Slapeloze nacht.

Gisteravond kwam ik laat thuis, vamorgen weer vroeg op, zal ik nog een biertje nemen of gelijk gaan slapen? Ik nam een glas water en nog één, keek het journaal van acht uur terug, nam mijn boek mee naar bed, las een stukje en probeerde te slapen, ik heb de klok van de kerk alle uren horen slaan tot half zes, toen stond ik op en ging douchen, een kop koffie, een half uur met de hond wandelen, tussendoor de pony hooi en water gegeven. Goede voornemens heb ik altijd, er komt weinig van terecht en ook weer heel veel, net hoe je het bekijkt, slaap ik slecht omdat ik mijn biertje niet heb gedronken of is het onrust onder mijn leden en waar komt dat dan vandaan?

Vanmiddag ga ik naar de winkel, koop drie flessen Spätlese voor mijn moeder, ze drinkt een glaasje wijn 's avonds appte mijn zus en het is op, wil jij even langs gaan, vroeg ze. We zitten samen op haar balkon, praten over bloemen, mijn moeder vertelt over verenigingen van de kerk, waar ze bericht van heeft gekregen en die in september weer beginnen. Zullen we een glaasje wijn drinken, vraagt ze, toosten op Karin en Lo, hoe oud wordt ze? vijftig, wat jong en Johan?

Als ik weg ga zegt ze rijd je voorzichig, eerder vroeg ze naar de kinderen, ze ziet er oud uit ons moedertje, maar ze is nog bij de tijd.

Een slapeloze nacht en een dag werken, heerlijk als alles anders gaat, niemand weet meer waar hij of zij aan toe is, ik geniet.

Kort.

Vandaag weer aan het werk, daar verandert weinig, dat is een hele geruststelling, ik loop naar binnen, er wordt gevraagd naar mijn vacantie, waarheen? en we gaan over tot de orde van de dag, heerlijk. Ik hoef geen ellenlange verhalen te vertellen, iedereen zit vol met eigen verhalen die ze mij willen laten horen, daar heb ik nu tijd genoeg voor.

Kort, morgen is het weer vroeg dag.

Schilderen in de regen.

Vanmorgen op tijd uit bed, we gaan schilderen bij zoon Jelmer, eerst de kozijnen schoonmaken, schuren, sommige kale stukken in de grondverf, het gaat voorspoedig tot de eerste druppels vallen. We halen de openslaande ramen uit de kozijnen, dan kunnen we die onder het afdak schilderen anders blijven we bezig. Bij tijden valt de regen met bakken uit de hemel, dat schiet niet op, we gaan gewoon door, samen werkt het een stuk prettiger dan alleen. Uiteindelijk gaan we van het schilderwerk naar het grondwerk, we sluiten de regenpijpen aan op de afvoer onder de grond, ten minste we doen een poging tussen de buien door met verloopstukjes, bochten, enzovoort, het is te nat om het plastic te lijmen, gelukkig wordt het de komende dagen droog, na regen komt zonneschijn, optimistisch blijven.

Leven is een droom.

Wie droom omdraait in leven krijgt levenslang voor moord, een nummer van Group 1850, verder weet ik er niet zoveel meer van, vroeger in een ver verleden luisterden we naar alles op de radio, vooral top 40. Op de terugweg van Texel knalde de muziek hard uit de boxen van de bus, jaren 60, mijn eerste herinneringen aan muziek, het zit in mijn geheugen gestampt, net als de muziek van mijn ouders, Matthäus Passion, Nana Mouskouri, Radio in de vacantie tijdens het kaarten, Met het oog op morgen met Reinhardt Mey als afsluiter, Gute Nacht Freunden, wat zijn herinneringen mooi op een zomeravond waar we vroeger samen in duitsland waren, vaak mooi, soms regenachtig weer, maar 's avonds klaarde het meestal op boven de Hase, de wind door de bomen, Eik en Berk, ieder met hun eigen geluid in de bladeren, zo dichtbij, zo ver weg in mijn hoofd. Het wordt tijd om terug te gaan naar vroeger, even is het leven een droom, ik sluit mijn ogen en ik ben terug in de vouwwagen bij mijn ouders, plakplaatjes op de plastic ramen, een doos vol speelgoed voor de kleinkinderen, alle geduld van de wereld, sprookjes werden verteld op een bandje in de auto of via een lluidspreker die mijn vader in de wagen had opgehangen. Soms geen geluid, ergernis net als toen de televisie stoorde, de antenne moest gedraaid worden, snoertjes en stekkertjes had mijn vader mee in de kofferbak, kroonsteentjes om de te korte draadjes te verbinden, weggooien is zonde. Wij lachten erom, de kleinkinderen luisterden geboeid naar de verhalen en wij 's avonds naar het nieuws.

In Duitsland was hun leven een droom, weg uit de stad, er was niets en dat was hun alles, eenvoud, meer kan ik er niet over zeggen.

Tussendag.

Een dag tussen de vacantie en het werkzame leven, rustig aan, opruimen, lanterfanten, een glaasje wijn met zoute haring, nog een keer BBQ-en, met de hond wandelen, dat soort dingen.

Naar huis.

Vandaag naar huis gereden, mijn lief afgezet bij het station van Den Helder, afscheid nemen doet pijn, partir c'est mourir un peu, elke keer weer. De oude vw-bus rijdt als een zonnetje, raampje open, mijn arm nonchalant op de deurpost, de muziek hard aan, jaren zestig, na twee cd's ben ik bijna thuis, bbq-en vanavond met de kinderen, ik koop een bbq pakket, ook vegetarisch, genoeg voor de hele week. het is gezellig, iedereen heeft vacantie, nog een vuurtje achter in de tuin, alles kan.

Schrijven over de vacantie is gemakkelijk, vorige week las ik de titel van een documentaire over soldaten die in Vietnam hebben gevochten: BEER IS CHEAPER THAN THERAPY, ik heb het niet gezien, morgen zoek ik het op. Beer is cheaper than therapy houd me bezig in mijn hoofd, het komt dichtbij.

Het weggetje in de duinen.

Gisteren en vandaag hebben we over een weggetje in de duinen gelopen dat eigenlijk nog gesloten is tot 1 augustus, morgen. Het is een mooi weggetje, prachtig, langs de duinen, door een gebied waar vogels broeden, we mochten er niet langs, maar we deden het toch, niemand die het merkte. Ik moest onderweg denken aan de boekjes van W.G. van der Hulst die Carien terugvond en die ik de afgelopen avonden heb voorgelezen; Voetstapjes in de sneeuw en Het weggetje in het koren. Boekjes die wij met de kerst kregen van de zondagsschool, als je twaalf werd kreeg je een bijbel, die ik nog steeds heb, ik lees er af en toe nog in of zoek iets op wat ik wil weten, mijn geheugen laat me soms in de steek. Leuk om voor te lezen, vooral kinderboeken, misschien moet ik eens luisterboeken kopen.

Wandelen.

Samen wandelen is heerlijk, je kan praten, wegdromen, om je heen kijken, nieuwe plantjes ontdekken, de hond loopt ook mee, die heeft haar eigen gedachten over zo'n lange wandeling, maar ze houdt het goed vol. Een wandeling van drieën half vier uur door de duinen, halverwege kiezen we een pad dat eigenlijk pas op 1 augustus open gaat in verband met het broedseizoen, we wagen het er op, we komen niemand tegen net als op de andere paden, iedereen gaat naar de bekende plekjes op het eiland, ook prima natuurlijk, er is ruimte genoeg voor iederen. Vanavond pannekoeken met een prutje er op, carien kookt een artisjok, die we ook nog opeten, maar de smaak valt wat tegen, de hond doet zijn best, spuugt de bladjes gelijk weer uit, wat zetten jullie me nu voor? We kunnen buiten zitten, we genieten ervan.