Blackstar.

Blackstar is het nieuwe album van Dacid Bowie, ik heb het vorige week gedownload, een bijzondere plaat, die steeds beter wordt na een aantal keren luisteren. Vanmorgen las ik dat David Bowie was overleden, ik probeerde de plaat Blackstar op vinyl te kopen, overal uitverkocht en bij bol.com veranderde opeens de prijs, die werd 13 euro verhoogd, ik wacht nog maar even. Ik ben nooit zo'n Bowie fan geweest tot broer Lo me op bepaalde platen wees die ik in mijn kast heb staan, ik heb ze allemaal gedraaid, prachtig, stuk voor stuk, soms zit het in mijn hoofd om ergens niet naar te luisteren, een vooroordeel heet zoiets.

De videoclip die bij het nummer Lazarus hoort, werd drie dagen voor zijn dood voor het eerst vertoond en is nogal luguber of is sinister een beter woord, kijk zelf maar. De Lazarus uit het bijbelverhaal werd door Jezus tot leven gewekt vier dagen nadat hij was overleden, David Bowie heeft wel vaker voor verrassingen gezorgd.

Bloeiende narcissen.

Ik ben niet zo handig met het schrijven van verhalen, de tekst lukt nog wel, maar als ik op een verkeerde knop of toets druk is alles opeens weg, nu ook weer, het maakt niet uit, ik begin gewoon weer van voren af aan. Oefening baat kunst zegt het gezegde, ik probeer het op nieuw. We wandelen naar het theater om er liedjes te zingen en naar een verhaal te luisteren, onderweg zien we dat de narcissen bloeien , niet één maar wel tien, geen sneeuwklokjes, het is nog lang geen lente, de wereld op zijn kop. Ik zou zo zeggen, iedereen altijd met de auto naar het werk en met de auto boodschappen doen, zet de fiets in de schuur, daar is geen toekomst meer voor, hoe meer we auto rijden hoe warmer het wordt, heerlijk. Het strandje bij het Schildmeer is een serieuze concurent voor de Canarische eilanden, nu nog de hotels aan de rand van het strand. Even dacht ik dat de tekst weer was verdwenen. Joe zingt zijn longen uit zijn lijf, met een nieuwe naald is het net of ik naast hem sta zo mooi, vroeger is nu en omgekeerd, het verleden is de toekomst, de toekomst doet er niet toe, want we weten niet hoe die er uit ziet. Elke dag is een verrassing en zo moet het blijven.

Nieuwe naald.

Elke keer als ik met een nieuwe naald de platen beluister, verbaas ik me er over hoe helder en zuiver het geluid is, alle tingeltjes & tangeltjes, belletjes, percussie naast de drums, het orgeltje in de onder-of bovenmuziek, de bass bromt door de speakers, de blazers er tussen door, alles hoor ik duidelijk, ik geniet er van. Hoe vaak ik mijn naald moet vervangen weet ik eigenlijk niet, ik ga op het geluid af, als de hoge tonen minder worden is het wel tijd voor een neuwe. Ik kijk op Google en lees dat een naald per plaatkant 800 meter aflegt, een hele afstand, een elliptische naald gaat ongeveer 1000 uur mee, vier platen per dag is drie uur, wat er op neer komt dat ik elk jaar een nieuwe naald moet kopen, dat valt me mee. Vroeger moest ik voor een naald naar Groningen, Hemmes in de Steentilstraat, nu de Jongens van Hemmes, de winkel met de audio apparatuur zit er naast, tegenwoordig gaat het via een webwinken en krijg ik de naald keurig thuis gestuurd.

Bij Roel Hemmes kocht ik vroeger mijn platen, heel soms bij Carillon, een kleine winkel met langs alle wanden Lp's, een paradijs, bijna alles was er te koop, maar kiezen was moeilijk en het budget heel klein Luisteren kon in kleine hokjes, daar maakte ik dankbaar gebruik van om nieuwe platen te luisteren, maar uiteindelijk moest ik af en toe ook wel eens een plaat kopen, anders mocht je er niet meer komen, dacht ik. Toen de cd verscheen werden alle platen bij Hemmes per strekkende meter voor een bepaald bedrag verkocht hoorde ik later, ik woonde toen al niet meer in Groningen. Nu heb ik mijn eigen platen paradijsje met duizenden platen, in de schuur is de dependance, daar moet ik nu eindelijk eens orde in de chaos scheppen, als het weer wat warmer wordt.

Nu geniet ik van de nieuwe naald, de eerste platen die ik dan draai zijn van Santana, veel toeters en bellen, dan kan ik goed horen hoe het klinkt.

Glad.

Collega belde gisteravond op, uitgegleden, hoofd gestoten, kan niet werken, laat naar bed, vroeg op, lange dag, moe, welterusten.

Finland

Kajaani, Finland, woesdag 6 januari, - 28 graden.

Ik zet er steeds een foto van Julia bij, maar die verdwijnt weer, rara hoe kan dat?

Julia in Kajaani.

Liefde en haat.

Ik wilde vanavond iets schrijven over de liefde, soms moeilijk voor mij om over te praten, te vertellen dat ik van jullie houd, van iemand houd, maar in plaats daarvan kijk ik naar een film, The Hateful Eight. Vanaf het begin ben ik overdonderd door de beelden, de dialogen, ik bedoel hoe de personen in de film met elkaar praten of juist niet, de muziek van Ennio Morricone, ik ga niet vergelijken met andere films, heel bijzonder en ik ben pas halverwege, zo verder met het kijken, ik lees over de liefde, het boek begint met de vraag: "Is liefhebben een kunst." Morgen verder, de film is nog lang niet afgelopen.

Hij die niets kent, heeft niet lief.

Hij die niets kan, begrijpt niets.

Hij die niet begrijpt, heeft geen waarden.

Maar hij die begrijpt heeft ook lief, neemt waar, schouwt...

Hoe meer iets gekend wordt, des te groter is de liefde...

Een ieder die zich verbeeldt dat alle vruchten terzelfdertijd

tot rijping komen als de aardbeien, weet niets van druiven.

PARACELSUS

uit het boek van Erich Fromm - Liefhebben, een kunst, een kunde.

Een ijzig begin van de dag en herinneringen.

Vanmorgen om 6.15 uur op, koffie, koffers in de auto, die onder het ijs zat, gelukkig wel een doek op de voorruit, krabben en daar gingen ze op weg naar schiphol, rustig rijden, vooral het eerste stuk. Een vreemde gewaarwording vond ik het, mijn dochter die een half jaar weg is, gelukkig heeft ze er veel zin, ziet er niet tegen op of ze laat dat niet zo zien, net als haar vader zou doen. Een paar berichtjes tijdens de reis, goed aangekomen op Schiphol, de vlucht naar Helsinki ook, het is koud, even wachten, dan naar Kajaani, waar een taxi staat te wachten en haar naar de campus brengt, prima geregeld. Op de campus staat iemand te wachten met de sleuten van de kamer en het beddegoed, wat wil je nog meer. In het vkiegtuig naar Kajaani heeft Julia al mede studenten getroffen en ze gaan samen boodschappen doen bij de Lidl, waar Jolle en ik koffie hebben gedronken en geschuild voor de harde regen op onze reis naar de Noordkaap.

Hier een stukje verslag van die dag:

Crossroads, woensdag 18 juni 2015

Het zonnetje schijnt vanmorgen en het is een stuk aangenamer. Ontbijten in ons eigen hutje met uitzicht over het meer, ook nieuw. We rijden de camping af en gaan verder op het c-weggetje van gisteren. Heerlijk ontspannen, we rijden 50 km. en ik neem de tijd om rond te kijken, in plaats van te zitten kleumen met de blik op oneindig. Eindeloze bossen van naaldbomen, zover ik kan kijken, met meren daartussen en rust, het eerste uur kwamen we 4 of 5 auto's tegen. Ik ruik het bos en het hout, gekapte stammen liggen in grote stapels langs de weg. Bij elk huis ligt een enorme voorraad hout, netjes opge- stapeld. Ik voel me tevreden, bijna gelukkig en kan zo nog uren doorrijden, ik raak in een soort trance. Ik ben blij dat we geen intercom hebben, we rijden samen, maar ieder met zijn eigen gedachten. Er steekt een rendier over op zijn gemak. We komen op een kruispunt en stoppen even, niet om de duivel te vragen om een gunst; mooi weer of iets dergelijks, en zo onze ziel op het spel te zetten, maar om een appeltje te eten.
We rijden iets verder en slaan af om over een b-weg naar Kajaani te rijden, enorme gras
landen die geel zien van de boterbloemen, maar geen koe te bekennen. De enige dieren die hier vrij rondlopen, zijn rendieren. Paarse en roze lupines bloeien langs de weg.
20 km. voor Kajaani begint het te regenen, hard en lang, we schuilen bij een lidl en als het droog zoeken we de camping op. Die blijkt te zijn gesloten, er ligt nu een mooi golf veld, balen. We rijden verder naar Vukojari of zoiets, waar we bij een camping van een kerk komen, ze staan raar re kijken als we zeggen in een tent te slapen, maar we krijgen een prachtige plek bij het water naast een vuurhut. Nu zitten we in de kerkruimte naar voetbal te kijken, nederland - australie en ze hebben koffie voor ons gezet en broodjes erbij. We blijven hier nog even.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

Ijzel en sneeuw.

Het stelt niets voor, een koude wind, een beetje sneeuw, ik loop anderhalf uur met de hond, maar ik denk na een half uur: zal ik terug gaan, koude oren verder niets, wat een aanstellerij, ik loop door, het is prachtig mooi, heerlijk koud. We zijn de kou verleerd, watjes worden we in onze warme huizen, niets meer gewend, ik spreek voor mezelf, mijn gezicht gloeit, rozig van de kou, een heerlijk gevoel en de kachel brandt.