Een bus vol met spullen.

Dochter Julia vliegt dinsdag naar Kajaani in Finland om daar een half jaar te studeren, ze heeft haar kamer gedurende die tijd verhuurd met als gevolg dat ze al haar spullen in moest pakken en hier op wil slaan. Negen dozen leek haar wel genoeg, maar het is onvoorstelbaar hoeveel iemand verzamelt in een korte tijd, ik neem mezelf als voorbeeld met mijn duizenden platen en boeken, er was veel meer meer dan verwacht en hoe dat te vervoeren? Nu ben ik in het gelukkige bezit van een oude vw t3 camper uit 1981 waarin plaats genoeg is voor de spullen van een klein huishouden, dus werd ik gisteren gevraagd of ik de dozen, zakken, tassen, koffers, enzovoort vandaag naar hier wilde vervoeren. Als vader zeg je dan geen nee, maar toen ik het vannacht hard hoorde waaien, vanmorgen de gordijnen opendeed en op de ramen van de serre een dikke laag ijs zag zitten, zonk me de moed een beetje in de schoenen, helemaal toen er in een half uur drie keer een strooiwagen voorbij reed. Conclusie, het is glad, ik heb geen winterbanden, de verwarming van de bus werkt niet optimaal, wat zal ik doen? Gewoon gaan, niet zeuren, we gaan op weg, binnen de kortste keren bevriest de vooruit door de koude regen, ik zie weinig, maar na tien kilometer verbetert het zicht, de gladheid valt mee. We draaien de snelweg op waar iedereen stapvoets rijd, blauwe knipperlichten in de verte, één rijbaan afgesloten, als we vlakbij komen zien we dat een deel van de vangrail plat ligt, er staat een auto bij waar de voorkant van is verdwenen, gelukkig staat de bestuurder er naast. We rijden iets harder verder, nog meer knipperlichten, achter ons en op de andere rijbaan, er ligt een auto in de sloot, toch maar doorrijden, het lijkt redelijk veilig. Na Groningen wordt het beter, het is koud in de bus, we rijden een kilometer of tachtig en we komen veilig in Leeuwarden aan. Spullen inladen, ik rijd alleen terug, geen probleem, de kou valt ook wel mee, muziek aan, wie doet me wat. Ik kan alvast wennen aan later als ik in een scootmobiel moet rijden, iedereen passeert me, het deert me niet, dat heb ik van Jolle geleerd, altijd in je eigen tempo rijden, laat je niet gek maken en dat doe ik niet in mijn busmobiel, die rijdt als een zonnetje, ik heb alle tijd om rond te kijken. De snelweg heeft niet mijn voorkeur, het liefst rijd ik over kleine binnenweggetjes, maar dat leek me vandaag niet verstandig, het blijft glad. Thuis gaat gelijk de houtkachel aan, de ijslaag verdwijnt van de ramen, ik laat de pony even buiten lopen om gras te eten, een beetje beweging kan geen kwaad, maar ze gaat graag weer naar binnen, de hond denkt er net zo over, ik ook, het is koud, nat, het waait hard, geen weer om er op uit te trekken. De spullen staan boven in een lege slaapkamer, morgen worden de koffers ingepakt, het komt helemaal goed.

2 Januari 2016.

De tijd staat stil op 31 december 2015, de kalender gaat niet verder bij reismee, het einde der tijden lijkt aangebroken, maar ik ga gewoon verder, dan schrijf ik voorlopig de verhalen op de laatste dag van vorig jaar met de datum van de dag als titel. Als je het niet begrijpt, niet over nadenken, misschien dat ze de kalender aanpassen aan deze tijd, ik zie het wel. Een koude dag, regen, wind, natte sneeuw, een beetje winter, de houtkachel vroeg in de middag aangestoken, zodat het behaaglijk warm is. Het is een beetje een tussendag, tussen de feesten en volgende week weer gewoon doen, de kerstboom staat er nog, net als de kaarsjes, een beetje licht in de duisternis.

1 Januari 2016.

Nieuwjaarsdag, er is niks veranderd in de wereld, de helft van de wereldbevolking staat op met een kater, de andere helft heeft hoofdpijn omdat ze niet weten hoe ze rond moeten komen, kinderen hebben honger, hebben geen onderdak, over onderwijs hoeven het al helemaal niet te hebben. Op nieuwjaarsdag gaan we naar mijn moeder om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen, het kan nu nog, ze wordt oud, maar wat wordt ze mooi oud tussen al haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, het houdt haar jong zo lijkt het, terwijl iedereen om haar heen ouder wordt. Ik kijk in de spiegel, op nieuwjaarsdag is dat niet het beste moment om dat te doen, een lange nacht en bier, ik zie een gezicht dat ik dagelijks zie veranderen, ik heb het niet door, ouderdom overvalt me, ik wil er niets van weten, hoe zie ik er uit, het doet er niet toe, het is 1 januari, nieuwjaar, ik voel me jong en klaar voor 2016.

Joarwisseln.

Joarwisseln

Elk en ain wait 't:

't is nou

'n dag of wat leden

dat nijjoar begund is

en wat is veranderd?

niks en nog ais niks,

mensen nait,

en heur menaaier van leven nait.

Mensen veraandern

zo moar nait van old op nij,

bist gek,

doar is meer tied veur neudeg,

veul meer tied.

Aiwen en aiwen bin veurbie goan

in 't gruien noar vandoag,

noar 't hou van nou.

Wel wait hou laank

't nog duren zel

eer 'n weg noar dat veraandern

insloagen is,

'n weg noar 'n anere wereld,

ain zunder ofgunst,

zunder hoat en geweld

of...bin doagen al teld?

Een gedicht dat Daan van Vliet schreef in 1982, sinds die tijd is er heel weinig veranderd en het is maar de vraag of dat in de toekomst wel gaat gebeuren, het blijft een vraag tot er daadwerkelijk een verandering zichtbaar wordt, ik denk niet dat ik het mee mag maken. Laten we optimistisch blijven en laten we er in 2016 alles aan doen om er een betere, schonere, leefbaardere wereld van te maken, het liefst zonder oorlog en geweld, ik weet het, ik kan ook te veel vragen, gewoon maar beginnen, nu nog oliebollen bakken.

Lemmy Kilmister.

Lemmy is dood, geen wonder denk ik, zoals hij leefde is het al bijzonder dat hij zo oud werd. Ik kijk naar een concert van Motörhead, hard zoals het hoort, nog harder als je er live bij staat, waar ik één keer bij was, heel lang geleden. Het stelt niets voor, de muziek, maar het is de belevenis van de herrie, Mötorhead luisteren, vooral hard en nog harder, anders draait Lemmy zich om in zijn graf. Are you ready, Ace of Spades op volume onverstaanbaar, maar dat is Lemmy ten voeten uit, hoofd omhoog naar de microfoon, zingen wordt grauwen, de bass speelt de melodie, de gitaar knettert er door heen, de drummer doet het zwaarste werk, blond gelokt, een solo op een inmens drumstel en verder gaat het, Rock & Roll that 's what we 're playing, zo is het maar net, het dendert door als nooit te voren, herrie in het kwadraat .

Thuis zijn of werken?

Dat is de vraag voor volgend jaar, niet dat ik helemaal thuis zal blijven, eerder met pensioen gaan kan ik me financieel niet veroorloven, maar minder werken is wel een mogelijkheid. Het werken valt me niet zwaar, zelf de wisselende diensten niet, het is een prettige afwisseling van vroege en late diensten, maar het wordt tijd om andere dingen te gaan doen. Zo langzamerhand heb ik meer dan veertig jaar gewerkt, dat lijkt langer dan dat het voelt, de jaren vlogen voorbij met heel veel verschillende baantjes, overal heb ik veel opgestoken, zelfs bij het meest vervelende en zware werk, misschien heb ik juist daar wel het meeste geleerd, doen wat er van je gevraagd word, er niet tegen op zien, met plezier werken ondanks de slechte omstandigheden, meer dan zestig uur in de week werken gedurende een lange tijd, nergens van opkijken als je met bijzondere mensen werkt en voor ze moet zorgen, dat heb ik wel moeten leren, maar het ging bijna van zelf. Om me heen zie ik mensen van mijn leeftijd ernstig ziek worden, soms wegvallen, dat zette me aan het denken over mijn eigen leven, wat wil ik er verder mee doen? De conclusie is, minder werken en meer tijd steken in mijn creatieve kant, ik ben benieuwd naar het resultaat, kan ik nog tekenen en schilderen, linoleumsnede's maken die het waard zijn om gemaakt te worden en die anderen willen bekijken, ik zal het zien. Een eerste stap heb ik gezet, dat vind ik altijd moeilijk, ik ben wel een grote, forse man, maar op sommige gebieden durf ik niet zoveel, maar zelfs dat gaat steeds beter. Ik kijk er naar uit om meer thuis te zijn, het huis en de tuin verdienen meer andacht, net als de hond Remie, die eigenlijk veel meer en langer moet wandelen, net als haar baas. Dat is ook een punt van aandacht, meer bewegen in het nieuwe jaar, ook daar is dan meer tijd voor, nu nog de discipline, maar dat geldt voor alles.

De hond loopt me overal achterna, ze is bang voor het geknal van het vuurwerk, ze heeft vorig jaar twee deuren kapot gekrabt omdat ze niet weg kon uit de bijkeuken. Nu laat ik de deuren open, dan kan ze in de kamer een plekje zoeken om zich te verstoppen. Over vuurwerk en de gevolgen ervan kan ik nog wel een lang verhaal schrijven, maar het liep gelukkig goed af, meer hoef ik er niet over te zeggen.

Provincie Groningen.

Ik ben geboren in de stad, hier weet dan iedereen dat ik de stad Groningen bedoel, een prachtige plaats om te wonen, te studeren, uit te gaan, kortom ideaal om er op te groeien. De reden waarom ik er weg ging had te maken met één ding, mijn eigen weg zoeken en vinden, dat kon niet langer in de stad Groningen, ik had het idee dat iedereen me wilde vertellen hoe ik moest leven, ouders, kerk en school probeerden mijn pad voor de toekomst te bepalen, ik had daar een hele andere mening over, die niet werd gehoord. Dovemansoren. Na een omzwerving van vijftien jaren kwam ik terug in de provincie Groningen, de stad vond ik te druk, de ruimte van het platteland trok me veel meer. Ik bouwde er een houten huis, waar ik nog steeds in alle tevredenheid woon, er moet wel wat gebeuren, maar het wordt er steeds mooier, ondanks alle verhalen en ellende van de aardbevingen. Ik voel me er thuis, het dialecct spreek ik niet, ik versta het wel, oom Sietse liet me heel lang geleden de muziek van Ede Staal horen, lang voordat hij bekend werd, hij werkte bij Radio Noord.

Ik denk niet dat ik hier nog weg ga.

Kaartjes.

Vanavond heb ik gelukkig nieuwjaar kaartjes gemaakt, als ze droog zijn kunnen ze morgen met de post mee om nog net in het oude jaar te worden bezorgd of anders in het nieuwe jaar, dat mag ook nog. Verder is er weinig te melden, nog twee dagen werken dan ben ik een week vrij, een prettig vooruitzicht.