Kacheltjes in de uitverkoop.

De Super-Ser kachels die het huis jaren lang hebben verwarmd zijn in de verkoop, ik heb ze eergisteren op marktplaats gezet, van de acht verwarmingsplaatjes heb ik er al vijf verkocht, hoe is het mogelijk denk ik. Mijn broer Lo krijgt de verwarming met vier plaatjes.

Toen we gingen kijken naar het houten huis dat we wilden gaan bouwen, kregen we het advies om het huis electrisch te gaan verwarmen met deze kachels, infra rood, ze verwarmen de voorwerpen en personen niet de omgeving of zoiets. Bijna 25 jaar lang hebben ze het huis tot alle tevredenheid en comfort verwarmd tot "de jongens" vonden dat de verwarming te veel stroom vraten en het tijd werd voor iets met een warmtepomp, het scheelt inderdaad heel veel en het huis is net zo warm, sneller en de warmte voelt prettiger aan, als een warme jas.

Goed gedaan jongens!!

Vorst en verkiezingen.

Vannacht gaat het vriezen, niet zo hard, maar toch genoeg om misschien morgen de autoruit te moeten krabben, de winter begint. Vandaag las ik de voorspelling van een Engelse weerman, dat het een koude winter gaat worden, we moeten ons voorbereiden op het ergste, misschien heeft het met de Brexit te maken, want Nederlandse weerkundigen voorspellen een zachte winter. Ik ben voorbereid met twee kachels met warmtepompen die het huis boven en beneden warm houden, het halletje beneden en de wc zijn de koudste plekken van het huis, gelukkig is er boven ook een wc.

Zo zeker als ik ben van een warm huis, zo onzeker ben ik over de uitslag van de verkiezingen morgennacht in de Verenigde Staten, een kleine overwinning voor Clinton wordt voorspeld, maar is niet zeker. Het enige wat ik zeker weet, is dat Trump geen president moet worden, net zoals Wilders in Nederland de verkiezingen niet moet winnen, maar uiteindelijk beslissen we samen in een democratie, de uitslag is bepalend of ik dat prettig vind of niet, daar hebben we samen voor gekozen. Als dat het geval wordt, begin ik mijn eigen staat op het stukje grond dat ik bezit, ik word koning en president, verder verandert er weinig, geen hoge hekken op de grens van mijn land om ongewenste mensen buiten te houden. Als er verkiezingen zijn dan stem ik op mezelf of blanco als ik mezelf niet geschikt vind om mijn land te besturen, dan is er een crisis en wordt mijn land onbestuurbaar (dat is het al een tijdje, het is een zootje, ik moet schoon schip maken). Gelukkig kan ik bij de buren terecht om raad te vragen, de vlag gaat uit, het land is gered, hopelijk gebruiken de mensen in de V.S. hun verstand morgennacht, anders wordt het echt een andere wereld, nog minder tolerant, eerst ik dan een ander, als er al aan de (kwetsbare) ander wordt gedacht, de wereld op zijn kop. We zullen het zien!

J.R.Smith & The Meteorites.

Vandaag kreeg ik de plaat (vinyl) van deze groep, ze hebben afgelopen zomer hier in de huiskamer opgetreden. Ik heb er in mijn stoel naar zitten luisteren, het klonk goed, morgen zet ik de plaat nog een keer op, dan hoor ik echt hoe de muziek klinkt.

kijk op:

www.jrsatm.com

Kasten en tafeltjes.

Ik heb zoveel kasten en tafeltjes gemaakt, dat ik niet meer weet waar ik ze moet neerzetten, er komt steeds meer op de veranda buiten te staan, de ruimte is beperkt. We zijn aan het opruimen, de grote inloopkast boven op de overloop is verdwenen, waar moet alles heen wat er in was opgeborgen? Veel gaat weg, maar niet alles, eigenlijk onzin, alles wat al jaren ongebruikt in de kast ligt kan wel weg, niemand die het mist, soms zit er nog iets van herinnering aan een tafelkleed, een trui, een paar schoenen en dat soort dingen, niet sentimenteel worden, het zijn maar spullen. Opruimen is ook wel weer prettig, ik kom dingen tegen die ik al jaren kwijt was, nadeel is dat ik het niet weg gooi maar bewaar, het zit nu in een doos waarop ik heb geschreven wat er in zit, zodat ik het terug kan vinden, veel gaat weg, heel veel. Wat is er veel, heel veel, hoeveel kleren, schoenen, jassen heb je nodig, telkens koop ik iets nieuws terwijl het oude nog niet versleten is, terwijl ik juist van oude spullen houd, ik koop een oude leren jas op marktplaats waarin ik me thuis voel, een oude vw bus, nog steeds dezelfde motor uit 1979. Opruimen, maar ook weer niet, duizenden platen blijven op hun plek, worden gedraaid, de boeken staan netjes geordend op hun plek, er liggen nog stapels her en der, dat kan wel wat minder. Er ligt zoveel rond het huis dat weg kan, volgend voorjaar een grote schoonmaak, alles wat kan branden gaat in de vuurton, de rest gaat weg, waarheen weet ik nog niet.

Volgend voorjaar ga ik weer wandelen met een hond, het is stil en rustig in huis, te stil vind ik en ik zie te weinig van de omgeving waar ik eerder regelmatig rond liep samen met de hond. Alleen trek ik er toch niet zo snel op uit, nu denk ik nog aan de oude lieve hond.

Warm.

Het werkt, lekker warm boven, ook beneden met de houtkachel aan, ik heb niets meer te wensen en ga straks lekker slapen, de kachel gaat wel lager anders heeft het dekbed niets meer te doen.

Koud.

Boven is het koud, het valt eigenlijk wel mee, maar de verwarming mag niet meer aan, het is te duur, vreet te veel stroom, morgen wordt een verwarming met warmtepomp aangesloten, die de bovenverdieping moet verwarmen. Ik ben benieuwd.

Once upon a time in the west.

De computer is terug, wat er precies aan mankeerde weet ik niet, vandaag muziek geluisterd, de film Once upon a time in the West gedownload, vanavond wilde ik een kort stukje kijken samen met het geluid, prachtig beeld, de muziek betoverde me.

De muziek van Once upon the time in the west hoorde ik voor het eerst in de kantine van Gebroeders van Zanten (koninklijk) op plaat, op de bar waar Coby overdag achter stond, stond een draaitafel waar 's avonds en het weekeinde muziek werd gespeeld.

Coby is een verhaal apart, ze was er elke morgen als eerste in de kantine, ze zette koffie, maakte een praatje met ons, de vacantiewerkers, ze zorgde voor ons, maar ze was een vrouw die een jongeman als ik het hart op hol kon doen slaan, een zoen en iets meer achter de dozen was het niet.

Ik draai er om heen, ik weet niet precies hoe ik het moet vertellen weet ik niet, altijd als ik de muziek hoor van de fim Once upon the time in the west, moet ik denken aan een heel mooi meisje, maar dat was lang geleden. Een foto, brieven, herinneringen meer is er niet, alleen een fantasie over hoe het geweest zou kunnen zijn, ik ga slapen en droom over een leven vol liefde, gelukkig ben ik niet alleen.

De klok slaat twaalf uur.

Zoals elke avond ga ik naar buiten om de pony nog iets lekkers te geven, een wortel, een paar appeltjes, een stuk brood, hooi, als het beestje me hoort begint ze zachtjes te hinniken, de hond likte 's morgens haar bek al af voordat we gingen wandelen, omdat ze na die tijd een lekker koekje kreeg. Het leven is zo eenvoudig en makkelijk, wij maken er iets onbegrijpelijks van, dieren houden geen verkiezingen, het recht van de sterkste telt ( dat is bij mensen misschien ook zo, alleen willen we het niet weten), ze luisteren naar commando's (dat zijn wij allang verleerd), ze weten wie de baas is (dat weten wij vaak niet, iedereen wil de baas zijn) en ze zijn tevreden (daar kunnen we nog veel van leren).

De verkiezingen in de V.S. zijn volgende week, de media krijgen er geen genoeg van, het gaat er niet over of iemand geschikt is voor het ambt ( er zijn twee kandidaten waarop gestemd mag worden, hoe is het mogelijk dat in een groot land als de V.S. met zoveel wijze, geleerde, capabele mensen juist deze twee presidentskanditaat zijn, onvoorstelbaar), maar om iemand die met de meeste shit (stront) kan gooien en er mee weg komt. En het zegt heel veel over een bevolking die moet stemmen, die heeft gekozen in de voorverkiezingen voor deze twee mensen, misschien zijn ze wel het prototype van de Amerikaan, ze verdienen niet beter dan Clinton en Trump, ik vind het zorgelijk (dat is nog zwak uitgedrukt). Nog zorgelijker is het dat er volgend jaar in Nederland verkiezingen zijn, als ik naar de partijleiders luister dan zijn we dicht bij Amerikaanse toestanden.

Wie weet nog waarover het gaat?