Stagefright.

Ik draai de live plaat van the Band, misschien wel de meest onderschatte groep in de pop historie, wie zal het zeggen, prachtige nummers klinken uit mijn speakers, ik kijk soms naar andere, bose 901 of 601, maar zal het geluid er veel beter van worden? Ik weet het niet, ik ben tevreden met mjn interaudio boxen van nu en vroeger, onrust brengt verandering teweeg , ik moet andere speakers kopen anders klinkt de muziek niet meer zoals ik het wil dat het klinkt, een illusie of een zekerheid? Het klinkt geweldig, maar over stagefright, een soort plankenkoorts waar ik last van heb in de bewoonde wereld waar ik me niet thuis voel, hebben we het niet, het gaat over mij, ik voel me niet zo thuis in de wereld van vandaag, trek me terug in mijn huis, veilig en onbezorgd als niemand me lastig valt. Het lijkt wel een verhaal van de Kameleon of uit de Bijbel, sprookjes van Grimm of een liedje van The Band, onvoorspelbaar mooi, ik blijf luisteren. Plankenkoorts om voor een klas, een groep mensen te vertellen wat jij vind, jouw mening is niet minder dan van een ander, the Band zingt you put the load right on me, prachtig om drummer Levon Helm te horen zingen, piano van Richard Manuel (zelfmoord), de bass en zang van Rick Danko, alle toetsen en harmoniën van Garth Hudson, als laatste Robbie Robertson, die de meeste nummers schreef samen met the Band, royalties en ruzie, slimmer was dan de anderen of dacht dat te zijn. Levon Helm was duidelijk in zijn boek, documentaire, pas op zijn sterfbed heeft hij het bijgelegd met Robbie, muziek maken doet pijn, dat zijn de mooiste nummers.

Ik houd er niet van om op een podium te staan, het middelpunt van de belangstelling, ik kan er na jaren redelijk goed mee omgaan, ik vertel mijn verhaal als het moet voor een groot publiek.

Music is the weapon.

Muziek als wapen tegen corruptie, onrechtvaardigheid, racisme, ongelijkheid, onverdraagzaamheid op welk gebied dan ook en nog veel meer klinkt me als ................ in de oren. Af en toe hoor ik muziek tegen geweld, voor vrede, de honger de wereld uit, goede doelen genoeg, de pop sterren van de wereld verzamelen zich om geld bij elkaar te zingen voor een goed doel, een promotie van jezelf, een nieuwe plaat is net uit, ik denk negatief, het is goed bedoeld, ik hoor mooie muziek, Bangladesh, We are the world, een tournee met Bruce, U2, Sting en I've got a fast car, haar naam vergeten voor vrede, Tracy Chapman, net opgezocht, Amnesty of Greenpeace, het maakt niet uit. Ze maken muziek met vrede in hun hart, ik twijfel soms aan hun oprechte bedoeling, maar dat ben ik.

Finding Fela.

De Nigeriaanse muzikant Fela Kuti overleed in 1997, maar werd posthuum wereldberoemd door de Broadway-musical ' Fela!'. Filmmaker Alex Gibney schetst een fraai maar kritisch beeld van de uitvinder van de Afrobeat. Uit gesprekken met collega's ontstaat het portret van een man die niet alleen een baanbrekend misicus was, maar ook een luis in de pels van de corrupte Nigeriaanse overheid. Kuti's invloed was van groot belang voor de overgang naar een meer democratische samenleving in Nigeria en vormde de inspiratie voor soortgelijke bewegingen in andere Afrikaanse landen.

Vanavond om 23.15 uur, NPO 2 of uitzending gemist.

De weg terug.

Ik heb een paar vaste routes naar het werk, heen altijd binnendoor over land weggetjes, er is altijd wel wat te zien, terug altijd dezelfde weg terug, ik kan het dromen en ben vaak eerder terug dan ik gedacht had, hele stukken zit ik te suffen, mijn hoofd bij heel andere dingenn, dat is niet altijd verstandig, opletten een ongeluk zit in een klein hoekje. Meestal zet ik muziek aan, soms zit er maanden dezelfde CD in het apparaat, ik leer alle teksten uit mijn hoofd, vergeet ze later gelukkig weer, de psalmen die ik vroeger op zondagavond onder de afwas van mijn moeder leerde opzeggen, zitten nog goed in mijn hoofd, merkte ik laatst op de begrafenis van mijn tante. Net als de verhalen uit de Bijbel, van die kennis heb ik nog steeds profijt tijdens het lezen van boeken en het kijken naar schilderijen in musea, verhalen die elke dag werden voorgelezen aan tafel net als sprookjes en kinderboeken, mijn moeder kon mooi voorlezen, zelf mag ik het ook graag doen op mijn werk, in één morgen een boek uitlezen van de Kameleon, Wolf, Snelle Jelle of Snuf de Hond, eenvoudig en spannend, zelfs voor mij, ik geniet ervan.

De weg terug gaat vaak sneller als de heenreis, tenminste in mijn hoofd, als het doel bereikt is, is de terugreis een noodzakelijk kwaad, ik moet terug omdat ik weer moet werken, er moet thuis nog veel gedaan worden, het geld is op. Ik heb geleerd om van de reis terug ook een avontuur te maken, net zoals ik dat op de heenweg doe, ik heb geen einddoel in gedachten, het wordt een rondreis zonder einde of begin, elke dag is mooi, het verveelt nooit. Of ik blijf thuis, daar geldt hetzelfde, dan weet ik ook vaak niet wat ik ga doen.

Was.

De was is droog, het ligt slordig opgevouwen in een krat dat al dagen op een stoel staat naast de tafel, zover het goede nieuws, helaas het moet nog netjes worden opgevouwen en in de kast gelegd. Nog slechter nieuws, er ligt boven een puinhoop aan kleren waar iets mee gedaan moet worden, wat weet ik nog niet, ik heb er nog even geen tijd voor.

Doors tapes.

And played our Doors tapes, and it was dark so dark at night and we held on to each other like brother to brother.

Ik hoor het geluid van overvliegende helicopters, eerst zacht steeds harder, Wagner uit de luidsprekers, I love the smell of napalm in the morning.

Beer is cheaper than therapy.

Ik heb de documentaire nog niet gezien, na twee weken vrij, thuis, weg met de oude camper, weer volop aan het werk, de was moet nog worden opgevouwen, het gras gemaaid, koken, broodbakken, de dieren willen voer en aandacht. Vanmorgen om kwart voor zes stond ik onder de douche, gisteravond laat thuis, nog even zitten, een plaatje draaien, opeens is het half twee, weer een korte nacht, het is niet anders, er is weinig tijd om televisie te kijken.

Jonge solldaten worden naar Vietnam gestuurd om te vechten, kijk naar films als the Deerhunter, Apocolypse Now, Full Metal Jackett, Platoon zijn de bekendste, documentaires, foto's, boeken, er is zoveel over bekend, de eerste oorlog die live op de televisie was te zien. De vraag is of ik dat wil zien, de verschrikkingen van de strijd, de spanning die ondragelijk lijkt wordt bestreden met drank en drugs, de beelden van het geweld raak je nooit meer kwijt. Hoe ga je daar mee om, niet zeuren zeggen veel mensen die het niet hebben meegemaakt, maar zo eenvoudig is het niet. Oorlog lijkt een avontuur met onbekende afloop, vooraf weet je niet wat je te wachten staat, de dood voor ogen, gewond,verminkt, voor het leven getekend door het geweld, geestelijk kan je nog zo sterk zijn, in je dromen komt de oorlog weer tot leven, de slaap wordt een verschrikking die je wakker houd. Je kan er over praten, tenminste een poging wagen met een psycholoog/psychiater, dat heet therapy, maar dat is duur of je koopt elke dag een tray-tje bier bij de aldi, veel goedkoper en je slaapt als een blok zonder dromen, maar dat lost niets op. Wat is wijsheid?

NO MORE WAR, war is over if you want it! Een illusie of niet?

Ritje naar het werk.

Vanmorgen was het prima weer, zonnetje, warm, toen ik op de motor wilde stappen om naar het werk te gaan, begon het heel licht te sputteren, motorbroek aan of niet, dat was de vraag. Voor ik antwoord kon geven stopte het gesputter, ietsje eerder weg gegaan om langs binnenweggetjes naar mijn bestemming te rijden, wat is het mooi en stil op het platteland van Groningen. De boeren zijn druk bezig op het land, tegenwoordig mag dat ook op zondag, vroeger mocht ik niet eens fietsen op zondag, werken mag weer wel want het is in de zorg, een dankbaar beroep hoor ik vaak. Dat is het ook, gelukkig niet altijd, er zit niets verhevens in de zorg voor andere mensen, het is iets dat moet gebeuren en waar veel mensen geen zin in hebben, er niet geschikt voor zijn of zoiets. Wat is dat toch heerlijk zo'n motorritje op mijn dooie gemak, geen gejaag of gescheur door de bochten, misschien ben ik er te oud voor, eigenlijk vond ik dat nooit wat, easy rider maar dan met een goede afloop.