Museum.

Vanavond eerst lekker gegeten met Julia, strudel met courgette, brocolli en champignons uit mijn italaliaanse tuin-en kookboek, daarna samen naar het Groninger Museum, waar we een lezing hoorden over het leven en werk van Werkman, drukker van beroep, na afloop mochten we de tentoonstelling bekijken. Heel mooi om die druksels in het echt te zien, proefdrukken naast elkaar, vooral verschillend in kleur. Julia had voor de kaartjes gezorgd, een oud gezelschap, volgens mij was zij veruit de jongste. Leeft de kunst niet onder de jongeren of vinden ze dit oubollig, bejaard/verjaard, niet meer van deze tijd, ik weet het niet. Ik moest wel aan mijn tijd op de kunstacademie denken, toen ik ook experimenteerde met drukletters, druksels, inktroller, het kon niet gek genoeg, maar toen had ik nog niet van Werkman gehoord, dat kwam pas later. De geur van drukinkt is zo lekker, uitrollen op een glasplaat, het maakt niet uit wat je maakt, als je maar bezig bent, dan komt het vanzelf, inspiratie is zo'n vaag begrip, daar kun je niet op wachten, gewoon aan de slag gaan, maar dat geldt voor alles. Laat nou niets doen, lekker zitten lezen, een sterk punt van mij zijn, maar die geur van drukinkt die wil ik weer ruiken, trouwens acrylverf heeft ook een heel bijzondere lucht en gewone verf, waar ik de serre mee moet schilderen. Ik moet uit mijn luie stoel!

Camping.

Het was laat vannacht, toen ik mijn boek uit had was het al licht, heel bijzonder vind ik dat, nog een rondje met de hond lopen, het paard een pluk gras en naar bed. Mijn moeder belde me om kwart voor tien wakker, ik schrok even, was er iets gebeurd?, nee, ze was met een uitje van het Rode Kruis naar de kerk van Anloo geweest. Rondom de kerk staan doeken met daarop geschilderde, aquarel, getekende, in linosnede afbeeldingen van de kerk, heel mooi, ik heb ze al twee keer bekeken. Dat was de mededeling van mijn moeder, dit moet je zien, heel lief dat ze belde, verder over ditjes en datjes, familiepraat. Vol goede moed aan de dag begonnen, ik wilde met de serre beginnen, maar het werd een dagje op de camping bij huis. Ik ben de enigste gast, lekker rustig, maar het betekende wel dat ik zelf voor alles moest zorgen, koffie, ontbijt, geen bediening, maar ook geen gezeur aan mijn hoofd van vervelende gastvrouwen, rust op de camping. Ik lees de krant, zoek nieuwe boekjes op van Hans Dulfer en Wilfried de Jong, korte verhalen, ik lees ze met een glimlach. Zo gaat de dag langzaam voorbij, ik loop met de hond, zit de hele dag buiten, ik zie prachtige wolkenluchten overdrijven, tussen door schijnt de zon, een dag op mijn eigen camping, alleen jammer dat er zoveel auto's over de weg achter de camping rijden, daar moeten ze nog iets aan doen.

Mauthausen cyclus.

Ik kan niet verder lezen, het is te gruwelijk, echt, vaders wordt gevraagd om hun zonen aan te geven, moeders hun dochters, andersom ook worden ouders aangeklaagd door hun kinderen, veroordeeld, niemand is veilig in een geloofs-staat, het recht valt weg in de euforie van de overwinning op het bestaande systeem, alle regels worden veranderd door het geloof, anders denkenden worden berecht door gelovigen die de dienst uit maken. Macht komt in handen van leken, mensen die hun woede en angsten botvieren op onschuldige mensen, maar dat zelf niet beseffen, ze worden in hun gelijk gesteld door het regime dat hun de macht geeft, onvoorwaardelijk, vroeger en het is nu heel dichtbij, elke avond zie ik het op het nieuws.

Ik draai de plaat Mauthausen Cyclus van Theodorakis, ontroerend mooi, hoop in een tijd van chaos, liefde die niet kan bestaan, daarna de tiende van Mahler, Rubber Soul van the Beatles, het maakt niet uit, het is laat, ik lees mijn boek uit, morgen een nieuwe dag, denk ik.

De vrijheid waarin wij leven is ongekend, alles kan, we kunnen zeggen wat denken, liefde voelen voor onze naaste, man of vrouw, dat is het mooiste wat er is de liefde.

Ik sta bij het ziekbed van mijn opa, kanker, hij heeft niet zo lang meer om te leven, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Hij zegt tegen me dat ik mijn verkering moet afbreken, beëindigen, mijn geliefde is rooms katholiek, dat valt niet goed in de christelijk gereformeerde gemeente. Er is geen ruimte voor een gesprek, logisch als je zo ziek bent, mijn vader staat er bij en zegt niets, later denk ik, hij heeft het gezegd, de woorden in de mond van mijn opa gelegd, ik weet het niet zeker. Geloof en liefde zijn geen goede combinatie, of ook wel als je heel veel van elkaar houd. Later kwam de dominee samen met een ouderling langs in onze flat in Hoogkerk, samen wonen kon echt niet, zonde. Daar moest ik aan denken toen ik mijn boek even weglegde, de bekrompenheid van mensen die denken te geloven in een God, Allah, zeg het maar en hun wil in de naam van die God opleggen aan anderen volgens de regels van het geloof. De liefde is ver weg, macht is het woord, wat is goed of fout, God heeft ons uit het paradijs weg gestuurd, maar Hij wist nog niet welke gevolgen dat had, Hij heeft er een zootje van gemaakt, ik bedoel dat wij er niets van begrijpen, Zijn evenbeeld zijn wij , maar wij weten het beter dan Hij.

De hond ligt naast me op het vloerkleed, ik moet denken aan the never ending story, zo'n hond, een sprookje en het komt allemaal goed, net als in het leven, maar ook heel vaak niet!

Herfst in de zomer.

Gisteren was het een dag met enorme hoosbuien, af en toe een klap onweer, vandaag was het weer iets beter, maar het was te koud voor de tijd van het jaar en grijs, herfst. Tussen de buien door kon ik nog wel een flink stuk met de hond lopen, natte voeten, de winterjas aan, armoe troef wat het weer betreft, voor de rest heb ik niks te klagen, binnen is het warm, de houtkachel aan, mooie muziek en heerlijk gegeten. Toch liep ik een beetje met mijn ziel onder de arm, ik wilde buiten aan de slag, wel of niet, steeds een regenbui als ik van plan was om beginnen, dan maar niet, morger is er weer een dag. Wel schroeven en een nieuwe zaag gekocht, het plan van aanpak zit in mijn hoofd, nu nog iets beter, droog weer.

Eigenlijk vind ik zo'n dag helemaal niet erg, ik rommel een beetje aan, lezen, muziek luisteren, hangen op de bank, opruimen in de schuur, kopje koffie met kruidkoek, zelf gebakken. De dag vliegt voorbij zonder dat ik het door heb, opeens is het donker en laat, jammer dat ik niet buiten kan zitten bij een vuurtje achter in de tuin.

Sound of silence.

Simon & Garfunkel zingen dit nummer op een reunie concert of zo, ontroerend mooi, tranen in mijn ogen, ik hoef niets te doen youtube zorgt voorde muziek. Paul Simon schreef alle nummers, ongelofelijk onvoorstelbaar prachtig, Art Garfunkel gaf kleur en klank aan die songs met zijn warme stem, uren, dagen, weken oefenen om samen zo te kunnen zingen. Succes heeft zijn keerzijde, maar reunies zijn zo mooi, the Everly Brothers, waar Simon & Garfunkel heel goed naar hebben geluisterd, Cream in London in 2005. Soms een ramp als je naar revival festivals gaat, oude rockers in leren broeken die net niet meer passen, de stem die niet helemaal zuiver meer is, vergane glorie, maar ze kunnen niet anders, brood op de plank en toch wel weer mooi als je ze nooit live hebt gezien. Ik kijk naar een concert van Joe, Joe Cocker in top vorm, Chris Stainton speelt mee, een band met twee gitaristen, drummers, mooie zangeressen. Het wordt laat door youtube, maar dit wil ik niet missen, ik heb Joe misschien wel tien keer of meer gezien het blijft mooi, alle nummers hebben een herinnering. Joe live, toevallig klik ik dit concert aan, maar geloof ik in toeval, nee, het moest zo zijn, ik voelde me kloten door van alles en nog wat, Joe zingt me terug in mijn leven. Hij zingt alleen voor mij, ik sta vooraan en vergeet alles, ik hoor alleen de muziek.

Vroeg naar bed gaat niet, ik kijk het concert uit, Joe zingt als een jonge hond, nooit vals, nooit er naast en de band speelt alsof hun leven er van af hangt, zo maar op een zondag avond.

You are so beautiful to me, Joe is dood, Harry is dood en nog zoveel anderen, de muziek blijft, maar nu ontroerd door de muziek, tranen, sorry, verdriet.

Op blote voeten.

Ik loop graag op blote voeten, zonder sokken in de klompen als ik met de hond ga wandelen, op slippers naar het werk, als ik thuis kom is het eerste wat ik doe, schoenen en sokken uit, heerlijk om op blote voeten te lopen, over het gras, het grindpad is minder, maar toch probeer ik het. Ik zat te denken aan de gym lessen van vroeger, hbs/havo, altijd op blote voeten volgens mij, ik speelde in het schoolteam volleyball en basketball ook altijd op blote voeten, zelfs in wedstrijden, maar misschien wordt mijn geheugen minder en had ik toch een paar goedkope gympies aan, ik weet het niet meer. We deden mee aan het volleyball toernooi in Assen, internationaal, met het schoolteam, er was een mogelijkheid om te blijven overnachten bij een gastgezin, we maakten er gebruik van, maar het was geen succes. We gingen met de trein naar Assen samen met onze vriendinnen en we kwamen terecht in een park waar militairen oefenden of in ieder geval rond liepen, we hadden goedkope AH wijn mee om de tijd te doden en ons te vermaken. We kwamen bij ons gast gezin en kregen koffie met iets erin geserveerd, niet te drinken, stiekem bij de planten gegooid. We speelden heel goed tegen een zweeds team, wonnen bijna, maar er was iemand die het verpestte, geen naam. Verder weet ik er niet zoveel meer van, speelden we op blote voeten? Jolle weet jij het nog? En Cuby speelde op de laatste avond de sterren van de hemel.

Ploeteren.

Het gras moet af en toe gemaaid worden rondom het weiland van pony Jessica, anders wordt de sterkte van de stroom op het schrikdraad minder, het gaat via het gras de grond in, ze moet wel in het weiland blijven en er niet uitbreken op zoek naar graziger weiden. Het gras bij de buren is altijd groener, in een vacantie is ze wel eens door de afrastering heen gelopen op zoek naar vers gras en toen stond ze 's morgens vroeg echt bij de buren in de tuin, op het terras. Gelukkig hebben ze haar terug gezet in de wei, sinds die tijd houd ik het goed in de gaten. Daarna alle stront uit het weiland gehaald, op die plaatsen eet ze dan geen gras meer, zes of zeven kruiwagens vol, onvoorstelbaar hoeveel zo'n dier poept. Ook het gras voor de serre gemaaid, de buitenkant moet hoog nodig worden geschilderd, ik ga er eindelijk mee beginnen. Bij dat soort klusjes vertoon ik uitstel gedrag, er moeten eerst heel veel andere dingen gedaan worden en ik moet zin maken, nu is het zover, ik weet hoe ik het ga aan pakken, volgens mij valt het allemaal mee, wel wat kale plekken die ik af moet schuren of misschien de brander er bij, maar geen grote verrotte stukken. Het blijft ploeteren met een houten huis, een grote tuin, dieren om voor te zorgen, maar ik geniet er van.

Film.

We kijken een film en daarna misschien vroeg naar bed, morgen meer, er is nog veel te vertellen, niet alleen over de tijd in de bloembollen, ook daarna is er nog het een en ander gebeurd.