Vrije dag.
Vandaag neem ik een vrije dag, morgen weer een geschreven bericht.
Tolerantie.
In de krant van vandaag staat een interview met Halbe Zijlstra, de fractievoorzitter van de VVD, hij zegt:"We zijn in Nederland vind ik veel te lang tolerant geweest naar intolerantie jegens onszelf." Kent verdraagzaamheid grenzen, waarom ben ik naar de één toleranter dan naar een ander, waarom pik ik van een geliefd iemand meer dan van een onbekende, waar komt die tolerantie vandaan? De verkiezingen komen er aan, stemmen moeten gewonnen worden, dan wordt de tolerantie duidelijk minder, er moeten muren om landen worden gebouwd, in plaats van bruggen geslagen, kilometers prikkeldraad wordt neergelegd, niet om mensen binnen te houden maar om ze buiten te sluiten. Is verdraagzaamheid een luxe voorbehouden aan mensen die de macht hebben, vluchtelingen moet stil en nederig zijn, zich gedragen en zich onze goedheid laten welgevallen.
Het zou mooi zijn als er eens een regering komt zonder politieke kleur, maar met mensen die verstand van zaken hebben, wijze mensen, die ons de weg kunnen wijzen wereldwijd. Helaas worden die mensen vaak vermoord of de mond gesnoerd, we willen zelf de richting van ons leven bepalen,het maakt vaak niet uit tenkoste van wat en van wie dat gaat.
Ik loop met de hond door de velden, denk er over na, maar ik krijg het niet helder in mijn hoofd. In de verte hoor ik een klok luiden, het luiden gaat over in beieren; er wordt iemand begraven, het is dan wel weer een geruststellende gedachte dat dat moment voor iedereen komt, ook wel een beetje angstig, want je weet niet wanneer dat is. Het leven is eindig, maar besef ik, het zou mooi zijn als we elkaar dat leven zouden gunnen in alle vrijheid en het van niemand (vroegtijdig) afpakken of dat leven beperken tot overleven, tolerantie is zo gek nog niet.
Als ik verder loop, gaan al deze gedachten door mijn hoofd, ik kom er niet uit, er komt steeds meer bij, het wordt een warboel. De klok beiert nog steeds, het is niet de klok van Schildwolde, maar van Slochteren, iets verder weg, we zijn verdrietig, maar na de begrafenis gaat iedereen verder met zijn of haar leven, zo moet het ook. Ik denk dat ik straks toch maar weer een traytje bier koop, na een week water drinken wordt het een beetje saai.
Prettig vooruitzicht.
Vorige week heb ik de eerste stap gezet om minder te gaan werken, een gesprek gevoerd, informatie gekregen en opgezocht op de site van het pensioenfonds, het zag er goed uit. Gisteren nog twee gesprekken gevoerd, alles is rond, vanmorgen een brief met gegevens naar het pensioenfonds gestuurd, per 1 mei gaat de regeling in.
Dat is een prettig vooruitzicht om naast mijn werk ook nog tijd, ruimte en energie te hebben voor andere en nieuwe dingen, wat dat dan ook zullen zijn, plannen en ideeën genoeg. Ik heb een boekje gekregen waarin ik alles kan op schrijven wat er in mijn hoofd opkomt, het is nog niet vol, maar het gaat snel.
Wereld.
Wie heuren 't ja sikkom
aal doagen hoast weer:
wereld is wereld
van vrouger nait meer,
't is almoar zo aners,
veul vraider liekt 't net
moar 'k zeg joe dat wereld
gain schuld doaran het.
Mensen bin mensen
van vrouger nait meer,
tieden binnen aners
en zokswat doet zeer.
Wat west het, is goan
en veur aaltied veurbie,
is gain dei dat vaastholdt,
leuf dat van mie.
Wie geven de wereld
van alles moar de schuld,
want om daiper te denken
ontbrekt ons 't geduld;
onszulf ais bekieken
vaalt niks miet te winnen,
stel dat wie ontdekken
hou röt 't is doarbinnen!
Ais eerliek bekennen
wat dóar zoal beurt,
gain mens het dat ooit
van 'n aner nog heurt
want wazzen wié beter,
't is voaker al zegd,
den was, wait ik wizze,
de wereld nait slecht!
Daan van Vliet
W.O. III
In de krant van het weekeinde stond een uitgebreid artikel over de situatie in en rond Syrië, wie zijn bondgenoten, tegenstanders of soms allebei, het is onoverzichtelijk en zorgelijk, dat is nog zwak uitgedrukt. Er ontstaat zo langzamerhand iets van een chaos, ten minste voor de leek die ik ben, er wordt van alle kanten gebombardeerd op, zo lijkt het, willekeurige doelen of zit er een plan achter? Ziekenhuizen, scholen, niets is veilig voor de bommen, mensen vluchten massaal, Nederland doet ook mee aan die vernietigingen, wij zijn mede verantwoordelijk voor de toestand in het gebied in en rond Syrië, met welke gevolgen? Een gesprek over vrede wordt uitgesteld, wat is de reden, Assad is aan het winnen op de grond, het komt hem nu slecht uit om de strijd (tijdelijk) te staken, misschien vechten anderen door, IS gaat zeker door. Ik las al geruchten over W.O. III, laten we daar alstjeblieft nog even mee wachten en eerst goed ons hoofd gebruiken, als dat nog mogelijk is.
Ik zocht net de afstand tussen amsterdam en damascus op: 4200 kilometer, dat is niet zover weg, twee jaar geleden reden we naar de noordkaap, wel met een omweg, maar volgens mij was dat ongeveer net zo ver, dat geeft te denken.
Rillerig en koud.
De hele dag al heb ik het koud, de kachel op 20 graden, het helpt niet, een hete douche helpt eventjes, een uur lopen met de hond en daarna het hek maken rond de wei van pony Jessica, voordat ze uitbreekt en weer in de tuin van de buren staat, provisorisch want het is koud. Ik zit te rillen in mijn stoel, geef de hond eten, neem zelf ook een bord vol hachéé en rode kool, wel lekker, maar ik ga vroeg naar bed, eerst even de hond uitlaten. Life is but a dream, soms even niet.
Ruzie.
Vanmorgen belde zoon Jelmer op om te vragen of ik naar mijn moeder zou gaan en zo ja of zijn zoon Kelvin met me mee mocht om oma te bezoeken, Kelvin wilde op bezoek bij die oude oma. Gezellig dacht ik, ik reed naar het huis van mijn zoon, nam de appeltaart mee die ik had gebakken voor zijn vriendin Sarah, die haar verjaardag vandaag vierde en tulpen. Samen gingen kleinzoon en opa op weg naar (overgroot)oma in Groningen, alleen een verhoging, geen kinderzitje meer, daarvoor is hij te groot, hij klikte zelf de gordel vast. Vragen over de oude bus, is het een camper, want ik zie allemaal kastjes, wanneer gaan we er mee weg samen met papa, ik heb zes dagen (weken) vacantie in de zomer dan hoef ik niet naar school, nemen we hout mee voor een vuurtje, waar moet ik slapen?, boven in de bus, als ik dan dorst krijg ga ik stiekem naar beneden en pak ranja want water vind ik niet zo lekker, daarna ga ik weer slapen. Vragen over bruggen, even stoppen bij het kanaal, want ik zie het water niet. Opa, opa, ze maken ruzie en hij wijst op de voorruit, ik kijk maar zie niets, ze zitten achter elkaar aan en maken ruzie, zegt hij en dan snap ik het, hij bedoelt de ruitenwissers, die heen en weer gaan. Ik ben weer even terug in de wereld van de kinderen en voel me er op mijn gemak, maar ik moet wel op de weg blijven letten want het regent, regent, regent, vanavond ook nog, als ik de hond uitlaat zak ik tot mijn enkels in de blubber, gauw terug naar het warme huis. Als een auto ons inhaalt, zegt kleinzoon Kelvin, dat is gevaarlijk, kan je niet harder opa, maar als ik dan gas geef zegt hij, niet zo hard.
This woman has the blues.
This woman has the blues, Beyoncé, ik had nog nooit een nummer/song van haar gehoord tot deze week toen ze optrad in de pauze van the Super Bowl, Formation, ik weet het ik word oud, luister te weinig naar "nieuwe muziek", maar dit statement raakte me tot in mijn ziel. Vanavond keek ik naar een documentaire over haar, prachtig ontroerend, de breuk met haar vader, verlies van hun kind, de achterkant van de roem en zo eerlijk over alles. Ze zingt over het stoppen van het kloppen van het hartje van hun kind, zo hartverscheurend, ik wilde schrijven mooi, maar het is niet te bevatten wat er dan met je gebeurt. Ik als man kan me niet invoelen, ook niet als een vader, hoe het is om moeder te zijn, te worden, er groeit een kind in je, samen kom je tot leven.
En als dit leven afgebroken wordt sterf jezelf een beetje of heel veel, ik weet het niet, ik voel mezelf soms zo hulpeloos als man in een vrouwen wereld, James Brown zong het al It's a man's world, but it would be nothing without a woman or a girl.
-
Ongeveer 18.600.000 resultaten
