Betaald wifi.

zie 30 aug.

Geen wifi 2.

zie 3o aug.

Geen wifi.

zie 30 aug.

Southbound.

Vanmorgen op tijd op, een stukje met de hond lopen, niet te ver in verband met de zere poot, hooi mee voor de pony. De laatste dingen inpakken in de koffers, alles op de motor, koffie drinken, eerst met Julia, daarna met Jolle en de hele familie komt ons onverwachts uitzwaaien. Op weg is nu zo vertrouwd, Jolle voorop met de route, ik volg en heb genoeg om rond te kijken, heerlijk ontspannen. Op de weg naar Gieten komt een auto voorbij die langzamer gaat rijden, een zwaaiende hand uit het raampje, we halen de auto in, Sjoerd en Chantal zitten erin, puur toeval zegt Jolle later, even later stuiven ze ons weer voorbij. Wij rijden rustig verder richting Emmen via Ommen naar Raalte, deze weg heb ik tientallen keren gereden, misschien wel vaker, na Raalte rijden we naar Deventer, daar komen we op de snelweg, ook nog de verkeerde kant op, draaien en voorbij Apeldoorn weer terug naar de kleine wegen. Het is prachtig op de Veluwe, de hei begint paars te kleuren, bomen aan weerskanten van de weg, we zijn weer op pad, er is niets veranderd, we rijden hooguit 80 km. en genieten van het rijden. Het is 30 graden, op de motor valt het wel mee, toch trek ik mijn handschoenen uit, we rijden over de brug van de Rijn en komen in de Betuwe, overal fruitbomen, het land van Flipje Tiel, wie kent de strip nog? De verhalen moeten nog in mijn hoofd komen, op zo'n eerste dag is alles weer nieuw, wat went het snel, twee jaar vallen weg, nu rijden we naar het zuiden, we verwachten geen extreem lage temperaturen. We rijden niet helemaal naar Zeeland, er is een boerderijcamping in Andel, in het land van Maas en Waal, mooier kan het niet. Macaroni met een sausje van verse groenten, gehakt en tomaat, olijven en een paar biertjes. Het leven is mooi, zus Rieneke is op vacantie in Italië, 50 km. van het aardbevingsgebied, nog volop naschokken, wat een verschil.

Inpakken en wegwezen.

Dat was de slotzin van Farce Majeure, een komisch, satirisch en muzikaal televisieprogramma dat van 1966 - 1976 te zien was, "het is uit het leven gegrepen." Ik moest er vandaag aandenken toen ik de spullen op de motor pakte voor een tochtje naar Frankrijk, het ging vrij snel, ik had een briefje gemaakt en de routine van de reis naar de Noordkaap kwam weer boven. Het maakt bijna niet uit of je een weekeinde of en paar weken weg gaat voor de bepakking, een paar t-shirts en onderbroeken, dat neemt haast geen plaats in, ik neem meestal te veel mee. Morgen op weg, mooi weer, warm, een spijkerbroek aan met de motorjas, kistjes aan de voeten, die zijn netjes gepoetst, waterdicht, getest in dagenlang regen op weg naar de Noordkaap en terug. Vroeg naar bed, uitgerust aan de start na een drukke maand werken, een paar boeken mee, verder niet zoveel, genieten van het motorrijden, de kleine wegen, we zien wel.

Mad dog.

Vanmiddag had ik een uurtje pauze, ik heb de vw bus geparkeerd in de schaduw ergens op een buitenweggetje, de ramen open, net als de schuifdeur, de passagiersstoel omgedraaid en verder lezen over Joe Cocker. Vanavond kwam ik thuis, eerst even praten over de hond remie, die moeilijk liep, de dierenarts constateerde een verrekte of gescheurde kruisband van de linkerpoot of knie, een spuit, medicijnen, daarna op youtube naar Joe gekeken, live, alles is te zien. Ik schaam me er niet voor, Joe was er toen ik jong was, 1969, with a little help from my friends, mijn eerste single-tje, meer nog dan the Doors is Joe een graadmeter van mijn leven. Een jaar later ging ik met Joop, John en Tineke, het personeel van de schoolbar de Kelder, naar Hemmes in Groningen om de plaat Mad dogs and Englishmen te kopen, eerst durfde ik niet, verlegen, maar terug naar de winkel, Roel was er ook, om de plaat te kopen, die ik nog steeds heb en draai, misschien morgen, nu is het laat, vroeg op, het leven valt niet mee, nog twee dagen en dan uitrusten op de motor. Joe zag ik eind jaren zeventig optreden in de slechtste periode van zijn leven, daarna nog vaak, altijd goed, steeds beter, Joe is alive op youtube.

I'm so glad I'm standing here today.

Ik heb de biografie van Joe Cocker bijna uit, hij is op de weg terug naar het podium zonder er af te vallen of er dronken op te klimmen, hij zingt als in zijn jonge jaren. Hij neemt een plaat op met the Crusaders die twee nummers voor hem schreven, I'm so glad I'm standing here today is Joe op het lijf geschreven, kijk naar de opname van de Grammies uit 1980 volgens mij, Joe komt op in zijn dagelijkse kleren, geen pak, tuxedo of zo en zingt de sterren van de hemel, ik kreeg er kippevel van.

I'm glad I'm standing here today:

3:16

Weersverwachting.

Vrijdag gaan we op de motor weg naar het zuiden, vroeger las ik het weerbericht in de krant, nog steeds trouwens, nu kijk ik ook regelmatig op buienradar, als je op de motor rijd is een buitje niet erg, maar een dag in de regen rijden gaat snel vervelen. De weersverwachting ziet er goed uit, warm, heet, prima motorweer, ook volgende week in Frankrijk lijkt het mee te vallen met de regen. Vooruitkijken is prettig, het geeft zekerheid, eigenlijk een stuk saaier dan vroeger, toen je het weer voor lief nam.