Een andere foto.
Ik probeer de foto boven mijn verhaaltjes te veranderen, vroeger en nu, wat maakt het uit, een foto is een stilstaand beeld gemaakt door iemand die dat moment waardevol vond, het moest vereeuwigd worden, de persoon om wie het gaat heeft niets te zeggen. Of het een dropje is of een gewone foto, dat maakt niet uit, ik sta erop of ik het wil of niet. Net als met de verhaaltjes, wie leest ze nog, I'm in a bad mood, stoppen of niet, zeg het maar.
Een luie dag.
Ik weet niet of een dag lui kan zijn, ik was het wel vandaag, weer thuis gaat alles zijn gangetje volgens het vaste patroon, opstaan, koffie, voor de beesten zorgen, krant lezen, alles in een langzaam tempo, het wordt steeds warmer. De afgelopen weken waren we in Frankrijk met vergelijkbare temperaturen, heerlijk om rustig motor te rijden door een prachtig landschap, vandaag stond de motor in de schuur, ik moest alles te voet afleggen, geen probleem, de hond hinkt nog steeds met een kreupele poot, ze mag niet zo ver, daar houd ik me aan. Het gras moet nodig worden gemaaid, ik kan er niet omheen, de maaier in een hogere stand, zodat het iets makkelijker gaat, het kost me een paar uur om de helft te doen, morgen de rest. Gevulde paprika uit de oven met rucola sla, meloen toe, heerlijk gegeten buiten op de veranda, vacantie thuis.
Thuis.
De terugweg lijkt altijd korter dan de reis waarheen dan ook, zo ook vandaag, we waren in een vloek en een zucht weer thuis, eigenlijk voordat ik het goed en wel door had, de laatste kilometers even tot me zelf komen, rustig uitrijden naar huis. Alles opgeruimd, de motor in de schuur, wasmachine aan, de hond was zo blij om me weer te zien, de pony vond het heel gewoon dat ze weer een appeltje kreeg en vanavond hooi met twee emmers water. Ik liep een beetje mank, zere knie, ik voelde me als een bejaarde, die ik zo langzamerhand word, maar daar wil ik nog niets van weten, goedbedoelde adviezen houd ik nog even in beraad tot het weer beter gaat. Twee weken op reis op de motor door Nederland, België, Luxemburg, Duitsland, de allerkleinste weggetjes hebben we genomen, berg-op en-af, prachtig weer, ik voelde me als in 1975 zo jong, dat duurt nog wel even, voordat het gewone leven weer begint. Vroeg op bed, het wordt al donker!
Camping 't Weertje.
Donderdag hadden we afgesproken bij camping 't Weertje in Buurse, Kees en Jan Jacob kwamen uit Duitsland, Johan uit Utrecht en wij stonden op een camping in Limburg, Na veel zoeken vonden we de camping, ten minste dat dachten we, er kwam een man naar buiten, hoogst verbaasd, die ons vertelde dat de camping al acht jaar geleden gesloten was.Dat klopte precies met het camping boekje waarin ik het adres gevonden had, een boekje uit 2008 met alleen maar kleine campings. We zochten een andere camping in de buurt, spraken berichtjes in op de telefoons van de anderen, 15 minuten later werd ik gebeld door Johan vanaf de voormalige camping 't Weertje, waar wij waren, hij was er binnen 10 minuten. Kees en Jan Jacob belandden ook bij 't Weertje tot stomme verbazing van de man die er nu woont, 5 gasten op één dag, het gaat weer goed met de zaken, de camping blijft gesloten, maar we vonden een prachtige plek in het bos om er samen een nachtje te blijven, 'savonds BBQ en bier bij een klein vuurtje.
Blues Brothers.
Peter had een verrasing voor ons vanavond, de film the Blues Brothers, die we ooit samen in de nachtfilm hebben gezien, altijd weer leuk. BBQ en mooi weer.
Grolsch.
Vandaag zijn we naar de Grolsch brouwerij in Enschede geweest, een rondleiding van twee uur door de fabriek met de uitleg door een student, helder en duidelijk, terug in café 1615 konden we naar hartelust bier proeven, heerlijk en gezellig om zo het weekeinde te beginnen. Op de fiets terug naar het huisje in Usselo, een grote tuin, waarin we nog in de zon kunnen zitten genieten en met elkaar praten. Waar komt de voorliefde voor Grolsch vandaan, vroeg ik toen we samen aan een tafel bier stonden te drinken, dat is een vervolg op het verhaal van de motorreis uit 1975. Uiteindelijk bereikten we een camping in Groenlo, van waaruit we de volgende dag naar Lichtenvoorde reden, op zoek naar de Martin Leliveltstraat waar de zusjes Lelivelt woonden, ik weet niet meer of we onze komst hadden aangekondigd, maar we werden ontvangen zoals we dat in Groningen niet gewend waren en het de volgende jaren heel gewoon werd, we werden opgenomen in de familie zonder veel vragen, koffie, eten, bier, alles stond klaar, ik kon blijven slapen boven op zolder. Het was voor mij verrassend gastvrij, dat is het zo gebleven, altijd was er genoeg (en vaak teveel) te eten, op welk tijdstip we ook kwamen binnen vallen, zo gastvrij heb ik het daarna zelden meer meegemaakt. En ze dronken Grolsch, beugelflessen, dat heb ik naar mijn familie in Groningen meegenomen, ik dronk alleen nog beugelflessen en mijn broers namen dat over, eigenlijk tot aan de dag van vandaag. Op een motor weekeinde schakelen we moeiteloos over op Schültenbrau of op de Klok, zoals vandaag, als er niets anders voor handen is zijn we ook daar blij mee. Toen we gisteren bij Aalten de grens over reden kwamen er heel veel herinneringen boven, niet alleen aan de weg of de omgeving, ook aan alle mensen die ik er heb leren kennen, een liefde die toen ontluikte en tot bloei kwam, alle jaren daarna met hele mooie momenten, de rest stop ik weg. Een leven in de Achterhoek kwam in een half uurtje voorbij, het was prachtig, jammer dat we niet even op de koffie konden gaan op het bekende adres, hoe zou het huis er uit zien? Grolsch is overgebleven als overlevering uit vroegere tijden net als de herinneringen, ze zijn te mooi om te vergeten.
Vroeger en nu.
Waarom we in 1975 naar Frankrijk gingen weet ik niet meer, ook de route is me een raadsel, Cayeux sur Mer waar we de eerste dag belanden is een badplaats met stenen in plaats van zand op het strand, wel bijzonder maar het ligt voor geen meter. We hebben gedeeltes van de route gereden, Jolle had het op de kaart ingekleurd, maar we herkenden bar weinig, een paar plaatsnamen, dat was het. Wat wil je ook na 41 jaar, soms herken ik mezelf bijna niet als ik naar fotos van die tijd kijk. We gingen op pad met de Bmw 600 van Jolle, een paar fietstassen over de buddyseat, tent en slaapzakken achterop geknoopt, dat was het een regenpak mee en een paar rubberlaarzen voor all het slecht weer zou worden. We hebben drie weken warm tot zeer warm weer gehad, we reden in onze blote bast, later een hempje, een vliegende tor komt hard aan op je blote lijf, het was roze geur en maneschijn. Ik was tot over mijn oren verliefd, Jolle moest nog een paar jaar wachten op zijn grote liefde, maar dat wist hij toen nog niet. Het was een reis zonder doel, elke avond keken we op de kaart waar we de volgende dag heen zouden gaan, niemand wist waar we waren, misschien dat we een keer naar huis hebben gebeld, ik weet het niet meer, alles geen veel langzamer dan nu, iedereen weet waar we uithangen, wat we doen, hoe het met ons gaat en zelfs wat we eten, het moet niet veel gekker worden, maar ik doe er zelf ook aan mee. We waren jong, we hadden nog niet veel gereisd, ik was een paar keer naar Engeland geweest, Duitsland maar dat telt niet, het was niet het avontuur dat ons trok, eigenlijk vonden we het heel gewoon dat we gingen, net als de laatste jaren, we zijn weer terug waar we begonnen, bij ons zelf en samen, dat laatste is ook wel heel belangrijk. Niet dat we veel bij elkaar over de vloer komen, er gaan soms weken voorbij dat we elkaar niet zien, maar het samen gevoel is na 1975 toch wel een lange tijd minder geweest, het is er altijd wel als we elkaar zien, maar toen zagen we elkaar niet zoveel, een paar keer per jaar, werk, huis, kinderen dat soort dingen was op dat moment belangrijker dan wij, het verdween naar de achtergrond. Toen we naar Hellum verhuisden had Jolle het idee dat we meer samen zouden gaan doen, het kwam er af en toe van, anders dan hij in zijn hoofd had. Pas later toen de kinderen groter waren, uit huis, zagen we elkaar vaker, er werden plannen gemaakt voor een reis naar de Noordkaap als we zestig zouden worden, waarvan ik dacht dat Jolle het tegen die tijd wel vergeten zou zijn. We zijn er geweest met ons tweeën, zes weken weg op de motor, en het was net zo als in 1975, net als nu, we zijn ouder geworden, veranderd, maar iets in ons is toch hetzelfde gebleven, dat heet vrienschap en het is prachtig, we hoeven er niets voor te doen, het is er elke dag weer en het verveelt geen moment, vroeger niet en nu niet.