Appelmoes en chutney.

Ik heb de appels van de boom geplukt, wel de goede gelukkig, ik heb geen boom van goed en kwaad, er is geen slang, maar ik mis de vrouw die tot zonden aanzet, hoeveel kan een man verdragen, eigenlijk zijn wij het zwakke geslacht, het vlees is zwak staat in de bijbel, dat slaat op de man die het vrouwelijk schoon niet kan weerstaan, daar hoor ik ook bij. Het gaat over appels vandaag, emmers vol, ik heb er appelmoes van gemaakt, pompoen-en courgette chutney, de weck potten zijn op, vol, ik moet nieuwe kopen om nog meer appelmoes te kunnen maken of wat dan ook. Het huis geurt heerlijk van al dat gekook, kruiden, de houtkachel aan op volle kracht. Vanmiddag nog een tijdje hout gekloofd met de bijl, het gaat steeds beter, een goede slag in 1 keer dat is de kunst, de spieren werken mee, het lijkt wel op sporten, dat zou ik meer moeten doen, maar misschien kan ik het nuttige met het aangename verenigen, wandelen met de hond, hout hakken, dat soort dingen, ik word er niet echt moe van maar ik voel het wel. Tussendoor even bij de pony kijken, het is donker, mistig, ze hoort me, ik hoor een zacht gehinnik wat ik zo mooi vind, een tevreden geluid en ze weet dat ik altijd wat lekkers meeneem. Ik plas in de droge sloot, niemand ziet het, een voordeel van het buiten wonen en het scheelt ook nog eens water, dus milieu vriendelijk, maar niet in de grote stad, pas op, je hebt zo een boete voor wildplassen.

Ik luister naar Pigs van Pink Floyd, ze hebben betere platen gemaakt, dit is meer van hetzelfde, stamppot spruitjes met kerrieappels, hoe bedenk je het, wel lekker. Andere plaat, Alexandra, Sehnsucht, wie kent haar niet, heerlijk sentimenteel, Dalida, het beginnummer van het tour journaal met Mart is vergelijkbaar, een lage vrouwenstem zingt over de liefde, een orkest helpt mee om de woorden van liefde te benadrukken, helemaal over de top, maar nooit zo mooi gezongen, het klinkt oprecht uit het hart, ik geloof Alexandra helemaal, het gaat over die ewige liebe en dat soort dingen, ook over vreemdelingen die het land binnenkomen, 46 jaar geleden kwam Alexandra om in een verkeersongeluk, de oorzaak is onbekend, omstreden, ze zong over de liefde, mein freund der baum ist tot, mij uit het hart gegrepen na afgelopen weekeinde, een tril in haar stem, Toon Hermans had die ook, ontroerend tot tranen toe. Alexandra ontroert me tot in mijn tenen, tot in mijn hart. Wie kent haar nog?

De wereld draait door, ik zie het laatste stukje, leuk, altijd leuk, meer niet, een zeepbel even voor het journaal, dat op moet passen geen gebakken lucht te worden, wel serieus als het kan.

De pony staat weer in de wei.

Vanmorgen vroeg alles opgeruimd in de wei, paaltjes en draad weg, de pony kan weer grazen naar hartelust. Ik loop een uur met de hond door het mistige land, mijn hoofd voelt net zo, mistig en laag hangende bewolking maken het niet mogelijk om goed na te denken, ik laat het maar even zo als het is, zet de pony in de wei als we terug zijn, vers gras heerlijk. Koffie en de krant, broodje eten en op de koffie bij mijn moeder. Thuis laat ik de hond uit en mezelf, de pony ligt in de wei, staat op, gaat weer liggen, ik loop door, denk aan van alles en nog wat, het is nog steeds mistig in mijn hoofd, gedachten vliegen in het rond, de liefde komt om de hoek kijken, de pony ligt weer op de grond, ik maak me zorgen, teveel gegeten, koliek, ik weet het niet. Ik neem haar mee aan het halster en loop een tijdje door het weiland, ze volgt moeizaam, ik weet het niet, wat moet ik doen? Ik laat haar in de wei, neem haar mee naar de stal, elk kwartier ga ik kijken, wat moet ik zonder pony? Bread op de draaitafel, Jan van Veen en candlelight, koken en kijken bij de pony.

Lief en leed.

Ik zit in mijn stoel, mijn luie stoel, de stoel van grootvader Lelivelt, achterover na te denken over het nieuws dat ik vanmorgen las in de krant, de Trouw, die ik al zo lang lees en de vraag of het wel zin heeft om een krant te lezen, wil ik het nieuws elke dag volgen of stop ik mijn kop in het zand. Ik drink nog een biertje, Schultenbrau, kook mijn avondeten, kijk toch weer naar het Journaal, maar ik word er niet wijzer van, de wereld draait door ook zonder mij, een kwis kijken is verloren tijd, televisie is een verloren medium, sterft uit, gelukkig denk ik dan, ik hoef niet meer te kijken, alleen af en toe een film, maar ik heb nog zoveel gedownload en niet gekeken. Lief en leed hebben we gedeeld, het waarom van de titel ben ik vergeten.

Spierpijn.

De grote boom in het weiland van Jessica is vandaag omgezaagd, al het hout is afgevoerd, er staat alleen nog een stomp van de boom, een reus is geveld, jammer, maar wel veiliger. Joop en ik zijn begonnen met onze houtvoorraad, zagen en kloven met de bijl, inspannend werk, ik voel de spieren die ik te weinig gebruik, later geeft dat spierpijn. We zijn niet echt uitgerust voor dit werk, een kettingzaag op benzine en een kloofmachine hebben we nodig om de dikke stammen te zagen, blokken die te groot zijn om met de kloofbijl te lijf te gaan worden moeiteloos door een kloof apparaat in stukjes gehakt. We zijn af en toe een beetje overmoedig, een motor reis naar de Noordkaap is geen probleem, maar dit vergt meer van ons dan zes weken onderweg, met spierpijn als gevolg, het geeft niet, we leren ervan ook al zijn we oud. De omheining van het weiland was kapot aan de kant waar de boom viel, het ging niet helemaal goed, palen afgebroken, draad geknapt. Nieuwe palen werden gebracht, ik heb de omheining hersteld, morgen kan de pony weer naar de wei, vandaag stond ze aan een touw voor de stal, gras genoeg, maar lekker vrij rond lopen is toch het mooiste, morgen weer.

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de dubbel elpee Uriah Heep live uit 1973, die stond achter in een bak platen in de kringloopwinkel in Appingedam, waar het altijd druk is, kleren, meubels, boeken, met platen moet je geluk hebben, vaak ga ik even snel kijken, boeken & platen meer heb ik niet nodig denk ik af en toe. Het leven alleen kost veel tijd, er is niemand om lief en leed mee te delen, wel op afstand, maar dat is anders, mijn lief begrijpt dat wel, zij loopt tegen de zelfde vragen op, samen komen we er wel uit meer wil ik er niet over zeggen. Liefde is het mooiste dat er is tussen twee mensen, koester het, wees er zuinig op, dat vergeet ik wel eens, vroeger en nu, gelukkig word ik er op gewezen en heb ik geleerd om het zelf te zien, Look at Yourself zingt the Heep, dat moet ik veel vaker doen. Spierpijn valt mee.

Jeugd sentiment.

Jeugd sentiment is of zijn nostalgische (vol heimwee) jeugdherinneringen volgens het woorden boek. Gisteravond op het werk waren we appelcake en appelmoes aan het maken, heerlijk het lukt altijd, terwijl Herman van Veen zijn bekendste liedjes van de afgelopen vijftig jaar zong werd ik overvallen door een golf van herinneringen aan zijn muziek, beetje emotioneel, maar daar kijkt niemand van op; "ik mag toch wel huilen als ik verdriet heb". Jeugd sentiment is het juiste woord niemand snapt er nog iets van, behalve mijn beste vriend met wie ik veel heb beleefd.

In de vierde klas van de havo moesten we verplicht op werkweek, wij probeerden er onder uit te komen door onze drukke werkzaamheden in de Kelder, de schoolbar, belangrijker te maken dan ze waren, Tineke kon het best alleen af in die week. Onze leraar nederlands van der Garde, conrector, voelde het goed aan en stuurde ons samen op werkweek naar Aardenburg in Zeeland, vrienden moet je niet scheiden of zoiets zei hij. In de jeugdherberg of wat daar op leek, jongens en meisjes sliepen apart, namen we gelijk de taak van het barbeheer op onze schouders, het bloed kruipt waar het niet gaan kan, het stelde niet zoveel voor. Een week vol activiteiten die geleid werden door een paar mensen, een daarvan was een jonge aardige vrouw, die ons uitnodigde om op een avond iets bij haar thuis te komen drinken, wij waren mooie jongens niet zo verwonderlijk dus, maar we mochten 's avonds niet weg, strenge regels in die dagen. Via het slaapkamer raam ontsnapten we en liepen we of hadden we een fiets van haar geleend, mijn geheugen laat me in de steek, naar haar huis, heel gezellig, er gebeurde niets noemenswaardigs. Via het raam terug in de jeugdherberg, waar we de bar moesten controleren, volgens mij hadden we het beheer die avond overgedragen aan Jan Hesselink, ook dat is onzeker, wel dat er een vuur brandde in de open haard, lekker warm , we draaiden de plaat Herman van Veen in Carre uit 1971, prachtig, ik draai de lp nu, sentimenteel als ik ben. We gingen nog naar Brugge of Gent over slechte wegen, Appie ten Have maakte er een mooi lied over , hobbel bobbel Belgie, op de laatste dag vlak voordat de bus vertrok waren we nog druk met lege kratten en statiegeld, gevolg de bus vertrok zonder ons. Geen paniek, avontuur om terug te liften, helaas even later kwam de bus terug om ons op te pikken, we dachten er nog over om ons te verstoppen, maar gingen toch mee terug naar Groningen.

Herman van Veen, zijn nummer Fiets, he kleine meid op je kinderfiets werd gespeeld op de begrafenis van het meisje waar ik tot over mijn oren verliefd op was. We hadden elkaar ontmoet toen we in de bloembollen werkten in Hillegom, 's nachts op het strand van Langevelderslag sloeg de vlam genadeloos toe, geen ontkomen aan, maar de volgende dag gingen we naar huis zonder dat we iets wisten over hoe het verder zou gaan, ik naar de kunstacademie, zij als au pair naar Londen. Ik wist niet of we adressen hadden uitgewisseld, wel in Nederland, geen telefoonnummer, mobiel en email bestonden nog niet, we waren overgeleverd aan de post, brieven. In september kreeg ik een brief, de enveloppe versierd met zelf gekleurde bloemetjes, tien vijftien kantjes met verhalen over hoe het ging, hoe het was en dat ze me wilde zien. Brieven over en weer met tekeningen, verhalen, gedichten en de belofte dat ik na de kerst naar Londen zou gaan, maar hoe ik dat moest betalen wist ik nog niet, komt tijd komt raad; mijn foto toestel verkocht, gewerkt dat soort dingen. De dag na kerst bracht mijn broer Kees me op de fiets naar de trein, vroeg 's morgens, een lekke band voor de Herebrug, ik rende naar het station bang om de trein te missen, Victoria Station daar hadden we afgesproken, verder niets. Drie weken samen in Londen, ik denk er af en toe aan terug als een droom, jong en verliefd, niets geregeld, ik sliep in een slaapzaal van een Duitse kerk, alleen waar honderd mensen konden slapen, 's morgens ontbijten in de keuken met de beheerder, Duits en heel vriendelijk, een vriendin had het geregeld. Samen een stad ontdekken en elkaar, lang haar, gefouilleerd worden als ik de kroeg in wilde, de tijd van bomaanslagen, flower power was verleden tijd, een sprookje lijkt het nu.

Ik werd op een zondagmiddag opgebeld door haar moeder, die ik nooit ontmoet had, ze is verdronken vertelde ze, op het schip waarop ze werkte was brand uitgebroken, het is gezonken, verder niets. Joop en John gingen mee naar de begrafenis, een vreemde situatie, familie die ik alleen kende van woorden kwam ik tegen in persoon, brieven die had geschreven kreeg ik terug, een doos vol. Ik bleef nog een paar dagen, mijn vrienden gingen naar huis, ik ontmoette vrienden van haar, hoorde verhalen van vroeger, verdriet en altijd bij het nummer Fiets van Herman krijg ik tranen in mijn ogen, het werd gespeeld in de kerk, zolang geleden lijkt het maar in mijn gedachten was het gisteren. Morgen hout kappen, een ander verhaal.

Mijn broer Lo is vijftig geworden.

Ik ben net terug uit Utrecht waar mijn broer Lo (Johan) woont, gisteren is hij vijftig jaar geworden. Net als tien jaar geleden zaten broers, zwager en vrienden in een restaurant zonder dat Lo dit wist, toen verwachtte hij een etentje samen met Karin zijn vriendin, nu waren de buren in het complot betrokken. De verrassing van tien jaar geleden zag ik dit keer niet in zijn ogen, later zei hij dat hij wel aan zoiets had gedacht. Een heel gezellig en smakelijk etentje in een Duits restaurant, Kartoffel, een lange tafel vol blijde mensen, zoals dat bij een verjaardag hoort en we hebben ook nog voor Lo gezongen. De volgende keer gaan we weer naar een concert hebben we afgesproken.

Hard rock.

Beethoven maakte prachtige muziek, klassiek, mijn vader zei dat pop muziek geen lang leven beschoren zou zijn, ik draai de platen nog steeds, dat wil niet zeggen dat mijn leven een lang leven is, ik ben er maar even, vertel mijn verhalen, verdwijn in vergetelheid, maar nu nog even niet. Uriah Heep, een plaat uit 1970, vijfenveertig jaar geleden, orgel, gitaar en zang bleven hetzelfde, drum en bas veranderden steeds, rock uit de oertijd, het klinkt nog als vanouds, roll over beethoven song chuck berry. Nu klinkt beethoven als popmuziek en draai ik de klassieke uriah heep platen om wakker te blijven, niets nieuws onder de zon, af en toe wordt oude muziek jong en denk ik bij nieuwe platen dat heb ik al eens gehoord. De hond slaapt en ligt op mijn voeten lekker warm, een laatste plaat Cuby + Blizzards " Too blind to see " van zo lang geleden, maar het klinkt naar vandaag, er verandert niets en niets veranderd, ik word ouder dat is het enige verschil, Harry zingt "Time passed me by" , hij heeft gelijk, don't ask me about the meaning of life. Harry zingt, Eelco speelt de solo zo ongelofelijk mooi met krassen en al, orgel , drums en bass, piano, luisteren voordat ze vergeten zijn.

Beethoven en boiler.

In mijn pauze tussen de middag ga ik af en toe naar de kringloopwinkel in hoogezand of is het nog sappemeer, het maakt niet uit, ik loop meestal snel naar de boeken afdeling, duizenden staan er in schappen, op tafels, maar ik koop steeds minder, het aanbod blijft een beetje hetzelfde, populair literatuur, heel veel thrillers, detectives, naslagwerken en dat soort spul. Mijn ogen gaan langs de titels, boeken die ik nieuw kocht voor 20 euro staan hier voor vier of vijf euro, een bestseller gaat na een jaar al weg en vindt zijn weg naar rommelmarkt, kringloop winkel of marktplaats. Waarom zou ik nog een nieuw boek kopen? Vroeger toen de tweedehands winkel nog vlak bij mijn werk was, kocht ik er stapels platen voor een habbekrats, nu is er geen plaat meer te vinden die boven de categorie bzn, abba, hits met tits op de hoes uitstijgen, vinyl is weer in de mode, platen zijn duur, maar ik vond vandaag een box met negen platen, de negen symphonien van Beethoven voor 50 cent, prachtige muziek, die ik nu draai. Thuis gekomen vond ik een email bericht van ebay dat de verkoper van de boiler die ik twee weken geleden heb gekocht en betaald via paypal (ik kreeg een bevestiging van de betaling via een mail), had gemeld dat het object niet betaald was en dat ik het bedrag voor een bepaalde datum moest voldoen of de bestelling wordt geannuleerd. Een bericht met de email van de betaling terug gestuurd, maar ik denk er het mijne van, vooroordelen worden bevestigd, bestel je iets uit Italie dan weet je maar nooit of je het krijgt. Ik ga geen twee keer betalen en de garantie van paypal dat als het product niet geleverd wordt, je het geld terug krijgt. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat, kopen via internet blijft een riskante zaak, hoewel het meestal wel los loopt. Wie een loslopende boiler tegenkomt, stuur hem of haar richting hellum, dan vangen wij hem of haar wel op.