Beren op mijn weg.

Vandaag was het zo'n dag, ik zou het kraantje/pompje van de camper repareren, kijken hoeveel gas er nog in de tank zit, maar het liep heel anders, zoals zovaak. Het pompje was snel vervangen, snoertjes aangesloten, er gebeurde niets, ik draaide de knop kapot van de gastank onder de bus, er stak alleen nog een koperen pinnetje uit, met geen tang te los te krijgen, ergernis. Ik moet dan even iets anders gaan doen om rust in mijn hoofd te krijgen, ik koop een jerrycan met een kraantje, hopelijk is er genoeg gas om te koken voor de volgende week, ik maak me druk om niets, ik zie beren op mijn weg die er niet zijn. Gisteren zag ik een dode vos langs de kant van de weg, meestal zijn het egeltjes, konijnen, hazen of poezen, we rijden wat dood met onze auto's. Wat heb ik nodig in mijn leven, er zijn zoveel bijzaken die er niet toe doen, maar ze bepalen de stemming van mijn dag hoe draai ik dat om, hoe haal ik energie uit ergernis?, zijn daar zonnepanelen voor of moet ik helemaal zelf doen?

Het is niet zo erg, er zijn genoeg mooie dingen, vanavond op de veranda geBBQed op de tafel, gezellig, geen gedoe en heerlijk gegeten, er is nog genoeg voor morgen, het leven is prachtig.

BBQ.

Regeldag, kapot apparaat terugsturen, dat moet naar een speciale winkel in Zuidlaren, met de oude versterker naar de reparateur in Vries, een prachtige zaak met de mooiste spullen op het gebied van audio/stereo, het is net als met motoren, ik kijk mijn ogen uit, maar ik blijf tevreden met wat ik heb. Daarna naar de kampeerzaak voor tentrubbers en een waterpompje voor de camper, die is kapot, hopelijk kan ik het repareren, ik koop een tafel BBQ die in de aanbieding is, klein, handig om mee te nemen als ik ga kamperen. Ik rijd in de oude camper over kleine weggetjs, verlaten op een enkele fietser na, als ik terugrijd kom ik vriend Jolle tegen, zwaaien, in Eelde/Paterswolde of is het al Haren denk ik aan neef Hans, ik kijk naar links en zie hem bezig in de tuin, te laat om te stoppen, we hebben elkaar vorige week nog gezien.

Rondje Groningen-Drenthe.

Vacantie, een excuus om niets te doen, alles wat in de buurt van werken/arbeid komt wordt angstvallig gemeden, vroeg opstaan is er niet bij, ik blijf liggen tegen beter weten in, ik lig te woelen, nare dromen zijn mijn deel. Douchen, koffie, krant lezen op de veranda, langzaam begint mijn dag, niets is gepland, er zijn nog wel reparaties aan het huis die heel nodig zijn, nu even niet. Ik rol de motor uit de schuur, trek mijn motorjas aan, zonnebril en helm op, handschoenen aan, weg ben ik richting Noordbroek, Scheemda, Heiligerlee, verder over kleine weggetjes naar Sellingen en Ter Apel, rustig rijden doe ik altijd, geen haast, ik ben onderweg naar nergens. Terug door de Veenkoloniën, wat een ruimte, geen wonder dat ze hier windmolens willen plaatsen, ruimte genoeg, maar twee honderd meter hoog is te gek, daar kijk je niet omheen, geen wonder dat alles is volgeplakt met nee-biljetten, geld vergoedt veel, alles is te koop, we kunnen er eindeloos over praten, voor en tegen komen nooit bij elkaar, de toon is gezet door stil-zwijgend onderhandelen, ik rijd verder door het prachtig lege landschap richting Spijkerboor.

Teveel hooi op mijn vork.

Vroeg op, prachtig weer dat al snel te warm wordt om buiten te zitten, gelukkig is er een veranda waar de wind een aangenaam briesje over heen blaast, best uit te houden als ik me niet te druk maak. Er moet van alles gebeuren, altijd, ook al is er niets te doen dan bedenk ik wel wat of opeens krijg ik een idee, in mijn hoofd is het nooit stil, behalve als ik lees of muziek luister, er is hout genoeg dus het is niet erg als ik een plank verzaag of een plan blijkt niet zo goed als het in mijn hoofd leek, niet getreurd. Ik neem altijd te veel hooi op mijn vork, eerder maaide ik het gras met een bosmaaaier, harkte alles bij elkaar om het aan de geiten en later aan de pony te geven, ik was er bijna een dag mee bezig, niet erg, heerlijk lichamelijk werk, maar er moet meer gebeuren, vanmiddag met de grasmaaier rond het huis, anderhalf uur en het is klaar. Dan is het ook wel genoeg, ik moet nog koken, mijn boek had ik vanmorgen al uitgelezen, een begin gemaakt in een nieuw boek, vanavond even op de schommelbank buiten op de veranda gelegen, het kleed over me heen, gerommel in de verte, regen. Aan de overkant van de weg heeft de boer net op tijd het hooi binnen gehaald, niks te veel hooi op zijn vork, het gaat machinaal.

Nieuwe naald.

Vandaag een nieuwe naald ontvangen, de platen klinken weer als nieuw, prachtig, nog een paar Lp's luisteren voor ik ga slapen.

Ruis.

De laatste dagen klonk de muziek nergens naar, met muziek bedoel ik platen, vinyl zoals het tegenwoordig heet, het was dof, veel stof aan de naald, blazen of met een kwastje schoon maken, het hielp niet. Ik twijfelde aan mijn oren, mijn vader hoorde slecht in de laatste jaren van zijn leven, ik zag familie leden met een gehoortoestel, ben ik nu aan de beurt? Ouder worden vind ik niet erg, maar er zijn grenzen, de aftakeling kan zich wat mij betreft in twee weken voltrekken, het liefst nog korter, mijn moeder hoopt dat het opeens is afgelopen, wij moeten niet schrikken.

Ruis op de platen, stof, de naald haalde het uit de groeven, ik zocht op google naar schoon maak methodes, machines, van goedkoop (die heb ik ) tot duur, heel veel geld en veel moeite om een plaat schoon te maken.

Ik bewaar veel, teveel, bijna alles, ook de oude pick up naald, die ik in het element klikte, zo heet dat, het geluid was zuiver, geen stof aan de naald, de ruis is over, een kapotte naald verpestte het geluid de afgelopen dagen, er zit geen garantie op, maar dat zit er ook niet op mijn leven.

Ik kan mijn leven niet inruilen als het me niet bevalt voor iets beters ,wat dat dan ook mag zijn, ik weet het niet en het kan niet gelukkig, er is geen beter leven te bestellen op het internet, wel een nieuwe naald, die haalt de ruis uit de platen, zelfs met een oude naald klinkt het goed. Op een naald zit geen garantie lees ik net, dat is dan wel weer een overeenkomst met het leven, er is geen garantie op een tweede keer. Het beste komt nog, zover ben ik nog niet, maar als ik aan mijn moeder denk en tante Etty, heel even aan mijn vader, dan is er nog hoop voor mij, ik probeer te geloven,maar het gaat me nog niet zo goed af.

Werk.

Na twee dagen vol emotie moest ik vandaag weer aan het werk, soms is dat wel prettig, even afstand nemen van het gewone leven, terug naar de regelmaat die bij het leven in het dorp N.W. hoort. Op mooie zondagen is het koffie concert buiten, ik zit in de zon te luisteren naar prachtige muziek, mijn ogen vallen toe, ik voel een hoofd op mijn schouder, een hand op mijn arm, mijn moeder is er niet, ze zou zich hier thuis voelen tussen al deze bijzondere mensen, we zingen de Heer is mijn Herder voor Siebe, die jarig op is dezelfde dag als mijn moeder, we hebben samen veel beleefd. Elke dag als ik er ben is het anders, nooit hetzelfde, ik voel me er thuis.

Meddle.

Ik draai platen van Pink Floyd, stof op de naald verstoord een goed geluid, platen schoonmaken. Ik bekijk de hoes, een zwart wit foto van de band, 1971, jong net als ik in die tijd, ouder worden is niet moeilijk, het gebeurt gewoon, altijd jong blijven heeft ook geen zin.Ik luister naar de muziek, er zit veel stof op de plaat, ruis, net als op mijn leven, maar het verstoord niets, ik blaas de stof er af en het klinkt als nieuw. Hoe blaas ik het stof van mijn leven?