Slapen.

Vroeg.

Zes broers.

Vandaag kreeg ik een kaart, een foto genomen tijdens ons bezoek aan de Grolsch brouwerij begin september, de eerste dag van het motor weekeinde dat in het leven is geroepen in het jaar 2000, wie weet nog hoe dat precies is gegaan, wie nam het initiatief, wie bepaalde de plaats van bestemming, het huisje, de route, het wordt tijd dat het verhaal geschreven wordt met zoveel mogelijk informatie en fotos, ik zal proberen er een samenhangend geheel van te maken, een motor weekeind boek, als iedereen zijn herinneringen naar mijn email adres stuurt.

Zes broers terwijl we eigenlijk met ons vijven zijn. Jolle hoort er al zo lang bij, ik schreef het al eerder, hij is mijn broer, mijn vriend, mijn zwager, ik ga stoppen voordat ik sentimenteel word. Ik kijk naar de foto, zes mannenvan middelbare leeftijd die plezier hebben, elkaar omarmen, het goed hebben samen, het ontroerd me. Vanmiddag was ik bij onze moeder, ik bekeek fotos van vroeger, toen we jong waren, klein, kinderen, mijn pas geboren zoon in mijn armen samen met mijn lief op de woonboot in Hillegom, familie weekeinden, mijn vader leefde nog, een leven kwam voorbij in vijf minuten.

In en om het huis.

In en om het huis is genoeg te doen, ik verveel me geen moment, vanmorgen op de veranda in de zon de krant gelezen, koffie met het laatste stuk appeltaart, de stoel even achter over om in het zonnetje weg te dommelen, ik zakte weg in een droom over vroeger, Van Zanten waar zo veel gebeurd is, bloembollen en liefde. Het gras moest gemaaid worden, stof gezogen, met de hond gewandeld, het beestje loopt slecht, een zere linkerpoot, de pilletjes helpen niet echt, ze piept af en toe van de pijn, maar ze eet goed, toch maar weer naar de dierenarts. De pakjes besteller brengt het boek van Bruce Springsteen: Born to Run, maar ik begin er pas in te lezen als het werk af is, een biertje er bij op de veranda. Koken, de houtkachel aan, muziek, morgen weer een dag.

Er zijn van die dagen....

Er zijn van die dagen dat ik niet zoveel te vertellen heb, een goed teken, het leven gaat zijn gang, ik volg het op de voet want ik wil er wel bij blijven, geen verkeerde wegen inslaan die bijvoorbeeld doodlopen of die me van het goede pad af brengen, de verleidingen zijn groot. Dan zijn er nog de brede en de smalle weg of pad, net hoe de bijbel vertaling is, de brede weg is de makkelijke weg, je hebt alle ruimte om voor uit te komen, daar hoef je geen moeite voor te doen in tegenstelling tot de smalle weg vol bochten, kuilen en gevaren, zie daar maar eens zonder kleerscheuren over te gaan. Het is symbolisch bedoelt, als het in je leven goed gaat, voor de wind zonder tegenslagen dan word je niet beproefd, die weg leidt naar niets, als je een moeizaam leven leid, vol tegenslag, armoede en je slaagt er in die weg te volgen, dan loop je naar het paradijs. Veel mensen kiezen voor de brede weg, die willen het goed hebben in dit leven in plaats van een leven vol tegenslag en dan het paradijs beërven, misschien is er ook nog een tussenweg waar niemand aan gedacht heeft.

De brede en de smalle weg

De uitleg bij dit Bijbelgedeelte is vaak: aan de ene kant de brede weg, aantrekkelijk met zijn verlokkingen, zondig en zelfzuchtig gedrag, wereldse comfort en overdaad, aan de andere kant de nauwe weg, sober levend, de weg die de wereld niet kent, voor het niet gelovige oog ongemakkelijk, moeilijk begaanbaar. De brede weg is de weg die leidt naar het verderf, de smalle Weg is de weg die naar Redding leidt. Jezus Christus wordt in de bijbel De Weg, de Waarheid en het Leven genoemd. Iedereen die deze weg kiest zal het leven minder luxe en ontspannen ervaren als op de brede weg, maar wel met de belofte van God eindigen op de plaats waar het geloof door Jezus naartoe leidt. Deze uitleg van het verhaal heeft vele kunstenaars geïnspireerd. Wanneer deze tekst echter geplaatst wordt in het licht van het de Zaligsprekingen waarmee Jezus de Bergrede begint, lijkt het dat iets anders bedoeld wordt: de brede weg lijkt op het eerste gezicht niet slecht, maar leidt uiteindelijk niet tot God. Hiermee kan worden gedoeld op de wettische, niet christelijke levensstijl van de farizeeën. De smalle weg is het leven volgens de leer van Jezus.

Lezen.

Na een drukke dag, lekker buiten gewerkt, ga ik nu mijn boek uitlezen.

Van de hak op de tak.

Zondag zoals het hoort te zijn, opstaan in alle rust, het is stil buiten, koffie, vers geperst sinasappelsap, stokbrood, nog een keer koffie, een rondje lopen met de hond, hooi voor het paard, verder niets. De zaterdag bijlagen gelezen, wassen gedraaid, in de zon zitten dommelen, naar de serre gekeken, er moet iets gebeuren, ik weet al precies hoe,niemand hoeft zich druk te maken. In mijn hoofd denk ik van de hak op de tak, ik kijk om me heen, er moet van alles gebeuren, in mijn hoofd weet ik voor alles een oplossing, maar soms is mijn hoofd te klein. Ik ga zitten lezen en het wordt weer rustig om me heen, de muziek klinkt op de achtergrond, morgen naar het werk, afleiding, ook wel prettig, maar ik leer het al om minder te werken, de tijd aan mezelf.

De houtkachel aan.

Het was een prachtige warme dag, waarschijnlijk weer een record voor september, maar toch heb ik vanavond de houtkachel aangestoken, ik vind het heerlijk als het binnen warm is, op blote voeten en in een t-shirt rondlopen, helemaal als het buiten vriest. De schoorsteen is geveegd, het hout opgestapeld achter de schuur, alleen het weer werkt niet mee, ik denk dat we er aan moeten wennen dat het tot laat in het jaar warm blijft, vroeger viel er in november wel eens sneeuw, misschien worden we verrast door een ouderwetse winter, wie weet dat nog en wat is ouderwets? Van vroeger, 1963 weet ik nog dat we over het Oosterhamrik kanaal konden lopen, het ijs was een meter dik, maar de kou ben ik vergeten, alleen de herinnering er aan heb ik nog, maar dat telt niet. Nu zit ik in een warme kamer muziek te luisteren, de kast van oude planken hangt, alle apparaten doen het en het geluid is ongelofelijk mooi, platen, cd's, zelfs oude cassettebandjes klinken als nieuw, het kan winter worden, het is warm, er is muziek, nu het Requiem van Mozart.

Zen.

Ik heb het boek Zen en de Kunst van het Motoronderhoud gelezen, meer dan eens, het gaat over het rijden op een motor, het onderhoud komt er bekaaid af, ik dacht een soort werkplaatsboek te hebben gekocht, het is meer een onderhoudsboek voor de geest. Nadenken over het leven dat kan heel goed terwijl je motor rijd, ten minste op de manier zoals wij het doen, rustig rijden over kleine weggetjes, het leven onderweg in al zijn eenvoud, vriend Jolle noemt dat Zen. Vanmiddag vroeg hij of ik al weer terug was gekeerd in het gewone leven, ik vond het weer moeilijk om in de drukte van het dagelijkse leven terug te komen, in een groot huis vol met spullen, waar moet ik beginnen met opruimen, even leek er geen beginnen aan. Nu zit ik tussen de geluidsapparatuur naar muziek te luisteren, een nieuwe kast gemaakt van oude planken, ik moet ergens beginnen, daarna komt de rest vanzelf en verdwijnt de onrust en kom ik weer in de Zen van het leven, ook al vind ik dat een vaag begrip.