Memento mori.

Als ik een bericht krijg dat er iemand is overleden, jonger dan ik of van de zelfde leeftijd dan heb ik het moeilijk, trek me terug in mezelf, onbereikbaar voor wie dan ook. Ik mopper op de hond die niet snapt wat er aan de hand is, aai haar over d'r kop, we gaan wandelen, lopen door de velden, ik ga tegen een boom zitten in de zon, maar zie niets, de hond loopt rond, snuffelt, komt terug, likt aan mijn hand, het is tijd om verder te gaan. Thuis timmer ik een deel van de platenkast in elkaar, maar waarom? denk ik, wat heeft het voor zin. Het leven is kort, soms te kort, wat weet ik er van, niets, of te lang, daar kan ik me dan niets bij voorstellen, het wordt te moeilijk, te oud, te veel gebreken. Hier zit ik met mijn gedachten over dood en leven, ik weet het even niet, maar dat is niet erg, morgen is er een nieuwe dag, gelukkig.

5. 

   2:49

Protest.

Vanmorgen protesteerde mijn lichaam, eigenlijk gisteravond al; ik voelde het plekje onder in mijn rug dat zegt, rustig aan anders kan je straks niks meer. Vannacht deed mijn knie zeer, hoe ik ook ging liggen het hielp niet, vreemd want overdag heb ik er geen last van, een enkele keer als ik me verstap, meer niet. Toen ik probeerde op te staan ging dat moeizaam, mijn rug hield me tegen, mijn knie was blij dat ik eindelijk ging staan, mijn nek kon ik nauwelijks bewegen, dat heeft dan weer als voordeel dat ik niet meer achterom kan kijken, iets wat ik soms te vaak doe in mijn verhalen. Ik strompelde naar de douche, wat is dat toch heerlijk een warme, later een een hete waterstroom op een stramme nek en een pijnlijke rug, niet goed voor de energie rekening maar what the fuck, een half uur later en herboren droogde ik me af. Koffie en de krant zorgden voor afleiding, de hond uitlaten en de pony buiten zetten deden de rest, het gaat weer. De oorzaak weet ik wel, teveel hooi op mijn vork, mijn lichaam waarschuwt me om het rustiger aan te doen, ik heb geleerd om er naar te luisteren, leuke bijkomstigheid ik moest vandaag hooi en stro halen, niet teveel hooi, ik kon het nog net tillen. Nu voel ik niets meer van wat dan ook, rustig aan doen heeft zijn voordelen en een heerlijke bank waarop ik kan liggen in de voorjaarszon. Een uur lopen met de hond in een koude wind, maar als ik een bocht om ga voel ik alleen nog maar de zon die me verwarmt, ik ga zitten met mijn rug tegen een boom, de hond scharrelt rond, ik doe mijn ogen dicht en droom weg.

Lopen.

Wandel ik met de hond of loop ik met de hond? Goeie vraag, ik loop met de hond, denk niet na over het lopen, het gaat vanzelf gelukkig, als ik over elke stap moet nadenken dan kom ik nergens, De ene voet voor de andere zetten dat is lopen, net als denken denken we er niet over na, het gaat vanzelf, zo als met heel veel dingen, ik denk aan slapen, heerlijk, het gaat vanzelf, maar dan moet ik wel eerst naar bed gaan, welterusten.

Dezelfde weg.

Hoevaak heb ik deze weg al gereden, dacht ik vanavond toen ik terug reed naar huis, dezelfde weg heeft een paar variaties, links om of rechts af, de afstand maakt niet uit. Linksom vind ik mooier, die weg gaat eerst door het Slochterbos, dan de landerijen, het lijkt altijd even of ik op vacantie ga, maar ik ben op weg naar mijn werk. Soms rijd ik hele stukken in gedachten, ben ik er al bijna terwijl ik voor mijn gevoel net op weg ben, gevaarlijk, ik weet het niet, opletten doe ik wel. Zoveel jaar ga ik daarlangs en het verveelt eigenlijk nooit, er is altijd wel iets te zien, de zon die opkomt, reeën die staan te grazen en er is altijd eentje die op staat te letten wat er om ze heen gebeurt, waakzaam, vogels die elkaar achterna zitten, niet alleen voor hun plezier, maar ook omdat er op ze gejaagd wordt door een roofvogel, schapen met lammetjes, paarden met veulens, het land wordt omgeploegd en er begint van alles te groeien, bomen krijgen weer bladeren of verliezen ze, het is nooit saai onderweg. Ook niet als ik nog niet helemaal wakker ben of op de terugweg moeite heb om mijn ogen open te houden, de maan schijnt over het verlaten land, ik ken elke bocht, bijna elke hobbel in de weg en het belangrijkste: ik heb nooit haast, ik neem de tijd om er te komen, altijd, waar ik ook heen ga.

Heb medelijden.

1. 1. 

      7:14

Volle maan.

Het is licht buiten vanavond, de hond is weg en komt pas veel later terug, zelf heb ik er minder last van, van die volle maan, het schijnt gevaarlijk te zijn om dan buiten te lopen, er zijn verhalen genoeg over nachten met een volle maan en wolven.Ik ga vroeg naar bed, heel saai met een boek, om het niet te spannend te maken, morgen weer vroeg op. Voor de rest weinig nieuws of het moet zijn dat Donald Trump het goed doet in de peilingen, net als Geert Wilders in Nederland, opvallend is dat hun kapsel een zekere gelijkenis toont, net als hun standpunten. Ik word er niet vrolijk van, in tegendeel, ik ga mijn haar niet verven, grijs blijft het of is het wit? en mijn keuze voor de volgende verkiezingen zit aan de linkerkant wat er ook gebeurt.

Verlangen.

Ik lig in de zon, camping Alta, het is koud, nooit zou ik thuis bij deze temperatuur in de zon gaan liggen, maar dit is anders, de kou verwarmt me. Op de motor in de regen, mist, het zicht is bijna niets, ik zie nog een achterlichtje, waar gaan we heen? Ik vertrouw op Jolle, rij blindelings achter hem aan en besef dat hij het moeilijk heeft als reisleider, hij ziet de weg nog minder dan ik maar moet wel door blijven rijden, hoe doet hij dat?, op gevoel, met gevaar voor eigen leven of zo maar, we gaan op weg en zien wel waar we uitkomen, naar de Noordkaap, het was nooit gevaarlijk, alleen maar mooi.

Ik verlang naar de eerste voorjaarszon, de tuinstoel achter over, de warmte van de zon voel ik op mijn gezicht, mijn lichaam is er nog niet aan gewend, huivert, maar ik hou vol.

Tijd in een fles.

Dat kan natuurlijk nooit, tijd in een fles, de geest uit de fles kan wel, alles is mogelijk naar het sprookje uit duizend en één nacht:

Het verhaal gaat dat de koning Sjahriaar door zijn vrouw bedrogen was. Om herhaling te voorkomen besluit hij voortaan elke avond een nieuwe maagd te huwen en haar de volgende ochtend ter dood te brengen. Na enige tijd huwt hij de dochter van zijn grootvizier:

Om aan de executie te ontkomen vertelt zij hem in de huwelijksnacht een verhaal dat nog niet af is. Om te weten hoe het afloopt spaart hij haar. De volgende nacht komt het vervolg, maar ook dat verhaal is niet af. De koning gunt haar nog een nacht. Dit houdt Scheherazade 1001 nachten vol en elke nacht wordt afgesloten met een onvoltooid verhaal. Ondertussen schenkt zij hem enkele kinderen. Wanneer de verhalen uiteindelijk ten einde zijn, is de koning zo van haar gaan houden, dat hij haar gratie schenkt en ze zijn definitieve vrouw mag worden.

1. 1. 

      2:29