Herinneringen.

Ik praat met mijn lief aan de telefoon over ouders, kinderen, het leven van alledag en er komen zoveel herinneringen boven die ik haar vertel, ze is verbaasd over mijn verhalen, maar tegelijkertijd vertelt ze me zoveel over haar vroeger. Het leven is een aaneenschakeling van gebeurtenissen, niet allemaal even belangrijk, maar we (be)leven ze wel, bewust of niet, ze komen soms op onverwachte momenten terug door een gesprek, een geur, een knetter in je hoofd of zomaar zonder dat je het weet, koester die momenten!!!!!

Zoeken naar God.

Ik las over Joost Zwagerman in de krant: Roepen naar God, zijn laatste gedichten over het zoeken naar God, wanhopig, niet gehoord, verlaten zoals Job. Gedichten met illustraties van Marc Mulders, morgen krijg ik ze thuis.

Bestaan

Nochtans belijd ik

dat ik, tegen de klippen op,

uiteindelijk in Hem geloof.

Zijn grootste en finale wapenfeit:

Hij is er niet.

Hij is alomtegenwoordige

afwezigheid.

Erg is dat niet.

Ik ben er evenmin.

Dat schept een band.

In Zijn voldongen vacuüm

houdt Hij zich uit de aard der zaak

en uit principe blind en doof.

Dat is verdrietig:

men verlangt naar Hem.

Toch is Hij hier.

Dagelijks staat Hij in mij op.

Men ziet dat niet.

Ik kan daar niets aan doen.

Het is Gods rotstreek in een notedop.

Joost Zwagerman

Dagelijks staat Hij in mij op, wat prachtig gezegd over het verlangen om te geloven, maar niet te weten hoe dat te doen. Ik loop met de hond urenlang door de weilanden, het stormt, ik zie wienig, mijn ogen tranen, maar mijn hoofd doet zijn best, gedachten over waarom ik hier loop, waarom ik er ben tollen door mijn kop, ik weet het niet. Ik loop verder tegen de wind in, de hond heeft het veel makkelijker, ze ruikt iets, graaft maar vindt niets en loopt verder. Ik graaf in mijn gedachten naar de zin van het bestaan, ik vind een lege bladzij die nog geschreven moet worden, een tekening mag ook.

Allan komt terug uit Engeland, Nottingham, en heeft een bandrecorder meegenomen met één tape, alleen maar muziek van the Beatles, in het begin is het prachtig maar na een week of twee hebben we het wel gehoord. We woonden in de kamertjes boven de kantine bij Gebroeders van Zanten (Koninklijke) in Hillegom, tussen de kamers van ons en de buren Pamela en Christine was een crack dat had Allan ontdekt, een spleetje waar door je bij hun naar binnen kon kijken, interessant vooral bij het omkleden tot dat ze het door hadden en de crack dicht stopten met oude kranten. Er gebeurden daar wel meer vreemde dingen, twee Italiaanse dames kwamen op bezoek maar vertrouwden hun gastheren niet, ze vroegen of ze bij ons de nacht door mochten brengen, blijkbaar zagen wij er onschuldig en betrouwbaar uit. Geen probleem, ze sliepen tussen mijn vriend Pete en mij in, we mochten niet kijken toen ze ze zich omkleedden, stiekem keek ik wel, 's nachts kon ik bijna niet slapen. We stonden vroeg op om te gaan werken, de volgende avond fantaseerden we wat er had kunnen gebeuren, maar het gebeurde niet, alleen in onze gedachten en we dachten er niet aan om met elkaar naar bed te gaan en het spijt me nog altijd, vrij naar Herman van Veen.

Een leugentje om bestwil.

De meningen zijn verdeeld, mag het wel of niet en wanneer?, ik heb er af en toe geen moeite mee, het ligt er aan waarover het gaat, serieus of niet, zeg het maar, ik denk er nog even over na.

Nooit meer slapen.

Ik lees het boek van W.F.Hermans over een reis naar noord Noorwegen, ik zoek de plaatsen, rivieren, bergen op, we zijn er geweest, vlakbij, ik herken het afzien, de onthechting, anders dan bij het motorrijden is het lopen met een zware rugzak niet te vergelijken, we reden over de hoogvlakten in een rustig tempo, alles konden we zien, er waren geen muggen die ons het leven zuur maakten, het was een reis in alle eenvoud. Weinig slaap ken ik van nachtdiensten, waar ik vooraf niet ging slapen of achteraf wakker bleef, een euforische beleving die ik gelukkig niet meer hoef mee te maken of is het een gemis om een nacht door te halen? De laatst keer was het toen mijn broers kwamen kaarten, heel laat op bed, ik liep nog even met de hond langs het paard, ging zitten op de oude stoel op de veranda, even wegdutten, koffie zetten, brood bakken en iedereen was weer wakker. 's Avonds viel ik vroeg in slaap op de bank, de jaren gaan tellen ook al wil ik daar niets van afweten, forever young, maar dat is een illusie. Voorlopig geniet ik van het leven in voor-en tegenspoed.

Burgeroorlog.

„Als ik straks de grootste ben en andere politici willen niet met mij samenwerken, dan zullen de mensen dat niet accepteren. Dan komt er een revolte. Wij laten dat niet gebeuren.” Geert Wilders kwam gisteren bijeen met 6 andere racistische partijen in Milaan en dreigde helderder dan ooit met een burgeroorlog. Dat die dreigementen niet loos zijn wordt dag in dag uit bewezen door geweld tegen buitenlanders, bedreigde politici en belaagde gemeentehuizen. Voor PVV-ers en Wilders betekent democratie dat iedereen doet wat Wilders wil.

Een democratie is een staatsvorm die aan het hele volk invloed op de regering toekent en onder andere het recht op vrije meningsuiting, persoonlijke vrijheid en gelijkheid voor allen voor de wet erkent.

Dat is heel wat anders dan wat Wilders voorstaat, de grootste partij vormt nog niet de meerderheid van het land, zijn partij wil ons de wil opleggen dat is een schijn-democratie, ik word terug gefloten door de kamer voorzitter, zelfs tegen Wilders mag ik niet alles zeggen en terecht. Geblondeerde mannen schreeuwen dat het een lieve lust is, in Nederland en in de Verenigde Staten, misschien zijn er ook wel mannen met donker gekleurd haar die schreeuwen dat het zo niet langer kan of is dat een vooroordeel? En hoe zit het met de vrouwen in de politiek, zien ze er goed uit, dat is een verschil met mannen of luister ik naar wat ze te zeggen hebben over wat er in de wereld gaande is?

Wat is er in de wereld gaande? Oorlog, armoede, honger, haat tegen mensen die je niet begrijpt en er geen moeite voor willen doen om ze te begrijpen, vervuiling waar we allemaal aan meedoen, het zal onze tijd wel duren, maar onze kleinkinderen die er nu nog niets van begrijpen krijgen het zwaar, zo kan ik nog wel even doorgaan, het paradijs hebben we lang geleden achter ons gelaten en we zullen er nooit naar terug keren of er moet een wonder gebeuren, maar God heeft al heel lang niets van zich laten horen. Misschien kan Hij een tweede zoon sturen om de wereld te verbeteren, te redden, tegenwoordig wordt alles gelijk gefilmd, dus we hebben geen nieuwe bijbel meer nodig als Hij komt, het staat op Facebook, Youtube en weet ik wat.

Volgend jaar zijn er verkiezingen, nog een jaar om na te denken op welke partij je gaat stemmen, het is één pot nat, maar denk na over het verschil, je stemt niet op een persoon, maar op de toekomst van het land, je kinderen, kleinkinderen, het is moeilijk bijna onmogelijk, maar we kunnen er nog even over nadenken, doe dat vooral.

Ik ga niet meer schrijven over muziek, dat leest toch geen hond.

Feel good.

6. 

   3:00

Oude schijt.

In het nieuws vanavond ging het over een plan om vluchtelingen op te vangen in Turkije, stuur ze terug uit Griekenland op een groot cruise schip naar het land van aankomen Turkije, wij betalen mee als we er de zorgen niet meer voor hebben, volgend jaar verkiezingen, meer is het niet een luchtbel die Samson oplaat, nogwel met een glimlach, maar dan hebben wij er geen last meer van. Vluchtelingen zijn een probleem terwijl dat helemaal niet nodig is, iedereen leeft het liefste in de wereld waar hij of zij is opgegroeid, ik bijt mijn nagels kaal voor de volgende zin, daar begint het en eindigt het, het is oude schijt, we gunnen elkaar niks, we doen alleen maar alsof we van elkaar houden, maar het stelt niks voor. Ik laat de hond uit, de pony hinnikt zacht, ze hoort me en weet dat ze iets krijgt, een appel of een wortel, mensen zijn iets minder snel te vreden te stellen, ze willen altijd de hoofdprijs en zijn teleurgesteld als ze die niet winnen, ik ook.

Carnaval.

Morgenavond is het op mijn werk carnavalsavond, het gaat helemaal los, we worden opgehaald door de drumband, in de theaterzaal speelt de Pretband tot we niet meer kunnen staan. Gelukkig maar een uurtje, want het is niet echt mijn feest, dat zal niemand verbazen, toch vermaak ik me prima, zing alle liedjes uit volle borst mee en loop een uur lang de polonaise en we gaan natuurlijk verkleed. Feesten zijn sowieso niet zo mijn liefhebberij, ik ga er heen als ik er niet onder uit kan, het liefst laat ik de drukte aan me voorbij gaan, ik voel me er zelden thuis. Concerten is een ander verhaal, daar ga ik heen om naar de muziek te luisteren, ik hoef niet met iedereen te praten, alleen in de pauze of even tussendoor, aan een blik heb ik vaak voldoende, ik lees op het gezicht van de ander of hij/zij het mooi vindt en er van geniet. Ik ga het ook niet meer proberen te veranderen bij mezelf, het is zo en niet anders.