Aywaille.

Een prachtige rit door Limburg naar de Ardennen, gelijk slingerweggetjes door de heuvels, het weer is nog grijs met af en toe een spatje regen, het deert ons niet. Bij friture Laura krijgen we een enorme bak patat met stoofvlees, dat is onze warme maaltijd vandaag. De camping in Aywaille staat naast een klein kasteeltje en vlakbij een supermarkt, we hebben een enorme plek aan het einde van de camping naast een riviertje, hier blijven we drie nachten. Na de boodschappen drinken we een biertje, Chauffe, op het terras van de camping, we eten een flinke eigengemaakte stokbrood gezond, koffie na. Het is toch wel behelpen zonder stoelen, van de camping eigenaar mogen we vier stoelen lenen, maar morhen vroeg moeten ze terug, het wordt mooi weer, hij verwacht veel klanten op het terras, morgen mogen we ze weer lenen. Een provisorische tafel in het midden en we kunnen klaverjassen.

Gisteren moest ik even wennen om weer op pad te gaan met de motor, vandaag was het goede reis gevoel er weer, het rijden en kijken waar je langs komt samen met mijn broers en Jolle. Ik rijd achteraan, Jolle voor me net als vorig jaar, heel vertrouwd.

Groesbeek

Groesbeek

Vandaag geen verslag van de dag, we staan op een natuurcamping van staatsbosbeheer zonder wifi, dat wordt later.

Tegen 13.00 uur zijn we vertrokken uit Hellum, na een heerlijk maaltijd met pittige pompoensoep en ciabattabrood, beker melk en op weg. Ik liet wel een zielige hond achter, maar daar wordt goed voor gezorgd. Een prachtige weg va de Provincie Groningen naar Groesbeek, stukje door Duitsland, o.a. de stad Kleve, over bijna allemaal kleine weggetjes. Overal is de natuur nog groen, veel donkerder dan in het voorjaar, de herfst lijkt nog ver weg, behalve het weer van vorige week, vandaag een paar druppeltjes regen met dreigende wolkenluchten. Nederland is toch een prachtig land met heel afwisselend landschap, bossen, weiden, maisvelden zie je steeds meer, af en toe glooiend richting Monferland, een plezier om er door te rijden, behalve de vele rotondes. Om een uur of zes reden we decamping bij Groesbeek op, 1 kampeerder op de hele camping, inschrijven op een briefje, betalen doe je later. De tent opzetten ging als of we nooit anders hebben gedaan, de routine zit er nog in. Keesen Jolle gingen boodschappen doen, wij zochten een picknick tafel om bij te zitten en te koken, er staat er eentje midden in het bos, een klein stukje lopen, wel zo comfortabel. Pasta met saus staat op het menu, gezellig eten midden in het bos met een lampje erbij, lekker eten, vroeg naar bed.

Op reis.

Morgen is vandaag, gaan we op weg, op reis, de motor is er klaar voor, ik nog niet helemaal, kleren inpakken en dat soort dingen komen straks wel. Druk met een oude vw bus die er geen zin meer in had, terug ge sleept, anwb, benzinepomp of zo iets, geen ergernis, een beetje ongemak, thee drinken bij een onbekend persoon die zich niet op zijn gemak voelt, hij sleept me naar huis, ik hoef hem niet te bedanken doe het toch. De anwb man haalt de halve motor uit elkaar, accu weet ik veel, starten, nog een keer, onder de bus kijken, slangetjes er af, benzine is wel heel belangrijk voor een auto, geen benzine is een probleem. Dat is de oorzaak, nu de oplossing, eerst een week weg op de motor, de bus is en blijft de bus, kus

Praatvoetbal.

Ik kijk naar de tussenstand van de interland Turkije - Nederland, 2-0 en ga andere dingen doen, voetbal is in mijn beleving van een vroegere hoofdzaak afgezakt naar een minimale bijzaak, ik neem er notie van, maar ik word er niet warm of koud meer van. Na afloop wordt de oude nieuwe aanvoerder met zichtbare tegenzin geinterviewd, de haren worden in model gestreken, uit zijn woorden maak ik op dat het Nederlands elftal gewonnen heeft, alleen de stand spreekt een andere taal. De bondscoach doet er nog een schepje boven op in nietszeggendheid, de fouten worden (h)erkend of hij heeft toegegeven dat het elftal heeft gefaald weet ik niet, ik heb de televisie uitgezet. Ik kijk geen voetbal meer, de wedstrijd is niet belangrijk, het spelletje heeft het afgelegd tegen het praten er over, 2 x 45 minuten vallen in het niet bij uren voorbeschouwing, commentaar, nabeschouwing, analyse en napraten in een late night show of studio voetbal, voetbal bestaat niet meer, het is praatvoetbal geworden, misschien dat we daar de beste in kunnen worden, verbaal europees of wereldkampioen voetbal. Praten kunnen we als de beste, op het werk worden arbeidsomstandigheden en collega's genadeloos besproken, een weerwoord word ze niet gegund, wij zijn de bondscoaches van onze wereld, praten een nederlaag om in een bijna overwinning, het ligt altijd aan de tegenstander, de ander, de gekleurde bril past ons allemaal. Plezier in je werk is belangrijk, nu de voetballers nog, Ernst Happel (voetbaltrainer) zei niet zo veel, maar had wel de juiste woorden; kein geloel, fussball spielen, dat weten de spelers van het Nederlands elftal niet meer, fussball spielen zonder geloel. En ook de doeners in de Nederlandse politiek laten ons in de steek, er wordt alleen nog maar gepraat over oplossingen van belangrijke vraagstukken/vluchtelingen in talk shows, bekendheid is belangrijker dan daden, de V.O.C. mentaliteit van Balkenende is ver te zoeken, politici en voetballers doen voor veel geld hun werk, na elke wedstrijd of debat zeggen ze dat ze hun best hebben gedaan, maar het resultaat is om te huilen. Je best doen is geen verdienste, het is een voorwaarde om je werk goed te doen, maar dat hoeft niet gezegd te worden, je doet het gewoon altijd zonder gezeur, dan win je wedstrijden en hoeven we ervoor-en achteraf niet eindeloos over te praten, houden we tijd over om naar goede muziek te luisteren. Wat goede muziek is bepaalt iedereen zelf.

Groentetuin.

De pompoenen zijn ook al groot gegroeid, vandaag is er soep van gemaakt, ook nog courgettesoep met en zonder zalm, heerlijk zo'n tuin. De tomaten in de kas doen het wel, maar ik heb ze verkeerd, achter elkaar geplant, zodat ik niet bij de achterse rijen kan komen, een les voor volgend jaar. Verder is het al een paar dagen koud en nat, de kachel weer aan, morgen de hout kachel. Volgende week ziet het er beter uit, weinig regen, meer zon, gelukkig maar anders is het echt behelpen in een tent. We zijn na vorig jaar wel wat gewend, droog en zonnig is wel heel aangenaam, kou daar kunnen we wel tegen. Maandag gaan we weg richting Ardennen, plannen kunnen altijd nog veranderen, maar de Noordkaap halen we niet in een week.

Komkommertijd.

Het is komkommertijd, ze groeien als kool, ik heb er een paar weckflessen chutney van gemaakt, ze door de sla en het eten gedaan, maar ik heb er net alweer een stuk of zeven geplukt en er zijn nog meer. Het gaat net als bij de courgettes, een enorme oogst, als je een groente tuin hebt is dat een nadeel, alles komt te gelijk. Dit weekeinde ga ik nog meer komkommers en courgettes inmaken, het houd me van de straat. Na het weekeinde gaan we een week op de motor weg, het is goed bevallen vorig jaar.

Mensen roepen: Vrijheid.

Gisteren wilde ik schrijven over mensen op een perron in Budapest, ze riepen; vrijheid, vrijheid, ze willen naar het beloofde land Duitsland, zo ver weg van huis na een lange reis vol gevaren, ontberingen, niet te bevatten voor mij, zo dichtbij in kilometers zijn ze bij hun doel, vrijheid waar dat dan ook mag zijn. Ik sta er zo weinig bij stil dat de wereld waarin ik leef vrij is, ik ben vrij om te denken wat ik wil, kan zeggen waar het op staat zonder dat ik opgepakt word, onthoofd omdat ik een westerling ben, misschien christelijk, gelovig in dezelfde God, maar een andere profeet predikte Zijn woord, wie weet de waarheid? Vrijheid is het hoogste goed, in denken, in zijn, in elkaar liefhebben, in het niet met elkaar eens zijn, in zeggen waarop het staat, in alles hoe we met elkaar omgaan. We vergeten de verdraagzaamheid zo snel als het aankomt op het eigen belang, ons gelijk, mijn vrijheid die in gedrang komt door de ander, die ik niet begrijp, versta of niet ken, het is een mens net als ik, maar dan moet die mens vluchten door geweld, een verkeerd geloof, andere achtergrond, kleur, zeg het maar, bijna over alles kan je het oneens zijn, oorlog voeren en elkaar vervolgen. Mensen op een perron meer dan zeventig jaar geleden, stil, huilend, schreeuwend , als hun kind, geliefde, vader, moeder, oom, tante, neef, nicht, het maakt niet uit wie een andere kant werd opgestuurd naar het einde, vrijheid was ver weg in die dagen, het is niet te vergelijken met de situatie van deze tijd, maar we leren niets van de geschiedenis; wij leven in vrijheid, dat willen we zo houden, er is weinig ruimte voor anderen die moeten vluchten voor een aanhoudende golf geweld, onverdraagzaamheid (verdraagzaamheid die er vroeger wel was, waarom nu niet meer?) en zoveel ellende, ik kan het me niet voorstellen. Iedereen is welkom, net zo als ik me welkom wil voelen op een andere plaats, in een ander land, tussen andere mensen, we gotta live togheter. Wie zong dat ook al weer, Band of Gypsys, Jimi Hendrix met Billy Cox, bass en Buddy Miles, drums en zang. Muziek verbroederd, laten we het daar maar op houden, zelfs het Concert Gebouw Orkest neemt een oude dirigent weer in ere aan, jammer dat Jimi dood is.

Mensen op een perron.

Na twee keer een poging om een verhaal te schrijven op mijn tablet dat twee keer uitviel omdat het moest worden opgeladen stop ik er mee, morgen verder.