Het beloofde land.

In 1972 fietsten we in drie dagen van Groningen naar Hillegom, we hadden gehoord dat je daar veel geld kon verdienen met werk in de bloembollen, waar precies dat wist niemand, we hadden de naam van een bedrijf, meer niet. Het was genoeg voor ons, we gingen op pad, de fietstocht was meer dan de moeite waard, twee jongens met lang haar samen onderweg naar het beloofde land, ten minste dat dachten we, we geloofden er in. We kwamen aan bij het bedrijf in het weekeinde, er was niemand van het personeel aanwezig, maar er stonden wel tenten op een stukje gras naast een kas. Daar hebben we onze tent opgezet en werden door de andere kampeerders van welgemeende adviezen voorzien, je moet je twee jaar ouder opgeven dan je bent, dat scheelt een paar tientjes per week en niemand controleert het. Op maandagmorgen gingen we naar de bollenschuur, we hadden het terrein inmiddels verkend en we mochten beginnen met bollen pellen, het werd per mand betaald. Ik denk dat we drie of vier manden per dag pelden x 3,50 gulden, dat schoot niet op, helemaal niet toen op woensdag bekend werd gemaakt dat er geen bollen meer waren, door het slechte weer konden ze niet gerooid worden. We kregen wel een retourtje Groningen uitbetaald, heel sociaal, maar we gingen naar Vlieland, dat is een ander verhaal. De volgende maandag bleken de jongens die achter de sorteermachine werkten er voor het laatst te zijn of er niet meer waren, wij vonden dat een werkje voor ons, dus namen we brutaalweg hun plaats in en het bleef onze plaats de volgende jaren. Zo verdienden we redelijk wat geld, dat we meestal direct weer uitgaven in de weekeinden en ja, we hadden ons twee jaar ouder opgegeven, maar niemand die het merkte of er naar vroeg. We werkten hard, veel overuren, niets was ons te gek, we werden bij de baas geroepen die ons wilde belonen voor ons gezwoeg en ons voortaan uitbetaalde met het loon van iemand die twee jaar ouder was, we waren nu vier jaar ouder, niemand zag het, toch nog een beetje het beloofde land, maar eerlijk was het niet en we zijn er ook niet rijk van geworden. Wel heel veel plezier gehad.

Solution.

Volgens wikipedia heeft de band Solution, eerst Soulution, gespeeld van 1970 tot 1983, ik weet het niet precies meer, wel dat ik ze voor het eerst zag en hoorde in de aula van mijn school, het moet 1970 zijn geweest, het eerste concert waar ik heen ging. Ze speelden op gehuurde spullen,prachtig, ik kreeg later foto's van het optreden, maar die zijn weg. Ik zag ze nog vaker, een door ons georganiseerd concert op school was prachtig, maar er kwamen te weinig mensen, wij moesten het verlies betalen, maakt niet uit, het is zo lang geleden, het verhaal gaat een eigen leven leiden. Ik werkte in Hillegom en hoorde dat Solution op een eind examen feest van een middelbare school in Lisse zou optreden, ik ging er op de motor heen, ik had geen uitnodiging, maar ik had een goed verhaal klaar, ik was helemaal uit Groningen gekomen als fan die alle concerten volgde en ik kwam probleemloos binnen. Daar zat ik tussen alle geslaagde scholieren, veel jonger dan ik, maar wat een prachtig optreden. Later ging ik nog naar een paar concerten, zo vaak mogelijk. Toen ik het geld had kocht ik hun platen op vinyl, zoveel mooier dan cd. Nu kijk ik naar het reunie concert uit 2006, alles komt voorbij, de hele geschiedenis van een band uit Groningen, je kwam ze tegen in kroeg, op een verjaardag van een vriendin, Kees bedankt dat je me hebt meegenomen naar hun laatste optreden.

Stoere mannen op de foto.

Helmen op, zonnebrillen, ik met een baard, leren handschoenen, het lijkt heel wat, uiterlijk vertoon, maar eigenlijk zijn we zachte mannen, tenminste ik, laat ik voor me zelf spreken. Reizen brengt je in contact met mensen in andere landen, je weet nooit wie je tegen komt, maar met een open blik en onbezorgd kom je een heel eind, ook weer terug. Ik lees verhalen in de krant over geweld, overvallen, aanslagen, haat, ongewenst gedrag, hufterigheid en nog veel meer rotzooi, maar ik merk er eigenlijk nooit iets van, niet op reis, niet hier in de omgeving, er valt mee te leven gelukkig, of zie ik het niet? Ik woon in een klein dorp waar alleen een volleyball toernooi en een rommelmarkt voor enige opwinding zorgen, verder luidt de kerkklok elke dag om elf uur 's morgens, dat is het. Het is genoeg voor mij, meer heb ik niet nodig, ik lijk wel een monnik in mijn eigen klooster, terug getrokken uit de wereld, maar niet celibatair, daar voor is de liefde veel te mooi, verder zeg ik er niets over, ik ben geen heilige, verre van dat, een zondaar die van het leven geniet, God ziet dat het goed is en ik ben het met Hem eens.

Het is stil in huis.

Ik ruim alles op, lege bierblikjes, de vuile borden en kopjes in de afwasmachine, leg alle kaarten op een stapeltje, de platen gaan weer in de hoes en op de goede plek in de kast, het is stil in huis, de hond loopt wat heen en weer, blaft als er mensen voorbij komen. Soms heb ik moeite met die stilte, er is niemand om mee te praten, niet mijn sterkste kant, of om zo maar even vast te pakken, een kus, alleen een hand die me vast pakt, me streelt, iemand! die er wel is, maar nu ver weg, het is moeilijk, maar ook weer niet, het is zoals het is, het is stil.

Motor weekeinde.

Afgelopen weekeinde kwamen we samen om te praten over het komende motor weekeinde in september, de route bespreken, overnachtingen, eten, zelf koken, dat soort dingen, praktisch. We waren er snel uit, 's middags al, want het begon te regenen, we konden pas om een uur of drie weg in plaats van de afgesproken 13.00 uur. Koffie met rabarbercake, kaarten op tafel, route's in de Ardennen, plaats van de camping, ons huisje op vrijdag in Battenberg, daar hadden we nu tijd voor, nog een kopje thee, motorpakken aan en op weg, de Westerwolde/Ems route, door oost Groningen en net over de grens door Duitsland. Ik reed achter Jolle, Jan Jacob voorop en Kees sloot de rij, het reisgevoel van vorig jaar was bijna gelijk terug, helemaal toen we in Duitsland door een groot dennebos reden, glooiende weg, net Finland. Jolle zei later dat hij het ook had, onvergetelijke momenten, misschien nog eens samen op pad, niet zo ver, geen herhaling van een reis, maar een nieuw plan. In Duitsland gestopt voor koffie en een fruhstuck, hoe is het mogelijk om half zes 's avonds, op reis kan alles, het gemoedelijke van samen op pad is gelukkig gebleven. Als we terug zijn gaat de boerentaart in de oven, het duurt even, ik maak er een salade bij, bier op tafel, Jolle neemt nog een kratje grolsch mee, de avond kan beginnen. En er wordt gepraat, veel gepraat, vragen hoe het is, oprechte belangstelling in elkaar, soms is het moeilijk om een antwoord te geven, zo persoonlijk wordt het, maar om de hete brei heen draaien dat lukt niet. We kennen elkaar inmiddels zo goed, dat we echt willen horen hoe het met iemand gaat, we hebben thuis nooit op deze manier gepraat, het is moeilijk, maar ook weer niet om te vertellen wat je denkt, vooral over wat je voelt, hoe je in het leven staat, geniet van de dingen of er moeite mee hebt om gelukkig te zijn. Het is zo'n avond waarop alles gezegd en vertelt kan worden, vragen zijn direct, maar niet vervelend, niemand wordt gekwetst in zijn gevoelens of neerbuigend behandeld, we mogen zijn wie we zijn, zoals we zijn, misschien heeft die behoefte aan openheid, elkaar te leren kennen te maken met het ouder worden. De dood kwam voorbij, de angst er voor of juist niet, vrienden, collega's, familieleden worden ziek en overlijden, hoe is dat als je zelf ziek word of je naaste, je geliefde? Jelmer & Sarah komen binnenvallen samen met Arjen, het gesprek gaat verder en jongere mensen vertellen hun verhaal, hun kijk op het leven, de dood is nog ver weg voor hen en dat moet ook. Het leven gaat zo snel, maar als je jong bent besef je dat nog niet, living by the day, maak er iets moois van. We eten samen, heerlijk, kaarten, ondertussen draaien we alle platen en muziek uit onze jeugd, we vergeten de muziek van nu, dat komt later dan wel weer. Het kaarten is een manier van praten, een spel, maar ondertussen gaat het er serieus aan toe, af en toe blijven de kaarten op tafel liggen, we hebben al onze aandacht nodig bij wat we zeggen, een nietszeggend antwoord wordt meeteen van tafel geveegd, daar nemen we geen genoegen meer mee. Ook niet met slechte kaarten, we beheersen het spel, maar je blijft afhankelijk van wat je in handen krijgt. Het wordt laat, misschien vroeg, een laatste plaat, Lost Angeles van Colosseum, Jolle drijft weg in gedachten als de muziek hard speelt, de herinneringen zie ik op zijn gezicht, de ogen dicht om er maar niets van te missen, zo luister je naar platen. Mijn broers gaan naar bed, ik loop nog even met Jolle naar buiten, we praten kort na over de dag, een zoen en lekker slapen. Ik laat de hond uit, geef het paard een appel, het is licht en ik ga zitten in de stoel op de veranda en laat alles nog even in mijn gedachten voorbij komen, de motorrit, vooral de gesprekken, ze worden steeds persoonlijker en waardevol. Ik kan nog niet slapen, dommel weg in de opkomende zon, zoek mijn bed op, maar na twee uur ben ik klaar wakker, ik ga naar beneden, het deeg is klaar in de broodbakmachine, ik maak er twee ciabatta broden van en zet ze in de oven, ik pers sinasappels, zet koffie voor mezelf en Kees komt beneden. Koffie om bij te komen, we laten samen de hond uit, het is stil, het paard krijgt biks, we hoeven niet zoveel meer te zeggen. Eitjes, het brood is klaar, samen ontbijten en dan gaan mijn broers weer naar huis. Het wordt een rustige zondag, ik lees de krant, loop een lang stuk met de hond, ga toch even op de bank liggen, val in slaap en het is alweer avond.

's Morgens vroeg.

Het is half zes in de morgen, licht de vogels fluiten, de hond is uit geweest. Mijn broers zijn naar bed, ik heb nog even staan praten met Jolle over de dag, de gesprekken, we komen er niet uit en ook weer wel. Ik zit buiten, slapen komt morgen wel weer, een nacht doorhalen, ik voel me jong. Morgen een ander verhaal.

Motorritje met mijn broers.

Even wachten tot het droog werd, daarna een ritje door Groningen en Emsland, morgen meer, we gaan kaarten en praten, nu weinig tijd.

Max.

Vanavond kreeg ik mooie berichten van broers over hun kinderen die geslaagd zijn, altijd fijn voor ouders en vooral voor de geslaagden, een volgende stap in het leven. Ik wist na de middelbare school niet wat ik wilde gaan studeren, mijn vader had een studie leraren opleiding geschiedenis/aardrijkskunde voor me gepland, maar het liep anders. Vaders moeten zich er niet te veel mee bemoeien, hoogstens hun kind naar een school van keuze brengen en samen rondlopen om te zien of het wat is, het liefst onopvallend, vooral niet sturend. Ik ging met vriendin Tineke mee naar de kunstacademie, een map tekeningen, druksels, enzo onder de arm om toelatingsexamen te doen. We moesten een stilleven tekenen, praten met docenten, die ons werk op een hooghartige, afstandelijke wijze lacherig beoordeelden, misschien wordt het nog eens wat, maar nu lijkt het nergens op. Ik had er weinig vertrouwen in, toch werd ik aangenomen, wat een wonder. Ik heb er veel geleerd, heel veel, ook over me zelf, een verlegen, wat terug getrokken jongen met (dat kan ik nu wel zeggen) veel talenten, alleen wist ik niet hoe ik dat talent moest ontwikkelen, van de meeste docenten kreeg ik weinig of niets te horen, ik moest het zelf doen, tegen de stroom in roeien is niet makkelijk in de grote mensen wereld. Het is allemaal goed gekomen, maar anders dan ik had verwacht.

Vanavond heb ik naar Mad Max - Fury Road gekeken, gedownload zonder ondertiteling, veel wordt er ook niet gezegd, maar wat een film, vol actie, zoiets heb ik nog nooit gezien, het verveeld geen moment. Wel ongeloofwaardig, maar dat is the Lord of the Rings/the Hobbit ook. Het is een lange achtervolging, goed tegen slecht, het aloude verhaal op nieuw verteld en het loopt goed af, met een opening naar een vervolg.

Zo gaat de vacantie langzaam voorbij met klusjes die nog gedaan moesten worden, luieren in de zon, lezen en nieuwe platen draaien, het is goed.