Wenn nur ein Traum das Leben ist...

Het werd mijn droom in 's werelds kring

volkomen zorgeloos

een schelp te zijn, een suizend vuur,

een rank, een wilde roos,

onkundig van geluk en leed,

van plan en overleg,

het stuifmeel dat de wind verwoei,

lichtzinnig langs de weg,

een vlinder op een lelieblad,

de vleugels bijna dicht

en trillende een oogwenk eer

zij opgaan in het licht,

een dauwdrop en een sneeuwkristal,

een smetteloze wolk,

een zonnestraal zo flitsend als

een wit geslepen dolk,

een vogel en een varen en

een held're beek in 't woud,

in het rivierbed een nog on-

gewonnen korrel goud,

de wierook en de mirre, en

het ruisend requiem,

doch schuldeloos en onbevreesd,

de lout're, pure stem -

Alleen een mens droomt zo vergeefs,

ontwaakt zo moedeloos,

een vreemdeling voor schelp en vuur

en rank en wilde roos.

Anthonie Donker (N.A. Donkersloot) uit Grenzen (1928 en 1929)

Tweeënzestig.

Op de kaart die ik van mijn lieve oudste zus kreeg, had ze geschreven: "Wat heerlijk om 62 te worden!" Ouder worden gaat met vallen en opstaan, niet alleen lichamelijk, de geest werkt ook niet altijd mee in het accepteren dat de tijd verstrijkt, ik zie mezelf nog als een jonge god, terwijl die tijd al ver achter me ligt, mijn zelfbeeld krijgt een opdonder, hoe ga ik daar mee om? Eigenlijk is het heel gemakkelijk, leven bij de dag, dag voor dag, ik sta er alleen te weinig bij stil dat het ook anders kan gaan, er sterven te veel mensen als ze nog (te) jong zijn, af en toe word ik met mijn neus op de feiten gedrukt, krijg ik berichten die ik niet wil horen, maar het is waar, ik kan het niet weg stoppen, het hoort bij mijn leven. Een collega zei laatst dat hij niet gelovig is, maar af en toe zijn handen vouwt en bidt dat hij na zijn werkzame leven nog een tijd kan genieten van de gewone dingen. Het is een voorecht om 62 te worden, alles om me heen gaat gewoon verder, net als ik, het besef van een leeftijd zie ik in mijn moeder, die er vandaag ook was, ze leeft in deze tijd, zonder zichtbare zorgen voor de toekomst. Raar denk ik, om op hoge leeftijd over de toekomst na te denken, of niet, een lang leven ligt achter je, maar elke dag is weer nieuw. We praten over alleen zijn, soms moeilijk, maar we zijn alle twee tevreden met ons leven, als de taxi er is geef ik haar een dikke kus, mijn moeder.

De leegte na the blues.

Het is laat, I've got those midnight blues speelt Gary Moore, ik hem hem opgezocht op youtube, het ene mooie nummer volgt op een andere nooit gehoord maar net zo prachtig. Gary Moore 1952 - 2011, guitarist, hij speelde op de guitar van Peter Green, Blues for Greeny, samen met Phil Lynott. Ik zet de muziek harder om de tranen terug te dringen, maar het heeft geen zin, the blues eist haar tol, ze haalt de beste muzikanten te vroeg naar zich toe, afscheid kunnen we gelukkig nemen door alles te kijken op youtube van Gary, Phil, Roy Buchanan met The Messiah will come again, the blues dat ben ik. The Loner knalt uit de boxen, Gary speelt zijn guitar zo ongelofelijk mooi, als het afgelopen is klinkt applaus, maar daarna is er de leegte na the blues, er is niets meer, het is stil, nooit klinkt de stilte mooier als na dit nummer.

Druk.

De hele dag heeft het geregend, miezerig, hard, hagel, natte sneeuw, het is maart, alles kan gebeuren, je weet het maar nooit. Op mijn manier had ik het druk vandaag, uitslapen hoort daar niet bij, de hond uitlaten en het paard buiten zetten ook niet, ik moest boodschappen doen, appeltaarten moeten worden gebakken, uiensoep gekookt, brood in de oven, drank in de kast, ik uit de kast, het komt helemaal goed. Prachtig boek, Advocaat van de Duivel, ik was het verhaal vergeten, de beschouwing van een leven dat gaat eindigen, de worsteling met het geloof wordt prachtig verteld, eigenlijk gaat het om de strijd die elke dag gestreden wordt, er is geen passend antwoord voor, iedereen moet maar zien hoe hij of zij het elke dag weer rooit, de dag door komt in vrede met jezelf en jouw omgeving, het valt vaak niet mee, toch leven we door in de overtuiging dat het goed komt of beter wordt, dat het anders gaat dan we hadden verwacht maakt niet uit hoe, we passen ons aan. Ik heb het niet druk, ik doe de dingen die ik moet doen, die er van me verwacht worden, dat is het leven, mijn leven gaat zijn gang en ik ben er tevreden mee. Morgen appeltaart bakken.

Weer thuis.

We zijn net weg gegaan of we zijn alweer terug, in de tussentijd was het prachtig op Vlieland, wandelen en goed verzorgd in ons onderkomen, van alle luxe voorzien. Ik las mijn boek uit en kreeg een ander van mijn lief, Advocaat van de Duivel van Morris West ( ooit heeft Drewes me op dit boek gewezen), ik heb het al eens gelezen 25 of 30 jaar geleden, op de boot begon ik er weer in, prachtig, gelukkig ben ik nog een paar dagen vrij. Nu kijken we naar the Revenant, ook al zo bijzonder.

Vlieland.

Wat een prachtig eiland !!!!!!!!!

Regen en storm,

Na een paar prachtige dagen met zon die de lente aankondigden, was het vanmorgen koud en grijs en tijdens onze reis naar Harlingen begon het eerst te sneeuwen, daarna te regenen. Op de boot was niets te zien van wat dan ook, de ramen waren nat van de regen, de eilanden lagen verstopt in de verte, onzichtbaar. Toen we dichterbij Vlieland kwamen, begon de boot flink te schommelen door de harde wind, hoge golven zag ik niet, toch wel even spannend, Op het eiland liepen we eerst naar het hotel, prima, alles keurig verzorgd, het regende nog steeds, bij een eiland hoort het strand en daar ga je gelijk heen als je hier bent. Het ziet er altijd hetzelfde uit, toch is het steeds weer een prachtig moment als je over de duinen komt en de zee zichtbaar wordt, heerlijk om over het strand te lopen in de regen en de wind, daarna een biertje drinken in het café naast ons hotel. Morgen wandelen.

Paar dagen weg.

De rest van de week ben ik vrij, ik heb het al eens eerder gezegd, het is een vreemd gezegde, net alsof ik op mijn werk niet vrij ben, maar zo noemen we de dagen die we thuis zijn en niet hoeven te werken, ook al weer zo raar, thuis ben ik meestal ook aan het werk, weliswaar met werk dat ik prettig vind om te doen, maar het werk waarvoor ik de deur uitga doe ik ook met veel plezier, kortom eigenlijk ben ik altijd vrij in wat ik doe. Toch is het een heel prettig vooruitzicht om vanaf mei korter te gaan werken, wat dan weer inhoud dat ik thuis meer ga doen, dus wat schiet ik er mee op, vooral dat ik hier zelf bepaal wat ik ga doen, iets maken, lopen met de hond, in de tuin aan de slag gaan, er is altijd wel wat te doen. Morgen naar Vlieland, een paar dagen genieten van het strand en de zee, daar hoef ik helemaal niets, wat dan ook wel weer een vreemde gewaarwording voor me is, eigenlijk ben ik altijd wel met iets bezig. Op onze reis naar de Noordkaap telde alleen het reizen, dat was de zorg van de dag, verder was er niets belangrijk, wat een rust kwam er over me, ik heb het ervaren, maar wat vergeet ik snel.