Weer een dag voorbij.

Weer een dag voorbij, een korte werkdag, nog een paar dagen dan is de drukke augustusmaand achter de rug, vrijdag op de motor naar het zuiden, rustig rijden, uitrusten, boeken mee, meer niet.

After midnight.

Het is al na middernacht als ik dit schrijf, ik kan de datum terugzetten zodat het net lijkt alsof ik dit gisteren heb geschreven. Het allereerste stukje ging over J.J.Cale, bijna 800 dagen geleden, soms lees ik iets terug, val ik niet in herhaling, wat maakt het uit, ik schrijf wat me invalt, ik denk er niet zolang over na. Op de reis naar de Noordkaap schreef ik de verhalen onderweg in mijn hoofd, ik herhaalde stukken tekst om ze later precies zo op te kunnen schrijven, nu is het meer van het moment, soms kort, een andere keer langer, onzin of serieus, beschouwend of flauwekul. Misschien dat ik de laatste tijd wat meer over algemene dingen schrijf en het persoonlijke vermijd, met een reden waarover later misschien meer, nu is het goed. Volgende week gaan we, het reisgezelschap van de Noordkaap, op weg naar het zuiden om herinneringen op te halen, een oude weg te verkennen, herkennen zal niet meer gaan na veertig jaar, als ik naar de foto's uit die tijd kijk ben ik blij dat we nog op weg kunnen gaan, wat waren we jong.

Een verjaardag is een vaste dag in het jaar, je kan er niet omheen, een jaar ouder is prettig als je jong bent, zoveel om naar uit te kijken, te ontdekken, je mag meer, maar als je ouder word moet je oppassen om geen oude zeur te worden, die alles beter weet of gaat klagen over vroeger.

After midight is altijd de beste tijd, iedereen is naar bed, het is stil buiten, binnen zet ik een plaat op.

Into Joe.

1. Ik ben niet in de Heer of een andere Guru, momenteel ben ik in Joe, geen God of een ander mirakel, een gasfitter uit Sheffield die ongelofelijk mooi kon zingen. Vandaag kreeg ik zijn geauthoriseerde biografie in de brievenbus. Lezen met een biertje, concerten kijken op youtube, joe, tien of meer keer naar een concert van hem, altijd goed, in zijn boek is hij net twintig, lees dat hij al jong optrad, ik zag een concert Duisburg 1992.

Mien Hogelaand.

Volgende week gaan we een paar weken op de motor weg, herinneringen ophalen aan de rit uit 1975, napraten over de reis naar de Noordkaap, genieten van het rijden op de motor over weggetjes waar weinig mensen komen, tenminste dat hoop ik. Jolle heeft de route uitgezet, dat komt helemaal goed. Ik heb vandaag een flinke rit gemaakt door het noorden van Groningen om alvast te wennen aan het zadel. Prachtig is het in Noord-Groningen, uitgestrekte landerijen, de weggetjes zijn smal, net breed genoeg voor een auto, gelukkig komt er bijna niemand, een paar fietsers, tractoren, op het land wordt hard gewerkt, ik ruik het hooi, rijd over oude dijken, de Waddenzee is vlak bij, Noordpolderzijl, even afgelegen als de Noordkaap, maar dichterbij. Een ree rent honderden meters met me mee op het land naast de weg, er zit een sloot tussen, opeens ben ik weer alleen, ik denk aan het liedje van Ede Staal, ik rijd er doorheen, veel is er niet veranderd.

Ede Staal - Mien Hogelaand

't Is de lucht achter Oethoezen
't Is 't torentje van Spiek
't Is de weg van Lains noar Klooster
En de Westpolder langs de diek

't Binnen de meulens en de moaren
't Binnen de kerken en de beurg'n
't Is 't laand woar ik as kind
Nog niks begreep van pien of zurgen

Dat is mien Laand.. moet hogelaand..
Het Binn De Meuln's.. t'binn de Beurg'n


't Is 'n doevetil, 's durpsstroat
't Is 'n olde bakkerij
't Binnen de grote boernploatsen
Van Waarvum, Oskerd, zo noar Meij

't Is de waait, 't is de hoaver
't Is 't koolzoad in de blui
't Is de horizon bie Roanum
Vlak noa 'n dunderbui
Dat is mien laand, mien Hogelaand.

't Is 'n mooie oamd in maai
'n Kou houst doeknekt in 't gruinlaand
Ik heb veur d'eerst nog moar verkeren
En vuil de vonken van dien hárt

De wilde plan'n dij'k hád
Komt sikkom niks meer van terecht
Totdat de nacht van 't Hogelaand
'n Donker klaid over ons legt
Dat is mien laand, mien Hogelaand

Ride my bike.

Wat is dat toch fijn om motor te rijden, vooral met mooi weer, een half uurtje eerder naar het werk via omweggetjes, soms loopt een weg dood en moet ik omdraaien, beland ik op het erf van een boer die vreemd opkijkt of rijd ik verkeerd en moet ik weer omdraaien. Ik rijd op mijn oude motor die ik in 1979 nieuw kocht, toen een zware motor, nu bijna een brommer, maar het plezier dat ik beleef aan een ritje op de motor is eigenlijk nooit verdwenen. Ik ben geen motorrijder, het komt door vriend Jolle, die eerst een NSU kocht, daarna een BMW r60, wwar we samen op naar Frankrijk gingen in 1975. De BMW nam ik van hem over en van het één komt het ander, ik werd een motorrijder, alleen toeren, rustig over de kleinste wegen rijden, dat is waar ik van houd.

"Mogen we de hond uitlaten?"

Vanmorgen werd er zachtjes op de achterdeur geklopt, de voordeur wordt zelden gebruikt, er stonden twee meisje van een jaar of tien, precies hetzelfde gekleed; slippers, korte, afgeknipte spijkerbroek, een t-shirt met een hondenkop waaronder Ollie stond en allebei dezelfde rugzak. Meneer, vroegen ze, mogen we uw hond uitlaten? Ik had de meisjes nog nooit gezien, maar zij hadden de hond wel gezien en het leek ze wel aardig om de hond, hoe heet ie?, uit te laten, misschien om er iets mee te verdienen. Ze hadden het ook al aan andere mensen gevraagd, die hadden grote honden, te sterk voor hun, dat kon niet. Ik zei dat ik de hond altijd zelf uitliet (om er vanaf te zijn), het leek me niet zo'n goed idee om twee wildvreemde meisjes met de hond te laten wandelen, het is een eigenzinnig beestje dat ze waarschijnlijk alle kanten optrektnaar waar iets bijzonders te ruiken is. Mogen we de hond even aaien?, dat is geen probleem, helemaal niet voor de hond die wel van aandacht houdt. Na tien minuten vroegen ze of ik nog huizen wist waar andere honden woonden, die ze misschien zouden kunnen uitlaten. Aan de andere kant van de Hoofdweg, maar daar waren ze ook al geweest zonder succes. Heb je onze honden wel eens gehoord, vroeg het kleinste meisje. Ik wist niet waar ze woonden, in het oude doktershuis, nu opvanghuis, het meisje vertelde dat ze de volgende week gaat verhuizen, daarna namen ze afscheid.

De hond staat flink in de belangstelling, gisteren kwam er een klein meisje aangefietst dat hier blijkbaar pas in de straat woont, ik ken haar niet van gezicht, ze vroeg of ze de hond mocht aaien en hoe die heette. Vervolgens bleef ze de hond roepen, die moest gaan zitten, luisteren, enzovoort, de hond zat aan een lang touw anders was ze weg geweest. Het meisje ging weg om te gaan eten, maar daarna kom ik terug, zei ze. De hond vond het allemaal best.

Het leven na een boek.

Ik heb het boek, duizend bladzijden, net uitgelezen, het gaat er niet om of het een goed boek is in de zin van recensenten die een boek beoordelen op wat weet ik het, leesbaarheid, mooi geschreven in de zin van algemeen geldende schrijversnormen, waar elke auteur schijt aan zou moeten hebben. Een boek dat je niet weg legt, door blijft lezen tegen beter weten in, een boek dat je mee naar bed neemt en in slaap valt met de laatste zinnen nog in je hoofd, als ik opsta met die zinnen in mijn hoofd wil ik het boek uitlezen, koffie, ik vergeet de krant, er is alleen het boek.

Het boek is uit, nu moet ik morgen kiezen uit al die boeken naar een nieuw boek.

Of ik wacht nog even, er is altijd leven na een boek.

Verwachtingen.

Ik kijk weinig naar sport op de televisie, vroeger was dat anders, ik volgde alles, nu lees ik het in de krant de volgende dag of als ik erg nieuwsgierig ben kijk ik op teletekst. De verwachtingen op medailles zijn hooggespannen, vooraf wordt gezegd dat het record verbroken moet worden, dat zegt de chef de mission. Gebakken lucht, denk ik, een mens is geen machine, was dat maar zo dan hadden ze alles onder controle, een machine drinkt geen bier, luistert of liever gezegd wordt geprogrammeerd om geen gekke dingen te doen. Dan is er nog de vraag of er niet met twee maten wordt gemeten, Epke drinkt een paar biertjes en komt te laat terug of Maurits himself komt dronken thuis, ze worden naar huis gestuurd, ik geloof er niets van. Verwachtingen worden niet waar gemaakt, maar er is onverwacht succes op andere onderdelen, we zijn vergeten dat sport iets is van het moment, jarenlang trainen is geen garantie op een medaille, er ligt een vogelpoepje op de baan, Hilbert van der Duim, er is altijd wel een excuus te bedenken, met een gebroken pols win je zilver of verlies je goud? De Olympische gedachte van "meedoen is belangrijker dan winnen" bestaat niet meer of wel, maar dan heb ik veel gemist, bij uitzonderlijke prestaties wordt er gelijk over doping gesproken. Jaloezieof te weinig getraind, niet goed genoeg, pech of verkeerd geloot, een verwachting levert geen medaille op.

Verwachtingen dat bij een concert de nummers worden gespeeld die jij wilt horen vallen vaak tegen, ik luister naar een live-plaat van Jethro Tull, ik zag ze live met dezelfde nummers, prachtig maar het volgende concert met een compleet andere band vond ik niks, verwachtingen.

Verwachtingen komen vaak niet uit, leer er maar mee te leven.