Huishouden.

Vanmiddag na het werk was het tijd om het huis op orde te brengen, wassen draaien, stofzuigen, was ophangen, koken, dat soort dingen, met de hond en de pony lopen en vroeg naar bed.

Motor rijden.

Ik zit in het donker op de veranda, binnen is het warm, buiten is het aangenaam, ik kan een lang verhaal schrijven, kort over de dag van vandaag, wat is mijn werk toch ongelofelijk mooi. hooien en daarna pannenkoeken bakken, als we genoeg gegeten hebben gaan we naar het theater. Waar vind je werk dat nooit vervelend is of vermoeiend, het is er gewoon net als de mensen die er wonen, het is bijna familie en ik kan er op de motor heen of met de camper. Alles is mogelijk en altijd.

Noodweer.

Ik zit buiten, het is middernacht, heel zachtjes begint het te regenen, het licht op in het zuiden, gerommel in de verte, de regen tikt iets harder op de grond, op de het dak van de veranda, het stelt niets voor vergeleken bij het noodweer dat over het land trok. Hier heeft het vandaag nauwelijks geregend, het was prima weer, warm maar niet echt benauwd, een aangename dag.

Wat een verschil in zo'n klein landje.

Baard.

Een baard is in tegenwoordig, het is de gewoonste zaak van de wereld, goed getrimd, de barbershoppen komen als paddestoelen uit de herfstgrond, hippe figuren verschijnen op televisie om hun zaak te promoten, baarden en tattoo's gaan samen, de man zonder baard of afbeelding is een watje, een watje is een zwak persoon, waarover wordt GELACHEN, binnenkort scheer ik mijn baard eraf.

LACHEN.

Restless Mind.

Ik kijk naar voetbal, meer dan ik in de afgelopen jaren heb gekeken, ik kijk naar de uitslagen, de standen, het commentaar van de experts neem ik voor lief om te kijken naar mooie doelpunten, vloeiende combinaties. Ik vergeet de mooie haren, de tattoo's, de wegwerpgebaren, alles wat niets met voetbal te maken heeft (en dat is heel veel in dit tournooi, ik mag best wel kritisch zijn toch).

Ik kijk naar Zlatan, restless mind uit de achterbuurt die het geschopt heeft tot wereldvoetballer, het is te moeilijk voor hem alleen, zijn laatste wedstrijd voor Zweden, ik hoop op een doelpunt van hem, hij maakt hem maar die wordt afgekeurd, waarom?

Niet volgen maar je eigen weg bepalen dat is Zlatan.

Muziek.

Ik zou dolgraag een instrument willen bespelen, het is er nooit van gekomen, een gitaar werd geruid voor een LP van the Stones, ik had een fluit waarop ik Bourree van Jethro Tull redelijk goed kon naspelen. De gitaar kwam terug voor een andere plaat, ik probeerde met een fles, bottleneck, te spelen, maar het klonk nergens naar. Heel veel later heb ik een electrische gitaar met versterker gekocht, een schriftelijke cusrus bracht geen uitkomst, een drumstel is een volgende optie, maar ik weet nu al dat het niets wordt. Luisteren naar muziek is het beste wat ik kan doen, spelen laat ik aan anderen over.

Nacht.

Ik hou van de nacht, als iedereen naar bed is kom ik tot leven, ik zet een plaat op, lees een boek, vroeger tekende en schilderde ik dan (dat moet weer terug komen nu ik minder werk, maar dat kan ik niet afdwingen, het moet vanzelf komen, ik heb al wel veel plannen). Het is heerlijk om in het donker te zitten, met mooi weer buiten en de nacht langzaam donker en zwart als een deken over me heen trek, terwijl ik het niet koud heb, we zijn vrienden in stilte, verstoord door een plaat die ik opzet, de nacht protesteert niet, is het eens met mijn keuze, de nacht probeert me aan te zetten tot tekenen en schilderen, ze heeft het al zo lang gemist dat ik papier na papier vol tekende, een kamervloer vol, het is echt stil geworden in het holst van mijn nacht. Ik zit in mijn stoel, drink een biertje, luister naar muziek of naar de stilte die bij het donker hoort, van beiden krijg ik geen genoeg, de stilte komt na de muziek of er voor, ze vullen elkaar aan, ik weet alleen niet hoe, het is elke nacht anders. Geen zorgen, ik ga ook wel eens vroeg naar bed dan mis ik de nacht, maar word ik uitgerust wakker, de morgenstond is ook wel mooi, vroeg op of heel laat naar bed, de zon komt op boven het land, soms kan ik niet kiezen, donker of licht, dag of nacht, goed of kwaad, de ander of ik, laat naar bed gaan en uitslapen of op tijd naar bed gaan en vroeg op staan, klassieke muziek of hardrock en ga zo nog maar even door. De keuze tussen muziek/lezen en televisie is snel gemaakt, helemaal in de nacht, als ik moe ben kijk ik soms naar programma's op tv gemist, maar daar heb ik achteraf vaak spijt van, een plaat is altijd beter dan DWDD in herhaling, maar ik ben ook wel eens zwak, ook geef ik dat niet zo gauw toe, ontkennen is beter dan bekennen, een uitspraak waar we uren over kunnen praten.

Dat maakt het leven leefbaar of anders herkenbaar, wie ben ik?

Als je haar maar goed zit.

Deze titel is een inkoppertje als naar de wedstrijden op het EK 2016 kijkt, de meeste heren zien er goed geknipt uit, nu de baarden nog, zou mijn vader zeggen die altijd goed geknipt en geschoren was, ik heb hem nooit " onverzorgd " gezien. Toen Prins Bernard zijn baard liet staan heeft hij het even overwogen, maar niet nagevolgd, ook wel weer een pluspunt voor hem. Op zijn ziekbed in de laatste maand van zijn leven wilde hij er nog steeds uitzien als altijd, geen teken van verval, hij vroeg een paar keer aan mij om hem te scheren, een intieme bezigheid, zo dicht was ik nog nooit bij mijn vader gekomen in mijn herinnering. Ik weet niet of ik ooit bij hem op schoot heb gezeten, voorlezen deed hij wel, uit de bijbel, bijbels dagboek, het verhaal van St. Joris en andere verhalen, dat was bij de padvinderij, dus telt eigenlijk niet. Een kus toen ik vijftig werd, maar toen wist hij waarschijnlijk zelf al dat het de laatste keer zou zijn, hij klaagde al een tijdje over zijn gezondheid, wij hadden onze twijfels.

Het is al over twaalven, als ik alleen zou zijn dan had ik geen voetbal gekeken, maar samen is het zoveel leuker, ook vooraf, de detective tussendoor was aardig net als het voetbal waarnaar we keken, meer niet. Morgen kijken we weer!