Kersen.

De kersenboom in de tuin gaat gebukt onder een enorme last kersen, de takken buigen door naar de grond, boven in zitten de meeste vruchten daar kunnen we niet bij, dat is prettig voor de vogels, minder voor ons. Vanmiddag is er flink geplukt, emmers vol en daarna zijn de kersen ontpit, klaar voor jam of andere lekkernijen, morgen pluk ik zelf voor de wintervoorraad, er zitten nog genoeg kersen aan de boom.

Een aanslag in Bagdad met meer dan honderd doden, wat is het verschil groot in de wereld, ik snap er niets van, in naam van Wie kan je zoiets doen? Zelf nadenken en je niet laten leiden door mooie praatjes of valse beloftes, de wereld zou er zo mooi uit kunnen zien als we iets meer voor elkaar over zouden hebben.

Stil.

Ik kom terug in huis na het verjaardags feestje van zus Mathilde, het is stil in huis, de hond kwispelt, ze is blij dat ik er weer ben, we lopen het vaste rondje, geven pony Jessica een arm vol hooi en gaan terug naar het stille huis. Ik voel me er thuis tussen de platen en boeken, de geur van gebakken brood hangt er nog, de kinderen vonden het lekker dus is het zo, elke keer weer, zelf gebakken brood is heerljk. Zelf iets maken is altijd beter dan het een ander te laten doen, ten minste dat vind ik, ik loop heel vaak tegen moeilijkheden op als ik iets niet weet of niet kan, maar er is altijd een oplossing die ik meestal wel vind, de enige moeilijkheid is tijd om alles zelf te doen, misschien gaat het vanaf nu beter, ietsje minder werken. Waar besteed ik mijn tijd aan, dat is een goede vraag.

De zeer oude zingt.

De zeer oude zingt

er is niet meer bij weinig

noch is er minder

nog is onzeker wat er was

wat wordt wordt willoos

eerst als het is is het ernst

het herinnert zich heilloos

en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos

wordt van aanraakbaarheid rijk

en aan alles gelijk

als het hart van de tijd

als het hart van de tijd

Lucebert

Familie.

Tante Etty is ziek, de jongste zus van mijn vader, opgenomen in het ziekenhuis, prachtig klinkt dat, opgenomen, mensen ontfermen zich over je, jij bent niet meer in staat om voor jezelf te zorgen, anderen doen dat, vertellen wat goed is voor jou, het lijkt me niets. Ik vind een adreslijst van de familie Hielema uit 1992 met de namen, adressen, het geboortejaaar van iedereen en denk aan het verhaal achter al die namen, de gezichten die ik voor me zie zijn veranderd in oude mensen, ten minste als ik me zelf in de spiegel bekijk. Broer Lo stuurde een familie foto van het eerste weekeinde dat we samen waren, onherkenbaar jong zijn we na veertig jaar, het leven gaat snel, ik trap op de rem om de dagen tegen te houden, maar de dood staat om het hoekje te kijken en grijnst meedogenloos, iedereen komt aan de beurt.

Misschien?

Misschien heb ik nog tien jaar te leven. ik weet het niet gelukkig denk ik nu, maar morgen denk ik er anders over. Ik slaap vannacht in de bus onder de kersen boom, slaapzak mee en de hond.

Misschien is een mooi woord, maar laat je niet verleiden tot misschien als zekerheid je wereld is, ik kies voor we-zien-wel. kus

Ik parkeer de camper onder de kersenboom en slaap samen met de hond buiten.

Schimanski.

Götz George is overleden, Schimanski, ik heb een aflevering gedownoad en gekeken, het is oud, maar jeugdsentiment kent geen grenzen, ik kijk alles met tranen in mijn ogen van vroeger met de herinnering van nu, van zwart-wit tot digitaal, het maakt niet uit. Plotseling kwam Bruce voorbij met Jersey Girl, Den Haag 2016, ik dacht aan het reunie concert van Solution in Panama A'dam 2006, zolang geleden alweer, samen met broer Kees en zijn vrouw Joke zagen we een optreden om nooit te vergeten. Solution zag ik voor het eerst op school, in de aula, 1969 ofzo, ze speelden opgehuurde instrumenten, prachtig, ik heb ze daarna nog vaak gezien, in Lisse, ik werkte in de bloembiollen in Hillegom, ik reed er op de motor heen, het was een feest voor de geslaagden dat jaar, ik kwam binnen met de smoes dat ik elk concert van de band volgde, daar zat ik als oudere jongere tussen alle geslaagden, het was prachtig, net als alle onverwachte dingen, het gebeurt te weinig. Tien jaar geleden alweer dit concert, het leven gaat door gelukkig en altijd zijn er herinneringen aan vroeger, daar schrijf ik over.

Peace of mind.

Rust in je hoofd, geen zorgen dat is heerlijk, het leven gaat zijn gang zonder dat je je druk hoeft te maken over iets, helemaal niets verstoord je gedachten, het is vrede op aarde. Hoe komt het dat die rust opeens wordt verstoord door een telefoontje, een brief van de belasting, slechte gedachten, onrust neemt bezit van mijn hoofd en ik kan het niet stoppen. Zonder denken zou het leven een stuk makkelijker zijn, ik kijk naar de hond Remie die naast me ligt, ze wordt bepaald door haar hondenbrein die haar verteld wanneer het tijd is om te eten, verder niets, als ik te laat ben met het klaarzetten van het eten, wordt ze onrustig en maakt het zo duidelijk aan mij.

Vraag, heeft een hond altijd peace of mind, de rust om te leven in het niets van verlangen, het niets van willen, altijd maar volgen wat de baas wil, ik weet het niet, als het aan de hond lag of de pony dan was er elke dag heel veel te eten, een paradijs voor dieren zonder mensen, die verpesten het alleen maar, die denken na over hun leven, soms kunnen ze dat beter niet doen, maar we zijn vergeten hoe het was voordat we konden nadenken.

Verrassend voetbal.

Alleen voetbal gekeken, de krant uit, niets beters te doen, verrassend.