The Doors -When the music is over.

1. Vrijdag avond ga ik met mijn broer Kees naar The Doors Alive in Groningen,

   kijk eerst naar the Doors, daarna naar the Doors alive met het zelfde nummer, veel plezier. Klik op de blauwe (of paarse) titel.

   

   12:31

Fijn om thuis te zijn.

Vanmiddag reed ik in de stromende regen terug naar mijn werk, ik zag weinig, het water stroomde over de weg, rustig aan, het waaide ook nog eens hard. Geen weer om te kamperen, dacht ik, vorige week waren we onderweg naar de Ardennen, wat hebben we het getroffen met het weer, meest droog met flinke zonnige periodes, wel vroeg donker en koud 's avonds, mistig en koud 's morgens, maar daartussen waren het prachtige dagen. Een goede slaapzak en idem luchtbed, vorig jaar onder koude Noorse en Finse temperaturen getest, zorgden voor warme, confortabele en aangename nachten. Nu is het fijn om thuis te zijn, in de regen kamperen is echt niets, tenzij het niet anders kan, in de regen motorrijden doe je ook niet voor de lol, tenzij je verder moet naar een afgesproken bestemming, je maakt er in die omstandigheden het beste van, achteraf valt het altijd mee, nu ben ik blij dat ik in een warme kamer zit, mijn bedje is gespreid.

Bedankt jongens, ik hou van jullie.

We gaan al jaren het tweede weekeinde van september samen weg op de motor, hoe het precies ontstaan is weet ik niet meer, we hadden vast, ten minste de meesten van ons, een motor en allemaal ons motor rijbewijs. Wij zijn mijn vier broers, mijn zwager Jolle die ik als vriend al ongeveer 45 jaar ken en ik die verhalen schrijf over de gebeurtenissen in mijn dagelijkse leven. Mijn jongste broer had het over uniek, ik vind het eigenlijk heel gewoon, een weekeinde samen waarin we praten, koken, motorrijden, wandelen, stil zijn, muziek luisteren, kaarten, spelletjes doen, laat naar bed gaan, bier drinken, ontbijten als het al bijna middag is, echt willen weten en horen hoe het gaat met iemand, vragen stellen die moeilijk zijn, niet tevreden zijn met makkelijke antwoorden, plezier hebben in kleine dingen, lachen met elkaar over een gevatte opmerking, niet boos worden als jij op de hak word genomen, herinneringen ophalen bij het kijken naar foto's van alle voorgaande motor weekeinden, huilen bij verdrietige verhalen, elkaar troosten met een arm om de schouder, een kus op de wang, plannen maken voor het volgend jaar en nog veel meer, mijn jongste broer heeft gelijk, het is uniek om zo met elkaar om te gaan, samen elk jaar naar een andere plaats, het maakt niet uit waar, het is altijd goed. Jongens bedankt, ik hou van jullie, kus

Nawoord.

Vallen is niet zo erg, op het moment dat het gebeurt denk je, wat overkomt me, het gaat zo snel dat je er nauwelijks besef van hebt, zo rijd je zo lig je. Twijfel over leeftijd komt in mijn gedachten, die schuif ik snel weg, ik rijd verder met een verhoogde hartslag, ik ga door de bochten net als gisteren, niet hard, vierde in de rij, Kees voorop, Jan Jacob erachter, Jolle rijdt voor me in zijn eigen tempo, dat is mijn richtlijn, zijn snelheid is de mijne, ik volg, kijk om me heen, droom weg, geef gas om aan te sluiten, het gat wordt groter als ik naar roofvogels boven het weiland kijk, de koeien zijn niet onder de indruk van vier langsrijdende motorrijders, er zijn er al honderden voorbij gekomen, gras eten, herkauwen meer doen ze niet, waar maak ik me druk over in mijn leven, ik val en sta op, zo gaat het vaker, ik verbaas me er elke keer over dat het mogelijk is om op te staan na een tegenslag, de ene keer kost het meer moeite dan een andere, soms krijg ik hulp van anderen, onverwacht, vragen is niet mijn sterkste kant.

Vandaag doen we rustig aan, Lo bakt eieren voor de brunch, morgen vroeg op pad voor de terugreis, Kees heeft de route al uitgestippeld.

Onderuit.

Vanmorgen zijn we op de koffie geweest bij de eigenaar van het huisje en zijn vrouw, eigenlijk runt zij de tent, hij doet het werk. Koffie en kuchen krijgen we geserveerd in de serre bij het huis, we krijgen gelijk allerlei regels en verhalen te horen, het huis staat vol met beeldjes, doeken, tafels met twee, drie kleden er op, net als de tuin tevens terras, waar beeldengroepen, dakpannen met spreuken, tafeltjes met stoelen en andere prullaria elkaar afwisselen, 8000 m2 groot.

Om twaalf uur vertrekken we vooreen rondrit door het Sauerland, richting Winterberg, prachtige weggetjes die door de heuvels(of zijn dit al bergen?) slingeren, mooie vergezichten met dorpjes in de verte, koeien die op hun gemak liggen te herkauwen, bossen wisselen de weilanden af, er valt veel te genieten. Rustig rijden we door dit mooie landschap, we slaan een klein weggetje in, een meer dan haakse bocht naar recht, terug naar 1, ik kom stil te staan, zet mijn rechterbeen op de grond voel een stekende pijn in mijn hamstring, zweepslag?, ik zak door mijn been samen met mijn motor, die leg ik voorzichtig op zijn kant op de weg, ik denk er zelfs aan om de motor uit te zetten met de rode knop. Jolle komt aangelopen, samen tillen we de motor overeind, niks beschadigd, alleen de vlotter van de linkercarburteur lekt, dat heeft die wel eens vaker gedaan, Kees herstelt het euvel. We gaan weerop pad, gelijk nog een paar scherpe bochten omhoog om over de schrik heen te komen, we vervolgen onze weg ik met een zeer been, atstappen en er weer op gaat met moeite, ik hoef niet met dat been te schakelen. De weg blijft mooi, op een verlaten weggetje pauzeren we, de kerkklok luidt in de verte, de Heer roept, we rijden gezegend naar ons huisje in Battenberg.

Naar Duitsland.

We rijden door de mooie groene heuvels van de Ardennen naar Duitsland, waar we over de over de snelweg langs en door het Ruhrgebied naar Sauerland rijden. Veel wegen die alle kanten op gaan, industrieterreinen kilometers lang, huizen in dorpjes en steden die aan elkaar vast zijn gegroeid, metershoge reclameborden, we moeten veel dingen kopen, mijn ogen krijgen geen rust meer. Grijze fabrieksgebouwen met hoge schoorstenen waaruit grote rookwolken komen, veel vrachtwagens en auto's, waardoor de lucht smerig en mistig wordt, we rijden er door heen, door de drukte heb ik weinig tijd om rond te kijken, veel bijzonders is er overigens niet te zien. We rijden door een heuvelland, komen in een klein dorpje waar we bij een Grieks restaurant Athens een broodje giros eten. Ik dacht dat we de grote steden achter ons hadden gelaten, maar komen in Bonn, waar we door moeten om terug te komen in het groen, stoplichten, veel wachten, optrekken, opletten, rood, groen, veel mensen, verkeer, wij er tussen, Kees weet de weg. Zo'n stad is een oponthoud, het duurt tijden voor je er door heen bent, veel valt er niet te zien. Terug in de groene heuvels, ik zie weer kerktorens in plaats van schoorstenen, heuvels vervangen de fabrieken en huizen, grijs wordt groen, hier voel ik me meer thuis. Het duurt een tijdje voor de grauwsluier in mijn hoofd vedwijnt en de liedjes terugkomen, Gordon Lightfoot, heerlijk om onderweg te zingen, af en toe brul ik de tekst, Jolle kijkt verschrikt achterom, er is niks, een mooie rit door het Sauerland. Wegopbrekingen, omleidingen zorgen er voor dat we kilometers om moeten rijden, uren later komen we bij ons huisje in Battenberg, ik heb me voorgenomen er van te blijven genieten, we rijden flink door, mooie wegen door groene heuvels, de zon gaat langzaam onder. Als we er zijn kunnen we gelijk aan tafel, Peter heeft heerlijk gekookt, 's avonds een biertje bij een warme kachel.

Rustdag.

Vandaag hebben we uitgeslapen, de zon maakte ons wakker door flink op de tent te schijnen, op ons gemak uitgebreid ontbijten, wandelen, in het zonnetje lezen, om vijf uur een triple bierje, straks koken en vanavond een vuurtje bij de tent. We genieten er van, morgen richting Winterberg.

Bastogne.

Vanaf de camping is de weg gelijk mooi met veel bochten, kerken, boerderijen, veel huizen zijn gebouwd van grijze en bruine keien, het geeft de gebouwen een grauwe kleur, ze lijken oud en zijn dat waarschijnlijk ook, soms zijn ze gestucd en wit geschilderd. Het eerste deel van de route gaat over kleine weggetjes, route degradee, slecht onderhouden, veel kuilen, een lappendeken van asfalt dat door de jaren heen steeds op slechte plekken is vervangen, de vering van de motor wordt getest, net als vorig jaar, waar we in Noorwegen, Finland, de Baltische Staten en Polen over nog slechtere wegen zijn gereden, het is net of we even terug zijn. Het verhaal schrijft zich vanzelf in mijn hoofd terwijl we onderweg zijn, ik moet goed om me heen blijven kijken en het in me opnemen, de woorden bedenk ik erbij, herhaal ze af en toe tot ik ze van buiten ken. We rijden door een tunnel van groen, bomen aan beide kanten van de weg die zich naar elkaar toe buigen, de zon komt er haast niet door heen, erzitten nog volop bladeren aan, een enkele valt, nog een paar weken en de herfst begint. We slaan linksaf, een weggetje van een meter breed, slecht onderhouden, het gaat naar beneden, in een van de eerste bochten zie ik het grind niet, mijn achterwiel slipt weg, door een voet aan de grond corrigeer ik en kom via de berm weer op de weg, mijn hartslag schiet omhoog, ik ben terug bij de harde les van het motorrijden, niet opletten of overmoed wordt gelijk afgestraft, gelukkig zijn de gevolgen niet gelijk fataal. Het weggetje slingert zich naar beneden, vrij steil, ik houd wat meer afstand zodat ik kan zien wat er komt. We stoppen in Houffalize, waar we een omelet bacon met koffie bestellen bij een restaurantje in de Hoofdstraat, we kunnen buiten zitten op de stoep, muziek uit de jaren 60/70. Verder naar Bastogne waar we het museum met de geschiedenis van de slag om Bastogne in de Ardennen bezoeken. Het verhaal van de strijd indecember 1944 wordt in verhalen verteld door vier mensen, die het hebben meegemaakt. De verschillende kanten van hoe de mensen het beleefd hebben, wordt verteld in woord en beeld, een beetje te romantisch, de ellende, kou en strijd worden weggedrukt door een mooi verhaal. Heel anders dan in Bergen-Belsen, waar een film over de vrijding van het kamp zonder meer wordt vertoond, niets wordt weggelaten, je ziet de gruwelen die er hebben plaatsgevonden, het commentaar is neutraal, zakelijk, daar waren we een paar jaar geleden. De terugweg was een terugweg, kort en snel. ,s Avonds op het terras bij de camping gegeten bij een brandende kachel, het wordt vroeg donker en koud.