Twee wolven.

Twee wolven

Een oude Cherokee indiaan geeft zijn kleinzoon onderricht over het leven.

‘Binnen in me is een gevecht gaande‘, zegt hij tegen de jongen. ‘Het is een afschuwelijk gevecht tussen twee wolven.’

‘De ene wolf is slecht: hij bestaat uit woede, jaloezie, verdriet, spijt, hebzucht, verwaandheid, zelfmedelijden, schuldgevoelens, wrok, minderwaardigheid, leugens, valse trots, superioriteit en ego.’

‘De andere wolf is goed: hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid, medegevoel, vrijgevigheid, waarheid, compassie en geloof.

Binnen in jou woedt dezelfde strijd en datzelfde geldt voor ieder mens.’

De kleinzoon denkt daar enkele ogenblikken over na en vraagt dan aan zijn grootvader: ‘Welke wolf zal het gevecht winnen?’ De oude Cherokee glimlacht en antwoordt eenvoudig: ‘Degene die je voedt.’

Reactie.

ik schreef al zo'n 480 korte en lange stukjes in thuismetsijtze, daarvoor een verslag van de reis naar de Noordkaap met vriend Jolle, ik doe het nog steeds met plezier, soms heb ik even iets minder te melden, een andere keer vliegt het verhaal uit mijn vingers. Reactie's krijg ik zelden, dat is ook niet nodig, ik ga door zolang ik iets te vertellen heb, wat anderen er van vinden is bijzaak. Op 5 november j.l. kreeg ik een reactie van "sou" op een stuk getiteld "De natuur gaat zijn eigen gang": Wow, goeie tekst, daarvoor kreeg ik alleen een paar reacties van familie of vrienden.
Ik las het stukje nog een keer, nu denk ik dat de titel had moeten zijn "de natuur gaat haar eigen gaan", gezien de strekking van de tekst. Het doet er niet toe een reactie van een onbekende is spannend, intrigerend, want soms vraag ik me wel eens af wie de stukjes lezen, ijdel als ik ben, maar aan de andere kant vind ik de anonimiteit ook wel heel prettig. Iedereen bedankt voor het lezen, elke dag of zo nu en dan dat maakt niet uit.

I hope I die before I get old.

Ik wilde iets schrijven over macht, misbruik van macht, hoe dat gaat, maar ik kijk nu naar de nacht van de popmuziek, het zou over muziek moeten gaan, veel muziek, maar ik zie twee, drie pratende mannen, die zichzelf promoten, veel van muziek weten, af en toe een stukje live, the Who die in My Generation vijftig jaar geleden bovenstaande zin zongen in dat nummer. De drummer Keith Moon heeft zich er aan gehouden, leefde zijn leven in een roes, reed zijn rolls royce uit ballorigheid in zijn zwembad, in een taxi op weg naar het vliegveld herinnerde Keith zich dat hij niets had vernield in het zopas verlaten hotel, hij stuurde de taxi terug en gooide alsnog een televisie toestel uit het raam. U2 I will follow uit 1981 heeft ook zoiets, Rory Gallagher komt, ook al dood.

C + B.

Window of my eyes. Een singeltje gekocht voor 4,25 gulden volgens mij, elpee's kosten meestal rond de 20 gulden, enorme bedragen als je weinig geld hebt, lp's wilt kopen en je het moet verdienen met een krantenwijk, vacantiewerk van vroeg tot laat, daar is niks mis mee, het maakt je tot degene die je nu bent, maar dat is zo'n dooddoener, hard werken maakt je een beter mens zeggen ze, ik geloof er niets van, hard werken maakte me een ander mens, zestig zeventig uur werken per week en nog meer zonder te klagen, we hadden plezier in wat we deden, geen moment dachten we er over na om er over te zeuren, we hadden de aandacht van de mooiste meisjes, die meer van de liefde wilden dan ik wist, altijd en overal, ik wist er geen raad mee, voelde me verloren in die wereld van liefde, lichamelijk, maar als iets niet mag, elkaar lief hebben in alle genot, dan zoek je het op in extreme mate, verliefd zijn op iemand, en naar Herman van Veen, we dachten er niet aan om met elkaar naar bed te gaan .............. en het spijt me nog altijd, zoiets.

Cuby & the Blizzards.

Af en toe kijk ik op marktplaats naar platen die ik nog niet heb, maar wel zou willen draaien, de eerste platen van C + B horen daar ook bij, vaak wel te koop maar met een te hoge prijs. Ik heb de box Cuby's Blues gekocht, met alle bekende nummers, toen ik zestien was, de band was al een paar keer van samenstelling veranderd, ik begon naar optredens van ze te gaan, maar de eerste platen bleef ik missen. Eergisteren viel mijn oog op een advertentie van iemand die 25 platen van Cuby & the Blizzards en Muskee aanbod op marktplaats, alle platen en dubbele, de man stopt met verzamelen. Onderhand weet ik een beetje hou je moet bieden, soms gaat het verkeerd, maar deze platen kan ik volgende week dinsdag ophalen in Delfzijl, of all places. De dubbele, ook van mezelf zet ik weer op markplaats, zodat ik de kosten er grotendeels uit denk te krijgen, anders geef ik ze weg aan liefhebbers op hun verjaardag. Het blijft een rare tik, ik weet het, op cd klinkt het lang niet zo mooi, de platen in mijn handen, de hoes bekijken als ik de plaat opzet, het blijft altijd een magisch moment. Die rare tik geldt alleen voor mij, niet voor de platen, want dat is vaak storend. Nu is het stil in huis, geen muziek, misschien straks, ik hoor de ademhaling van de hond die aan mijn voeten ligt, dat is genoeg om tot rust te komen, een andere keer knalt de muziek uit de speakers.

Waarom lees ik een boek.

Waarom lees ik een boek is een vraag die ik mezelf regelmatig stel, stoppen met lezen en boeken kopen is moeilijk, bijna onmogelijk, ik neem het me voor, lees een boekrecensie , word nieuwsgierig, wacht een tijdje koop het boek tweedehands  misschien een goed boek nieuw. Ik weet pas of een nieuw boek goed is als ik het heb gelezen, daarin schuilt het gevaar, dat is de prijs voor het boek. Een nieuw boek, bestseller kost meestal rond de 20 euro, heb ik dat er voorover zonder dat ik weet of het boek goed geschreven is, laat ik me meeslepen door goede recensies of wacht ik tot ik het boek een jaar later tegen kom in de kringloopwinkel voor 4 euro, en wat is goed geschreven, wie bepaalt dat? Recensies lezen doe ik al heel lang, tussen de kritische woorden door lees ik het verhaal van het boek, over taal wordt niet zo vaak geschreven, wel over slechte vertalingen, waar gaat het over? Boeken zijn als het nieuws, even staan ze in de belangstelling, maar de volgende dag liggen ze bij het grof vuil, in een doos oud papier of wordt er de kachel mee aangestoken, ik doe het liever met de krant van gisteren. Als ik een boek gelezen heb leg ik het weg, zet het op de plank, alfabetisch op land geordend, op een stapel in de hoek, vergeten boeken zijn het mooist als je ze terug vind als je denkt dat ze weg zijn, uitgeleend. Uitgeleende boeken zijn een ramp, je moet vragen of ze terugkomen, terwijl je verwacht dat ze uit zichzelf de weg terug vinden, ze zijn het spoor bijster, een lege plek op de plank is hun deel, ze voelen zich ontheemd, vervreemd van hun woonplaats, zo ben ik terug bij de echte ontheemden van deze wereld, ze vinden hun weg niet terug, misschien later, heel veel later als er eindelijk iets gedaan wordt aan de problemen die uitgeleend zijn, het boek is zoek geraakt, niemand kent het verhaal meer of wil het niet vertellen.

Eigenlijk durf ik het niet te vertellen na de vele slechte tijdingen, ik heb mee gedaan aan een bevolkings onderzoek darmkanker en alles is goed,  over twee jaar weer. Ik ben er stil van.

Onbereikbaar.

We zijn een paar dagen niet te bereiken in het centrum van Hellum, behalve te voet of op de fiets, de hoofdweg wordt geasfalteerd. Andersom kunnen wij het dorp niet uit, dat klinkt erger dan dat het is, met de motor rijd ik over het fietspad tot de weg weer begaanbaar is, van de nood een deugd maken, prachtig is het om door het herfst landschap te rijden, oppassen voor de modderige stukken, morgen weer.

Reis.

Jolle, wat was die reis naar de Noordkaap ongelofelijk mooi, bedankt & kus.