanneer. Ik tel de seconden tussennde flits en de knal, tussendoor zet ik de pony op stal, wel wat veiliger, de hond probeert weg te kruipen, trilt van angst, onweer en vuurwerk, daar isvze bang voor. Het wordt echt noodweer.

Apparaten.

Apparaten moeten het doen, net als een auto of een motor altijd, geen gedoe of gezeur, geen brom over de speakers of een pijltje dat niet wil bewegen, ik kan me er soms aan ergeren en ga er alles aan doen om het te verhelpen, het kost me uren. De oplossing is vaak heel eenvoudig, ga iets anders doen, lezen, met de hond wandelen, maar vergeet de ergernis, het helpt je niet verder, in de zon zitten met een boek, heerlijk, even de stoel achterover en wegdromen. Een nieuw snoertje doet de brom verdwijnen, de computer uit, morgen een nieuwe dag. Calvin Russell zingt: To say how I love you, it wouldn't be enough, Love is a bird, hold to tight it dies, buf if you hold to loose it flies away, away, it wouldn't be enough. Zo'n dag was het, de ergernis verdwijnt door een prachtig nummer, de zon blijft schijnen, ik zorg voor de dieren, kook een heerlijke maaltijd, even ben ik alleen, maar geniet er van, in gedachten zijn we samen.