Koken.

Elke dag koken vind ik geen straf, ten minste als ik geen late dienst heb dan ben ik er niet, vaak bedenk ik ' s morgens al wat ik 's avonds ga maken of nog eerder als ik in de winkel ben om boodschappen te doen. Kookboeken lees ik van voor naar achter, ik weet waar de lekkere gerechten staan, na een tijdje ken ik ze uit het hoofd, kan recepten combineren tot iets nieuws of nooit meer. Als er onverwachts bezoek komt is dat geen probleem, de voorraadkast staat vol, net als de vriezer, a la minute iets bedenken waar iedereen van geniet is het mooie van koken, maar ook als ik alleen ben maak ik werk van het eten.

Volgend jaar de moestuin ontginnen, ik probeer het weer, ondanks de slakken, eerst alle potten en weckflessen van de afgelopen jaren opmaken, anders wordt de voorraad steeds groter en is er geen doorkomen meer aan.

Herinneringen.

Hoelang blijven herinneringen in je hoofd?, hebben ze een houdbaarheidsdatum of verdwijnen ze soms in het niets en vergeet ik wat er gebeurt is? Gelukkig hoef ik niet alles te onthouden, ik zorg voor mensen die nog precies weten wie er vorig jaar op 11 november werkten en het jaar ervoor, ook van andere belangrijke dagen weten ze wie er waren, welke kado' s de Sint aan wie heeft gegeven de afgelopen jaren. Voor mij onbegrijpelijk, gekmakend, maar voor hun een ordening in het leven die ik niet kan begrijpen, ik volg, luister, soms vol bewondering, maak er gebruik van als ik een telefoonnummer niet meer weet.

Herinneringen komen opeens terug door een geur, muziek, een gesprek of zomaar als ik loop te wandelen, het hoofd is onvoorspelbaar in gedachten, waar komen ze vandaan, waarom op dat moment, waar gaan ze heen, ze verdwijnen in het niets, opeens zijn ze terug, maar is de herinnering echt of een afspiegeling van hoe het was, wat bedenken we er bij na zoveel tijd, maken we herinneringen mooier, lelijker of net hoe het ons uitkomt? Twee mensen die hetzelfde beleefd hebben vertellen andere verhalen, hoe kan dat, maar het is ook wel weer mooi dat je je eigen verhaal van je herinneringen kan vertellen, meestal was er niemand bij, herinneringen zijn soms fantasie of gedroomd, het is een bedachte werkelijkheid, want ik was het vergeten.

Herinneringen zijn beperkt, ze horen bij mij, uiteindelijk vervliegen ze.

Life is but a joke.

??????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Ik weet het niet, het is een regel uit een song van Nobelprijswinnaar Bob Dylan, ik luisterde naar een uitvoering van het nummer door Jimi Hendrix, misschien wel de mooiste, All Along The Watchtower.

Het leven is geen grap, maar er valt wel veel te lachen, als je het maar kan zien in de kleine dingen of in het groot, dan lig je dubbel.

Achterop de krant staat een advertentie voor de Matthäüs Passion, een arrangement, de beste plaatsen voor de halve prijs, 31 uitvoeringen in net zoveel dagen, het lijden van Christus wordt uitgemolken, soms twee keer op een dag. Ik zoek een kleine Matthäüs en anders draai k alleen de plaat, het is genoeg, volgend jaar komt André Rieu met zijn versie van de Matthäüs, een uitvoering op het Vrijthof in Maastricht, rechtstreeks op televisie, het land staat stil, Jezus draait zich om in zijn graf en staat op, rolt de steen weg en komt Maria tegen, Thomas gelooft het niet.

Belgische biertjes.

Van zoon Jelmer kreeg ik gisteren belgische biertjes, die had hij gevonden in zijn kelder, nu geniet ik er van, morgen weer vroeg op, Lo gefeliciteerd.

Spaans benauwd.

Vannacht werd ik wakker net voor vier uur, ik hoorde de kerkklok slaan, daarna kon ik niet meer slapen, ik kreeg het spaans benauwd van alles wat ik nog moet opruimen, een kast, een zolder vol spullen, er lijkt geen beginnen aan, een heel huis is aan renovatie toe. Ik kon de slaap niet meer vatten, hoe meer ik mijn best deed hoe wakkerder ik werd, toch hield ik hardnekkig mijn ogen dicht in een poging mijn nachtrust te vervolgen, vijf uur, zes, zeven hoorde ik de kerkklok slaan, dochter julia stond op, ging naar beneden, daarna werd het rustig in mijn hoofd, ik hoorde haar niet vertrekken, om half tien werd ik moe wakker. Wat maak ik me druk dacht ik even later, een kop koffie en het laatste stuk appeltaart naast me, de wereld draait gewoon door, de zon komt weer op, ik zet de pony in de wei, mis de hond als ik beneden kom en naar buiten ga, het leven gaat onverbiddelijk door, ook als ik er geen zin in heb. In een soort slaaptoestand heb ik geen vat op wat er in mijn hoofd gebeurt, dromen en gedachten vechten om aandacht, maar ik wil slapen, ik zie mensen die allang dood zijn, hoor ze praten tegen me in een omgeving waar we ooit zijn geweest zijn samen met geliefden van nu, het is een chaos die ik niet kan beheersen, het overkomt me, een overval in de nacht in het donker, dan lijkt alles erger dan overdag als het licht is. Dozen vol met foto's worden weggebracht om uit zocht en gesorteerd te worden, zakken vol met oude kleren gaan naar het leger des heils, oud papier, rommel gaat in de container of in die van de buren als er ruimte is. Als de zon schijnt ziet alles er mooier uit en kan ik de wereld weer aan, alleen jammer dat ik moet opruimen, ik was liever gaan wandelen, het liefst met een lieve hond.

Eindelijk begonnen.

Eindelijk begonnen met opruimen, de grote gangkast boven moet leeg en weg, want er komt een verwarming met warmtepomp om de bovenverdieping te verwarmen. Wat is er veel, wat hebben we allemaal niet verzameld de afgelopen 25 jaren, waar moet ik alles neerzetten, op zolder of een grote container bestellen, wat bewaar ik,wat gooi ik weg, een half leven komt door mijn handen, herinneringen, zoveel troep. Het gaat allemaal naar de markt, ik mag niets meer weg gooien, voor veel dingen krijg je nog een paar euro, het gaat in dozen en vindt vast een goede bestemming, als ik er maar vanaf ben, morgen verder met opruimen.

Geen gas.

In 1992 nam ik ontslag, verkochten we onze woonboot om in het noorden een houten huis te bouwen, het klinkt eenvoudig, maar het huis moest nog gebouwd worden, dat had ik nog nooit gedaan, ondertussen moest ik werk zoeken. Ver weg op de woonboot woonden mijn lieve en onze zoon, afstuderen en werken, opgroeien, in de weekeinden reed ik naar hun toe, soms was ik zo moe dat ik de auto aan de kant moest zetten om uit te rusten. Een huis zonder gasaansluiting is heel bijzonder in de gemeente slochteren waar het gas ontdekt en vandaan komt, het had niets met idealisme of iets groens te maken, geen gasaansluiting betekende een besparing van duizenden guldens. In het journaal hoorde ik dat van woningen die gerenoveerd worden de gasaansluiting wordt verwijderd, warmtepompen en zonnepanelen nemen de energie voorziening over, net als hier. Hier in Groningen klinkt het een beetje als; als het kalf verdronken is dempt men de put, de aardgaskraan wordt dicht gedraaid, maar het leed is geschied, ook al beseffen heel veel mensen dat niet, het blijft het verhaal van het noorden, de rest van het land vindt het wel best, het maakt hun niet uit hoe de huizen verwarmd worden of is er op eens een groot besef van medeleven? Ik ben benieuwd hoeveel mensen er nadenken over het milieu, gelukkig heb ik een neef en een zoon die er voor mij over nadenken, ik doe het niet uit idealisme, het scheelt elke maand heel veel geld.

Jack Bruce and Scotland.

Jolle,

ik heb net de documentaire Jack Bruce, The Man Behind The Bass gekeken, Jack komt uit Schotland, misschien ken je hem van de groep Cream, hij liet de natuur van het land zien, prachtig en ongerept, misschien is twee weken Schotland een alternatief voor IJsland, niet zo lang weg van huis,

kus sijtze