Reizen.

Reizen is iets anders dan vacantie, reizen is een serieuze zaak, het vraagt voorbereiding, een route of een bestemming, dat hoeft natuurlijk niet, op de bonnefooi weg gaan kan ook, ik heb er prachtige boeken over gelezen. Jolle heeft voor elke dag een route uitgestippeld, maar we mogen er van afwijken, het staat niet vast, een beetje flexibel blijven hoort ook bij reizen, boven je zelf uitstijgen, een ander woord daarvoor is rijzen, ook wel weer aardig, tijdens het reizen leerde ik te rijzen, als er iets onverwachts gebeurt dan kan ik daar makkelijk mee omgaan, er ontstaat geen stress of druk, alles wordt rustig opgelost, zodat we verder kunnen gaan zonder gedoe. We reizen door onbekende gebieden, hoe kleiner de weggetjes hoe mooier, we ontdekken het landschap, op de motor rijd je er niet door heen, maar je rijd er in, als het regent word je nat, de zon brandt op mijn rug of verblindt me als ik er tegen in rijd, ik ruik het gemaaide gras, stro, koeienstront ruikt in Frankrijk net zo als in Groningen. Alles is mooi, ook al rijden we een tijdje over een snelweg omdat het niet anders kan, we gaan dwars door Verdun, drinken een kopje koffie op een terras aan de rivier, verder, altijd verder, de eindeloze weg, Jolle kijkt in zijn spiegel, steekt zijn duim omhoog, ik doe hetzelfde, alles is goed, we hebben geen intercom nodig, een blik is voldoende of een gebaar. Dat is het mooie van samen reizen, we hebben niet veel nodig, aan een half woord hebben we genoeg om elkaar te begrijpen, nee, het is nooit saai of vervelend, elke dag is anders, ook al zitten we de hele dag op de motor, de omgeving verandert, wij veranderen mee, daar hoeven we weinig voor te doen, alleen maar te reizen.

Vroeg naar bed.

Ik schreef mijn verhaaltje gisteren in een sputterregentje, bij de tent ging het over in regen, tandenpoetsen en in de tent, half negen, lezen, maar het boek ken ik al, slapen is wel erg vroeg, maar ik doe een poging. Het begint harder te regenen, om middernacht houdt het op, Jolle doet de voortent open, we verwachten beter weer, helaas om vier uur begint het weer te regenen tot een uur of acht, ik bedenk het ontwerp voor een kast en dat de bank wel uit de kamer kan, ik koop twee stoelen. Ik doe de luifel naar beneden zodat alles een beetje droog blijft en kruip weer in mijn slaapzak. We hebben al even liggen praten, we zijn allebei wakker, door de regen val ik in slaap, onrustig. Om kwart voor acht op, douchen, inpakken, alles leggen we onder een afdakje zodat het droog blijft en op weg zonder ontbijt, erg vroeg vandaag. De weg is nat, rustig rijden doen we toch wel, in een dorpje stoppen we bij een bakker voor le petit de dejeuner, heerlijk, dat hadden we anders gemist. De omgeving blijft prachtig door een heuvelachtig gebied, nog een keer stoppen voor koffie met een chocolade broodje, boodschappen doen en doorrijden tot we een camping vinden in Saint Mihiel, we kunnen de plaats uitzoeken, het is verlaten. We zijn bijna bij Verdun, morgen rijden we het oorlogsgebied van W.O.I weer in, daar is nog genoeg over te schrijven, nu is de batterij bijna leeg. Het wordt nog een lang verhaal over vroeger en nu, dat komt.

Onder een boom.

Wat je al niet moet doen om een verhaaltje te schrijven, ik zit onder een boom aan de rivier le Loue, het sputtert af en toe zachtjes, in het dorp is niets te doen, alle winkels waren dicht, maar het was toch een mooie rit. We reden bijna gelijk verkeerd, de weg terug was afgesloten, deviation, we moesten over een heel smal binnenweggetje naar Bellegaarde en zie daar, we komen op de goede weg uit langs de Zwitserse grens over smalle bergweggetjes waarvan je alleen maar droomt, nu rijden we er echt overheen, het lijkt een weg zonder einde. In het dorpje Salins les Bains stoppen we bij een restaurantje, het wordt geen plat du jour, de chef maakt iets speciaals, veel kaas, ham, paté, worst, tomaten, wortelen en sla, het kan niet op. Ondertussen begint het zachtjes te sputteren, ze zetten een parasol op bij ons tafeltje, het is heerlijk, we verbazen ons erover hoe vriendelijk de Fransen zijn, de hele reis al, in 1975 hadden we hele andere ervaringen, maar dat is lang geleden. Er zijn zoveel dingen veranderd, net als wij zelf, daar vertel ik nog over als de verbinding beter is en ik genoeg stroom heb om een tijdje te schrijven.

35 Graden.

Vanmiddaf was het 35 graden, we wennen er al aan, veel drinken, rustig aan, elke avond goed eten, vroeg op bed, zo'n motorreis is heel gezond en rustgevend. Ik wilde een verhaal schrijven over de periode 1975 - 2016, de internet verbinding op het terrein is niet zo goed, alleen bij de bar, maar die gaat net dicht anders was ik nog even gebleven. Ik wil rustig kunnen schrijven, mijn gedachten laten gaan, misschien morgen op een andere mooie camping. Inderdaad de fotos ontbreken, ik heb het snoertje niet mee, Jolle zorgt voor een foto verslag.

Hoe ver het was en hoe warm.

Dat is de titel van een hoofdstuk uit de Camera Obscura van Hildebrand/Nicolaas Beets, een boek dat we moesten lezen voor de boekenlijst van Nederlands, nu kom je het boek heel zelden nog tegen bij de kringloopwinkel, toch was het wel aardig of is dat herinnering. We reden door Issoire, waar een digitaal bord de temperatuur van 40,2 graden aangaf, een beetje overdreven, maar warm was het wel, vooral bij de winkel waar we stopten om boodschappen te doen. Jolle bleef buiten bij de motoren, bestudeerde de route, zo is de verdeling; Jolle bepaalt de route, ik doe boodschappen en kook, dat gaat al tijden goed. Een schitterende dag, met prachtige weggetjes op en neer één en al bocht, goed opletten, veel tijd om rond te kijken is er niet, een volgende bocht komt er aan, we hebben beloofd heel thuis te komen, dus aandacht bij de weg en concentratie. We rijden rustig, hetzelfde tempo, hoeven nauwelijks af te remmen voor een bocht, soms een beetje als het erg scherp is, andere weggebruikers zijn er haast niet of ze halen ons zo snel mogelijk in, Jolle is onverbiddelijk, zijn tempo is wet, we hebben al een paar getoeter en scheldende mensen gehoord en gezien, we trekken ons er niets van aan, het is onze rit, voor vrachtautos gaan we soms even aan de kant.Het was niet ver, ook niet te warm op de motor heerlijk, maar we lopen twee dagen achter op het schema dat Jolle gemaakt had, misschien moeten we de route iets aanpassen/inkorten om volgende week donderdag in Buurse, Gelderland te zijn, we zien wel. We gaan om ongerveer half tien 's morgens weg en rijden tot een uur of vier in de middag, tent opzetten en dan een biertje, dat willen we zo houden de volgende week, ik houd jullie op de hoogte. Vandaag in ieder geval een schitterende rit door het Central Massifvoor de belangstellenden, morgen verder.

Zes dagen rijden, één dag rust.

Vooraf hebben we niet echt afgesproken wat we zouden gaan doen, Jolle had een route, opstappen en rijden maar, over hoelang, hoever, enz. hebben we het niet gehad. De vorige reis was het twee dagen rijden, één dag rust, gisteren was het al de zesde dag dat we opstapten en weggingen, eigenlijk had ik het niet zo door, het is een volgorde van handelen die er nog steeds inzit bij ons, automatisch pakken we het weer op. Zelfs op de reis naar de Noordkaap hebben we geen zes dagen achter elkaar gereden, zei Jolle, ik weet het niet meer. Het rijden zoals wij dat doen is dan ook niet echt vermoeiend, kleine weggetjes, 70/80 km. per uur, vaak minder, op tijd stoppen voor koffie of om iets te drinken dan wel te eten, ik raak in een soort trance, ik weet dat ik op de motor zit, zie alles om me heen, ruik veel, hoor bijna alles, let op het verkeer, schakelen en gas geven gaat automatisch, het lijkt of ik zweef, dat is dan wel wer handig als je zo'n oude motor heb als ik, het scheelt ook in benzine verbruik, de motor loopt goed, beetje olie er bij, spint als een tevreden kat die geaaid wordt. Rusitg aan vandaag, al vroeg in de schaduw aan het lezen met een kop koffie, we vergeten bijna te ontbijten, wassen de vuile kleren, die zo droog zijn in het warme weer, lopen een uurtje door de omgeving, boek uit, straks pizza in het restaurant, nu nog even hangen, route voor morgen en volgende week bekijken, het weer blijft goed.

Bochtjes.

We hebben vandaag een flink stuk gereden, dat is met dit weer geen straf, 30 graden met een lekker windje. Vroeg op, zodat we om 9.15/30 uur weg kunnen, het begin is nog fris, heerlijk, een prachtige weg, omhoog-omlaag, een weg die recht doorgaat, kilometers lang, het maakt niet uit, we rijden door net gemaaide korenvelden, ik ruik de strolucht, mais dat net een meter hoog is en veel velden met zonnebloemen. Het is droog, de boeren spuiten het land nat, misschien groeit er dan nog wat, veel bomen hebben al bruine bladeren of geel, de herfst begint in de zomer, ondertussen genieten wij ervan. Het is bijna als de hoogvlaktes in Noorwegen, recht toe, recht aan, alleen zijn er in Frankrijk veel meer dorpjes, heel veel rotondes. We rijden door Tours, zodat we onze vaardigheden op de motor weer goed geoefend hebben. Van spanning of andere ongeregeldheden merken we niets, het platteland is de onschuld zelve, Armando had het over "schuldig landschap", maakte er een serie schilderijen over, er gebeurt niet, dorpjes zien er verlaten uit, huizen staan op instorten, pas als we door of langs een stad rijden zien we waar het vandaan komt, buurten met leegstaande huizen, die nog bewoond worden, de enorme boulevaards met winkels en bedrijven, de welstand aan de ene kant tegenover de armoede van die achterbuurten. We stoppen bij een camper plek, er staan zigeuners met caravans, die het terrein hun eigendom hebben gemaakt, ze kunnen waarschijnlijk nergens anders heen, ik heb al meer van dit soort plekken gezien. De wereld op zijn kop.

De laatste zestig kilometer rijden we alleen maar bochtjes, omhoog, omlaag, niet te hard Kees, zodat we ook nog wat kunnen zien en heelhuids aankomen op een camping met Nederlandse eigenaren, we blijven een dagje, morgen uiteten in het restaurant, pizza of lasagna en er is een bar, komt helemaal goed.

Ik ben gelukkig.

27 aug. The road.

Wegen zijn er om van A naar B te gaan, vroeger had je daar de tijd voor, er waren weinig wegen, alleen de noodzakelijkste, verder waren er karresporen, zandweggetjes, sluiproutes (toen ook al), smokkelaarspaden en nog veel meer wegen om op je bestemming te komen. Eerst werden de hoofdwegen verhard, toen er meer verkeer kwam werden de zandwegen bestraat en zo ging het verder, zodat er een wirwar van snel-, hoofd en bijwegen ontstond, dat hebben we vandaag ondervonden. Het valt niet mee om op de mooie, kleine wegen te blijven rijden, we worden steeds verwezen naar de snelste route richting de plaats waar we heen willen, op onze eigen manier is het bijna onmogelijk op sommige stukken, gevolg verkeerd rijden, rondjes rijden, ergernis als de route niet klopt. Het blijft prachtig om van de Betuwe naar Zeeland te rijden, we rijden door platsjes die ik van naam ken, maar nu voor het eerst zie, morgen ben ik ze weer vergeten. We vinden de weg, het is warm, prima uit te houden op de motor. De Westerscheldetunnel brengt herinneringen aan de tunnels in Noorwegen, die slecht verlicht waren, een wegdek vol met gaten en scheuren hadden en ook nog eens koud en vochtig, soms heel lang. Deze tunnel rijden we in zonder dat we onze zonnebril hoeven af te zetten, goede verlichting. we zoeken een camping uit het boekje, voor de boerderij staat een bord te koop, weinig hoopvol, er komt een oude vrouw uit de achterdeur, we kunnen terecht, er is niemand, een prachtige plek, oud sanitair dat het nog doet en een picknick tafel om op te koken. De vrouw komt langs met het inschrijfformulier, blijft lang staan praten, ze woont samen met haar zieke man op de oude boerderij, ze kunnen niet meer voor alles zorgen, daarom verkopen ze de boel. Eigenlijk is het te warm om te slapen, ik heb last van mijn knie, al de 2e nacht en weet niet hoe ik moet gaan liggen, uiteindelijk val ik in slaap, 's morgens voel ik de pijn in mijn knie nauwelijks nog. We ontbijten, pakken de boel in, dan zie ik dat de kist achter op de bagagedrager scheef staat, er is een stang gebroken, met een sjorbandje wordt het gerepareerd, we laten ons niet van de wijs brengen door een kleine tegenslag, op weg.

28 aug. België.

We rijden nog een stukje door Zeeland dan zijn we in Vlaanderen over prachtige weggetjes, het koren is geoogst van het kaf gescheiden, nu moeten de wapens nog tot ploegscharen worden gesmeed, dan gebeurt er tenminste echt iets. Ik zie heel veel soorten kool, mais dat lang niet zo hoog staat als bij mij voor het huis en heel veel prei. De grens tussen België en Frankrijk is oud en verlaten, geen controle of iets van dien aard, iedereen kan rustig doorrijden van Brussel naar Parijs. Het land wordt heuvelachtig, het plezier van het motorrijden komt terug, ik geniet van het reizen, als we terug moeten omdat we verkeerd reden is dat niet erg, het is net zo mooi als de heenweg. Rijden we om te reizen of reizen we om te rijden? We rijden langs Ieper, ik zie de beroemde kerktoren in de verte, we rijden door het gebied waar miljoenen mensen hebben gevochten en zijn gesneuveld, de lucht betrekt net als mijn gedachten als ik daaraan denk, lees de trilogie van Pat Barker over W.O.I. We stoppen bij een restaurantje, bestellen cola en Jolle bestelt iets te eten, Beef met friet en een schaaltje bloemkool, we smullen. Als we denken dat we verkeerd gereden zijn, zien we een bordje camping, we worden tussen twee plekken ingezet, allemaal vaste staanplaatsen, prima plaats genoeg. De tent staat zo, we lezen nog even in het zonnetje, verder is er niets te doen, vroeg naar bed met boek.

29 aug. Cayeux sur Mer.

Heerlijk geslapen, inpakken, ontbijten doen we bij het eerste benzinestation dat we tegekomen, helaas is dat pas na 100 km., dan maar een stroopwafel als ontbijt. Net als Jolle zich zorgen begint te maken, hij moet om de 200 km. tanken, komen we bij een tanstation plus een supermarkt, geen koffie wel pakjes sap en een appelflap. Het landschap is prachtig, in de dorpjes staan veel huizen leeg of te koop, de boerdetijen zijn oud en vervallen met veel windmolens als compensatie, ik denk niet dat de mensen hier inspraak hebben over de plaats waren ze komen te staan. Is in Nederland de democratie te ver doorgeschoten, naar alle protesten wordt geluisterd, projecten worden eindeloos opgehouden, ik heb makkelijk praten, bij ons staan de huizen op instorten. We komen in Cayeux sur Mer, hier waren we in 1975 ook op het strand met stenen, Jolle neemt een foto net als toen, hoe zijn we hier ooit verzeild geraakt?, het is me een raadsel. De weggetjes worden smaller, mooier, bochtiger, stiller, grote landhuizen staan langs de weg, soms op instorten, andere goed onderhouden, opeens zijn we bij Rouen via de snelweg gaan we er omheen, daarna over de zelfde weggetjes verder. We doen inkopen bij de Lidl, dan kunnen we zo stoppen als we bij een camping komen, dat valt nog niet mee, we vragen bij een tankstation, naar de vrouw weet niets, doorrijden, maar ze komt aanlopen met een briefje waarop de naam en de plaats van een camping. We slaan de verkeerde weg in, maar vinden de grote camping, wifi moet betaald worden. Heerlijk gegeten, lezen, biertje, slapen, routine.

30 aug. Ik ben gelukkig.

Als we de tent uitkomen is het mistig, de kou valt wel mee, alles is nat, koffie en broodjes, inpakken gaat als vanouds, dan het nevelige landschap in, de zon breekt heel voorzichtig door, ik denk aan de reis naar de Noordkaap, voor het eerst krijg ik hetzelfde gelukkige gevoel, alles klopt ook al is het landschap heel anders. Het gaat op en neer, overal dorpjes met kerken, de torens steken boven de bomen en de huizen uit, Maria kapelletjes en Christus beelden langs de kant van de weg. We rijden een dorpje binnen, stoppen voor de kerk, als we binnen zijn horen we gezang van monnikken door de luidspreker, we steken een kaarsje aan en gaan zitten om de mooie ramen te bekijken, koffie op een terras. Ik ben gelukkig, waar komt dat door, ik denk er over na, maar niet zo lang, geluksmomenten moet je koesteren, als we weer stoppen in een ander dorpje, zeggen we dat het mooi is, lachen en een knuffel. We rijden dwars door Le Mans, ik zie het circuit, de wegen blijven onverminderd mooi.