De pony ruikt de stal.

Het is een uitdrukking, als het paard de stal ruikt is ze niet meer te stoppen, de rust keert pas weer als ze er is. De pony staat nog in de wei, morgen ga ik de stal schoonmaken, zodat ze er in het weekeinde terecht kan, vroeg donker, nat, mistig, het wordt kouder 's nachts, onder de tien graden. Zelf heb ik al een dikker dekbed op het bed gelegd, 's nachts moet ik het warm hebben, geen geril of koude voeten, een goede nachtrust zorgt er voor dat ik 's morgens uitgerust ben, als ik te laat naar bed ga, te weinig slaap, dan is dat mijn eigen schuld. De pony is afhankelijk van mij, ze klaagt niet, ze is blij als ik langs kom, ik neem altijd iets te eten mee dat weet ze, voordat ze me ziet begint ze te hinniken, misschien omdat ze de hond herkent, die er altijd eerder is dan ik. Een half jaar in de wei, vers gras, buiten, eigenlijk kan ze het hele jaar wel in de wei staan, haar vacht wordt dikker, meer weerstand, maar mijn gevoel speelt ook mee en ik hoor het Julia zeggen: Ze moet gewoon weer in de stal als het kouder wordt, goed voor haar zorgen, pap en dat doe ik ook. Het heeft ook wel iets om de pony naar de stal te brengen, stro en hooi, het is warm, als het koud is ga ik wel eens een tijdje bij haar in de stal staan, het ruikt heerlijk naar stro, het luik dicht, heel genoegelijk. Zo'n groot paardenlijf verwarmt de stal, het is er zo aangenaam warm, misschien moet ik er een keer gaan slapen in mijn marmoth slaapzak, de hond naast me, gezellig samen, iets voor de kerstnacht of zo, maar wel aan de andere kant van de afscheiding, een paard past niet in mijn slaapzak.

Cocker.

Joe, my hero, ik heb je zo vaak gezien, live, al je platen honderd keer gedraaid en vaker. Nu op youtube een concert uit 2013, na het eerste nummer gaat je jasje uit, zwarte broek zwarte blouse, zo kennen we de laatste jaren. Je zingt goed, heel goed, een band met een vrouwelijke bassist met prachtige zangeresssen, groene nagellak, Joe op zijn best, morgen uitslapen, nooit meer naar Joe, er blijven steeds minder helden over.

N'oubliez jamais.

Unchain my heart, Joe op zijn best, was ik nou toch maar naar zijn laatste concert gegaan.

Joe thanks.

Twee stoelen.

Vannacht heb ik mijn boek uitgelezen, het tweede deel van een trilogie, ik ben aan het derde deel begonnen, het werd laat, vandaag vrij dus dat was geen probleem. Ik zat de krant te lezen met koffie erbij, drie vier koppen toen ik las dat wandelen bijna net zo goed is als hardlopen of de sportschool, net iets voor mij, ik loop elke dag minstens een uur met de hond en mezelf, hardlopen heb ik nog geprobeerd, mijn knie protesteerde hevig door dik te worden met vreselijk veel pijn, dat gaat niet meer. Wandelen door de omgeving is geen straf, rondje Schildmeer is tien kilometer, twee uur wandelen, wat let me, helemaal niets. Ik ga op weg, brief gepost, mooi weer, ik kom 1 fietser tegen, de hond loopt het grootste gedeelte van de wandeling los, op het laatst kijkt ze me aan, "heb jij dit bedacht", ze slobbert wat water uit een plas, ruikt van alles overal, ze loopt de route twee keer, ik vind rechtstreeks lang genoeg. Er staan twee stoelen tegen een bult aarde, nat en vies, niet om op te zitten, hoe komen ze daar, dat vraag ik me vaker af onderweg, er ligt zo ongelofelijk veel rotzooi langs de weg. Laten we zuinig zijn op de natuur, onze omgeving, het is een kleine moeite om je eigen rommel mee te nemen naar huis en het daar in de afvalbak te gooien. Ik laat de twee stoelen staan, maar neem me voor vaker, minstens twee keer per week het rondje Schildmeer te lopen, het is ook goed voor de hond.

Liedje in mijn hoofd.

Sommige liedjes krijg je niet meer uit je hoofd als je ze hoort, vervelende nederslandstalige liedjes, die dan toch wel weer goed zijn, de bekende liedjes van kinderen voor kinderen, ja zuster - nee zuster en nog veel meer, kerstliedjes, noem maar op, ze blijven terugkomen in mijn hoofd, te pas en ongelegen, ik kan ze niet tegen houden. Na het concert van the Doors alive komt het liedje the Crystal Ship steeds terug in mijn hoofd, ik zing, neurie of fluit het waar dan ook, vooral het eerste couplet:

Before you slip into unconsciousness

I'de like to have another kiss,

another flashing chance at bliss

another kiss, another kiss.

Luister naar het hele liedje:

17. 

    3:36

Najaar.

Morgen begint de herfst, de afgelopen tijd hebben we al een voorproefje gehad, misschien dat we de komende nog een paar mooie dagen met zon krijgen. De donkere dagen beginnen weer, ik zie er eigenlijk niet zo tegen op, minder dan andere jaren, hoe het komt weet ik niet, misschien schijnt de zon wat langer in mijn hoofd, bekijk ik het leven van een zonnige kant, het is in ieder geval wel prettig. Er is nog genoeg te doen, ik lig er niet wakker van, ik bekijk ook dat van een positieve kant, ik hoef me niet te vervelen en gebeurt dat wel, dan kan ik nog zes kuub hout in kleine stukken hakken, met een kloofbijl of met een kloofmachine, ik kom de herfst en de winter wel door. Ik ben begonnen aan een serie tekeningen van koppen van soldaten uit W.O I en II, waarvan ik vijftien linoleumsnedes wil maken, het resultaat zal ik laten zien. De houten rollen van de mangel gaan naar broer Kees, die er op zijn werk metalen buizen om heen laat zetten, zodat het afdrukken gelijkmatig gaat en een stuk makkelijker wordt, afwachten. In de schuur staat nog een meter of drie klassiek platen die ik wil luisteren, kachel aan, lekker warm, het leven is aangenaam. In mijn achterhoofd spelen de vele problemen in de wereld, wat ga ik er aan doen, ik weet het nog niet precies, ik ga het nu uit de weg, de oplossing moet wereldwijd gesteund worden, probleem is wie een oplossing weet die iedereen kan onderschrijven, er spelen te veel belangen mee, economisch, cultureel, religieus, etnisch, zo kan ik nog wel even door gaan. Veel groepen hebben baat bij de chaos die nu aan het ontstaan is of er al is, dat is hun leven, geld verdienen door mensen op weg helpen naar het beloofde land en ze onderweg in de steek te laten, ze laten verrekken. Geld verdienen over de ruggen van weerlozen, het lijken wel bankiers, verzekeringsmensen, aandelenhandelaars, die ons van alles proberen aan te smeren waar alleen zij zelf beter van worden. Wij staan erbij en kijken ernaar, het wordt tijd om het heft in eigen hand te nemen en elkaar te helpen.

Gefeliciteerd.

Vandaag een verjaardag, appeltaart en courgette moussaka, nu zitten we buiten bij een vuurtje feest te vieren, heel eenvoudig, biertje, praten of stil zijn, in het vuur staren, hoor je het zingen van het vuur, in 't geheimzinnig avonduur, zo gaat het kampvuurliedje van vroeger. We leven in het nu, maar bij een vuurtje denk ik altijd even aan duitsland, aan mijn vader en moeder, aan vroeger.

The Doors alive.

The Doors heb ik helaas nooit live kunnen zien, de enige keer dat ze in Nederland optraden zakte Jim Morrison op het podium na een paar nummers in elkaar door overmatig drank en drugs gebruik en moest toetsenist Ray Manzarek de zang voor zijn rekening nemen, een afknapper. Vanavond trad the Doors alive, een tribute band, op in Groningen, alle bekende nummers speelden ze, eerst wat aarzelend, het werd al snel beter tot goed, de zanger heeft een stem als Jim, de band was goed ingespeeld op originele instrumenten, heerlijk om die nummers live te horen en mee te zingen. Ik zie wel eens een dvd met een optreden van Andre Hazes, mensen zingen uit volle borst mee, nu snap ik het een beetje, dit is mijn muziek. Na twee tonen herken ik het nummer, de tekst komt vanzelf, de muziek klinkt verrassend goed, niet helemaal als de plaat, maar the Doors speelden live ook anders, het is een een groepsgebeuren, iedereen zingt mee, de zanger speelt er op in, laat mensen woorden schreeuwen, het publiek doet mee. Dat is het verschil met de echte zanger, Jim, die wars was van alles wat het publiek wilde, als je komt voor de muziek schreeuw je er niet door heen, "give the singer some", luister naar de live platen van the Doors, kijk op youtube naar hun optredens, documentaire's, lees de biografie, ik weet het, ik ben een beetje gestoord als het op muziek aan komt, ik wil alles horen, weten, lezen. Als Jim optrad gebeurde er altijd wel iets, hij ging tegen de politie tekeer, kwam te laat, dronken op het podium, daagde het publiek uit in woord en gebaar, het was nooit saai of braaf. Vanavond was het niet saai, er werd heel goed gespeeld, af en toe kippevel, maar wel heel braaf, geen onvertogen woord, een enkele fuck, maar dat hoort niemand meer. Toen er met bier werd gegooid richting podium en de guitarist zijn beklag deed bij de zanger, die eerst nog door zong, maar even later het publiek vermanend toesprak, miste ik de uitbarsting die ik van Jim had verwacht of juist niet, kom maar op met dat bier, net hoe zijn pet stond, onberekenbaar, maar dat maakte elk optreden tot een gebeurtenis, tot hij er genoeg van kreeg dat de mensen kwamen voor de ongeregeldheden, de rellen in plaats van voor de muziek. De muziek was goed vanavond, onverwacht goed, een stem als Jim, muziek als the Doors, maar er werd nergens tegen aangeschopt, alle heilige huisjes bleven staan, er werd niet gescholden, gevloekt, het was voorspelbaar GOED.

Ik luister nog even naar een plaat van the Doors, bij de eerste tonen hoor ik al het verschil, dit is echt, vanavond was namaak, maar wel een heel goede show, het publiek is snel tevreden. Ik ben blij dat ik al mijn Doors platen nog heb, we played our Doors tapes zong Billy Joel, de herinnering is het mooiste, daar komt geen tribute band dichtbij.

Ik ben weer geland.

Ik ben weer geland op de planeet die Thuis heet, een zachte landing, maar het kostte wat moeite om er te aarden, me er thuis te voelen na een week "on the road" met het zorgeloze leven dat daar bij hoort. Alles lijkt eenvoudiger als je op weg bent met minimale bezittingen, genoeg om te overleven, in luxe als ik het vergelijk met de vluchtelingen die een goed heenkomen zoeken, dat zie ik als ik weer thuis ben, kranten lees, het journaal bekijk, wij zijn reizigers met een huis, we gaan weg om thuis te komen, de eenvoud van het leven onderweg is voor ons van tijdelijke aard, we kunnen er van genieten omdat we alles bij ons hebben om te overleven (in overvloed), we de weg naar huis moeiteloos kunnen vinden zonder een beroep te hoeven doen op anderen en vooral dat we niet afhankelijk zijn. Af en toe heb ik moeite met mijn rijke leven, krant en televisie weg doen is geen oplossing, mijn kop in het zand stoppen, blind zijn voor wat er om me heen gebeurd heeft geen zin, de wereld draait zoals altijd, vandaag, morgen, over twintig jaar, maar berusten in een moedeloosheid daar heb ik geen zin in. Er moet iets gebeuren, wij moeten er voor zorgen dat mensen kunnen leven, overleven, ook al vinden we dat moeilijk, worden we geconfronteerd met normen en waarden die we niet kennen, als wij de vluchtelingen waren zouden we hetzelfde verwachten of er tenminste op hopen, medemenselijkheid.

Terug thuis blijkt dat het leven niet stil staat als ik onderweg ben, mensen gaan dood, worden ziek en ik weet er niets van, het overvalt me op een manier waar ik ontroerd van word, ik zal het niet zo snel toe geven, ik verstop me achter de drukte van het werk, het leven hier, de zorg voor de dieren, alles wat er moet gebeuren, het liefste kruip ik weg of begin met een winterslaap, verschuil me voor mijn gevoelens, maar dat kan niet, gelukkig niet, dat is te gemakkelijk, ik wil volop in de wereld staan, alles beleven.