Wachten.

Ik heb mijn boek uit, vandaag verwachtte ik een boek dat ik eergisteren heb besteld, vertraging door de sinterklaas drukte, denk ik, het komt morgen. Ik word dan toch een beetje onrustig, om vijf uur 's middags ga ik altijd zitten lezen, een uurtje voordat ik ga koken, nu stond ik te wachten op de meneer (het is altijd dezelfde vriendelijke man) van de post, helaas de bestelling komt morgen zag ik op de site waar je het pakje kan volgen. Niet zo erg, dan maar koken, stamppot rauwe andijvie met heel veel er door, heerlijk, muziek aan, zo kom ik de tijd wel door, morgen nog iets om naar uit te kijken, een dik boek, wel tweedehands.

Ik heb misschien nog wel honderd boeken die ik nog niet gelezen heb, maar ik heb ze al wel ingekeken, ik wacht op het "nieuwe" boek.

Ondertussen ga ik om vijf uur in mijn stoel zitten, ik pak een dichtbundel, altijd dicht bij de hand, Achterberg; Het weerlicht op de kimmen, een keuze uit de gedichten.

Risico

Nacht, laat mij over aan de dag.

'k Heb het in donker te verduren

met nederlaag op nederlaag

het eigen wezen toegebracht

totdat de morgen daagt

en moet het voor mijzelf bezuren.

Nacht, laat mij over aan de dag

en liever avonturen

bij anderen te verkeren

in 'n vreemde, die niet meer vermag

te zijn die hij verwacht.

Ik zit tussen twee vuren.

Nacht, laat mij over aan de dag.

Dag, laat mij over aan de nacht.

Bij daglicht moet ik mij verhuren

aan veler oogopslag

en ben een ander dan ik dacht,

om 's avonds weer te keren

een wezen, door zichzelf veracht.

Dag, laat mij over aan de nacht

en liever hier de kans riskeren

in eigen hinderlaag

te vallen slag op slag

en zo betalen het gelag.

Ik zit tussen twee vuren.

Dag, laat mij over aan de nacht.

Ik kijk het journaal, extreem rechts Amerika doet van zich spreken, armen worden gestrekt in de Hitler-groet, er wordt geroepen heil Trump en nog veel meer, een vloedgolf van onvrede die over ons heen komt, ik ben niet bang voor de toekomst, ik vertrouw op het gezonde verstand van iedereen.

Reservering.

Ik las het woord reservering twee keer op de zelfde bladzijde van het boek dat ik aan het lezen ben, ik las het als reserve ring en moest het stuk teruglezen om het woord de juiste betekenis in de tekst te geven, mijn hoofd moest eventjes schakelen. Ik dacht aan het woord motel, dat je uitspreekt als motèl, net als hotel, ik las het als motel, zoals schotel en begreep niet wat motel was. We waren op weg naar amsterdam in een geleende (of gehuurde) auto, mijn ouders hadden ons vrijdagmiddag opgehaald van school om op bezoek te gaan bij een oom in de hoofdstad. Mijn vader en ik sliepen bij deze oom, mijn moeder en zussen sliepen bij een tante in Purmerend, ik was een jaar of zes, mijn geheugen laat me een beetje in de steek. We zouden eerder gaan, maar toen werd mijn vader opgenomen met een acute blinde darm ontsteking, waarvoor je een aantal dagen in het ziekenhuis moest blijven, tegenwoordig gaat dat een stuk sneller.

Zin.

Meestal heb ik weinig zin (lees geen zin) om schoon te maken, toch is het af en toe nodig, ik weet het. Vandaag ben ik begonnen met de keuken, kastjes, lades, afwasmachine, oven, aanrecht, kookplaat en alles er om heen, eigenlijk valt het best wel mee als je eenmaal begonnen bent, net zoals met heel veel andere dingen. Dan is het genoeg, ik trek mijn wandelschoenen aan, loop anderhalf uur door de landerijen in een lekker najaarszonnetje. Thuis trek ik mijn klompen aan, probeer of de hogedrukspuit het nog doet (die al jaren in een kast in de schuur staat) en maak mijn oude vw bus schoon, spuit en borstel alle modder er af, het dak schoon, de ramen, de onderkant, de wieldoppen, daarna is de binnenkant aan de beurt, alle stro en hooi opgezogen. Ik kan weer op pad.

Oud worden.

'.................maar ik was er niet op voorbereid om oud te worden, en het allerminst was ik er op voorbereid om deze situatie onder ogen te zien.

Eerste vraag

'Waartoe ben ik eigenlijk hier?' vroeg ze

telkens weer, in haar negentigste, rood

omrande oogjes vanwege het gebrek aan

traanvocht. 'Waartoe ben ik eigenlijk hier?'

Amper nog in staat overeind te komen,

weinig eetlust meer. 'Waartoe ben ik eigenlijk

hier?' Hoe ik ook geduldig probeerde het

haar uit te leggen, drie, vier keer, dat ze al

jaren geleden niet meer zelfstandig wonen

kon, niet goed ter been, mijn geboortejaar

wist ze feilloos, maar niet dat waarin we

heden leefden, dat 'diepblaauw' de kleur

van de deur van haar grootouderlijk huis

was geweest, maar niet hoe de verpleegster

heette die haar dagelijks waste en kleedde.

'Waartoe ben ik eigenlijk hier?' Tot ik met

een schrik dacht: wie weet is het geen vraag

van nu, maar een van toen en daar, de eerste

uit haar catechismus, die met de belofte

van een hemel, en antwoordde: 'Om God

te dienen en daardoor hier en hiernamaals

gelukkig te zijn.' Ze keek me er niet eens

bij aan: 'Dat jij nog gelooft in dat gezemel.'

HUUB BEURSKENS

Het lege noorden.

Elke maand krijg ik van vriend Jolle een motorblaadje, deze keer met een reisverhaal van de Noordkaap naar St. Petersburg dwars door Finland, het lege noorden. Onze route terug van de Noordkaap ging een stuk oostelijker langs de grens met Rusland , maar was waarschijnlijk net zo mooi, ik heb er de verhalen op nagelezen en de route nog eens bekeken, prachtig. Een klein stukje uit het verslag van toen:

Woensdag 18 juni 2014

Het zonnetje schijnt vanmorgen en het is een stuk aangenamer. Ontbijten in ons eigen hutje met uitzicht over het meer, ook nieuw. We rijden de camping af en gaan verder op het c-weggetje van gisteren. Heerlijk ontspannen, we rijden 50 km. en ik neem de tijd om rond te kijken, in plaats van te zitten kleumen met de blik op oneindig. Eindeloze bossen van naaldbomen, zover ik kan kijken, met meren daartussen en rust, het eerste uur kwamen we 4 of 5 auto's tegen. Ik ruik het bos en het hout, gekapte stammen liggen in grote stapels langs de weg. Bij elk huis ligt een enorme voorraad hout, netjes opge- stapeld. Ik voel me tevreden, bijna gelukkig en kan zo nog uren doorrijden, ik raak in een soort trance. Ik ben blij dat we geen intercom hebben, we rijden samen, maar ieder met zijn eigen gedachten. Er steekt een rendier over op zijn gemak. We komen op een kruispunt en stoppen even, niet om de duivel te vragen om een gunst; mooi weer of iets dergelijks, en zo onze ziel op het spel te zetten, maar om een appeltje te eten.
We rijden iets verder en slaan af om over een b-weg naar Kajaani te rijden, enorme gras
landen die geel zien van de boterbloemen, maar geen koe te bekennen. De enige dieren die hier vrij rondlopen, zijn rendieren. Paarse en roze lupines bloeien langs de weg.
20 km. voor Kajaani begint het te regenen, hard en lang, we schuilen bij een lidl en als het droog zoeken we de camping op. Die blijkt te zijn gesloten, er ligt nu een mooi golf veld, balen. We rijden verder naar Vukojari of zoiets, waar we bij een camping van een kerk komen, ze staan raar re kijken als we zeggen in een tent te slapen, maar we krijgen een prachtige plek bij het water naast een vuurhut. Nu zitten we in de kerkruimte naar voetbal te kijken, nederland - australie en ze hebben koffie voor ons gezet en broodjes erbij. We blijven hier nog even.

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

Abbey Road.

Ik heb de meeste platen van the Beatles, ik ken de nummers van heel vroeger toen ik alleen nog naar de radio luisterde, mijn oor tegen de luidspreker, het volume op zacht want mijn ouders keken televisie en ik mocht ze niet storen. De woorden en de muziek zitten in mijn hoofd gebeiteld, ik kan ze meezingen, als ik loop te wandelen begin ik opeens een nummer van the Beatles te fluiten of te neuriën. Elke dag (behalve als ik moet werken) om vijf uur ga ik in mijn stoel zitten en zet een plaat op, vandaag Abbey Road van the Beatles, ik bekeek de hoes, op de achterkant zag ik dat dwars door de muur waarop BEATLES ABBEY ROAD staat, een forse scheur gaat, aardbevingschade in Londen 1969 dacht ik, dat kan natuurlijk niet. Ik las een artikel over the Analogues ( www.theanalogues.net. ) die de laatste platen van the Beatles integraal en heel precies naspelen op de originele instumenten, ze treden ook op. Even dacht ik er over om een kaartje te kopen, ik las reviews waarin toeschouwers vertelden dat ze met de ogen dicht meenden (een plaat van) the Beatles te horen, daar zit ik niet op te wachten, het lijkt wel klassieke muziek, ik koop liever een LP.

Ik heb in een winkel waar ze audio apparatuur verkopen, de beste (lees dure) draaitafel, versterker en luidsprekers beluisterd, samen goed voor zo'n 30.000 euro. Het klonk mooi, net zoals ik thuis cd's draai, helder, zuiver, maar zonder gevoel, ik houd het bij mijn spullen uit de jaren zeventig, het klinkt zoals het bedoelt is.

Glimlach.

Elke keer als ik door de tuin loop langs de plek waar we de hond Rémie hebben begraven, krijg ik een glimlach op mijn gezicht; op haar eigen manier begroette ze bekenden die het huis binnen kwamen, elke keer weer, tijdens een wandeling kon ze opeens beginnen te blaffen en stopte niet totdat er een stok weggegooid werd, soms was ze opeens verdwenen, kwam heel stilletjes terug geslopen naar huis, dan had ze bij verre buren de bak met kattebrokjes leeg gegeten, ik kan er zo veel over vertellen, fijn dat er herinneringen bestaan.

Moe.

Donderdagmiddag zwem ik samen met de bewoners op het werk, na het eten als we televisie kijken, heb ik vaak moeite om mijn ogen open te houden, helemaal als het zo vroeg donker is en koud. Daarna gaat het meestal wel weer, televisie uit, we gaan aan de slag, ieder op zijn/haar eigen manier.