Overvloed.

Vanavond het jaarlijkse kerstdiner samen met de familie, iedereen heeft een gerecht gemaakt, van soep tot en met toetje, elk jaar is er teveel, ook dit jaar weer en zeggen we volgend jaar moet het iets minder, maar het was heerlijk, gezellig om iedereen weer te zien, dat gebeurt te weinig, maar dat is niet anders, volgend jaar weer.

Voice.

Ik zit te lezen en op de achtergrond hoor ik the Voice, zangers en zangeressen doen hun allerbest om door te gaan naar de volgende ronde in een battle om uit te maken wie doorgaat beoordeeld door artiesten van "naam", Ali, Guus, Sanne, Waylon, wie kent ze niet. Ze vertellen onzin, hebben lol, een panel dat beslist over kandidaten die soms beter zingen dan de jury, maar dat hoor ik nooit, ze vallen elkaar niet af, liever een grap dan toegeven dat je zelf niet zo goed bent als iedereen denkt, als het grote publiek maar achter je staat dan ben je sterk, kan je alles zeggen wat je denkt, ook al beledig of beschadig je anderen. Dat is het leven, je moet sterk genoeg zijn om tegen kritiek te kunnen, vooral als het zogenaamd opbouwend door bekende nederlanders wordt geuit, dat is de norm. We gaan er elke avond goed voor zitten, wie nu weer worden afgemaakt door de meningvormers, die verstand hebben van alles en meestal niets. Ik hoor Sanne, miss montreal, een kerstliedje zingen bij Humberto Tan, er wordt oeverloos over gepraat, het is niks, het is lucht, maar dat is televisie, we kijken, gaan slapen en zijn het vergeten, totdat we de volgende avond weer gaan kijken, het houdt niet op, nooit. Uit doen die televisie, dan is Gordon ook nog te gast, nog even wachten misschien wordt het nu echt nog leuk, HaHaHaHaHaHa, enz.

Reizen.

Vanmorgen probeerde ik de computer aan te doen, het beeldscherm deed het niet, kapot dacht ik, maar zoon Jelmer onderbrak zijn hardlooprondje en duwde de stekker er weer in, geen tijd voor een kopje thee, terug naar huis en de kerstmarkt in Bremen.

Ik zag een stukje Nick & Simon, die ver weg muziek maken met mensen uit dat land, een vrouw zong onverstaanbaar een prachtige melodie waarop Nick of Simon, degene met de gitaar, haar heel mooi toe zong, terug zong, reageerde op haar stem.

Dat is wat je tegen komt als je er op uit trekt de wijde wereld in, mensen zijn vriendelijk, staan klaar om je te helpen, het is geen televisie programma waar alles vooraf is besproken, vast gelegd, geoefend, maar het werkelijke leven zonder script of flauwekul.

Volgend jaar breng ik de motor naar Tjibbe voor een grote beurt, dan kan ik weer weg naar weet ik veel waar naar toe, maar het gaat niet om de afstand, een rondje Drenthe is genoeg, het is de beleving van het rijden, helemaal op gaan in de omgeving, dat noemen ze Zen.

Ik geloof er niet in, het is gewoon opstappen en genieten, aandacht bij de weg anders ga je onderuit of je bent net te laat als er iets van een andere kant komt, Zen beschermt je niet tegen een ongeluk.

God kijkt van boven toe, ziet dat het goed is, Hij dommelt een beetje in slaap, dan moet je op passen, de weg verandert van richting, bochten zijn onbetrouwbaar, niets is meer dan wat het lijkt, toch rijd ik door, omdat ik er voor gekozen heb om te gaan reizen, waar heen dan ook.

Nieuw boek.

Ik vind mensen verwarrend.

Dat is vooral om twee redenen.

De eerste reden is dat mensen veel praten zonder woorden te gebruiken.

De tweede reden is dat mensen vaak beeldspraak oftewel metaforen gebruiken als ze praten.

Mijn broer Peter is jarig, gefeliciteerd, kus

Uit.

Ik heb mijn boek uit, Ik ben Pelgrim, 700 en nog wat bladzijden vol ongeloofwaardige spanning, maar ik lees toch door, steeds sneller sla ik de bladzijden om, ik val in slaap als ik door probeer te lezen, ben het laatste stuk de volgende morgen vergeten, lees terug en vooruit. Ik pak het boek Winnetou, het grote opperhoofd en lees de eerste regels van de boeken waar het mee begon, misschien eerder nog Arendsoog met zijn helper (bijna schreef ik knecht, maar dat woord is in de ban gedaan door vrienden van Sinterklaas, die hem willen helpen om zijn Zwarte Piet te laten verdwijnen, Sinterklaas fronst, denkt na, zwijgt, maar spreekt dan toch de verlossende woorden; mensen maak je niet zo druk, het is een kinderfeest, ze geloven in Mij tot ze oud genoeg zijn om door te krijgen dat de Sint een verzinsel is van hun ouders, die hun kinderen graag kadootjes geven, niet van hun zelf, maar onder een andere naam. Daar past een Zwarte Piet perfect bij, een knecht die een helper is, verzonnen door ouders die even niets beters wisten te bedenken, misschien dat ze nu voor iemand uit een vluchtelingenkamp zouden kiezen of voor een kick boxer, maar met een gebroken arm strooit het moeilijk pepernoten).

Kersttijd, ik heb een krans met een engeltje gemaakt voor op de deur, de kerstboom uit de tuin gespit, dit is al het vierde jaar dat de boom in de kamer staat, hoeveel bomen worden er gekapt voor deze tijd, hoeveel stroom wordt er gebruikt voor alle verlichting die we aanbrengen in en rond het huis, een kaarsje is genoeg. Het moet groter, meer, de overtreffende trap in alles, licht, geluid, eten en drinken, het is kersttijd.

Morgen.

Morgen een nieuwe dag, wat het wordt zie ik dan wel weer, nu naar bed.

6XL.

Ik ga af en toe naar de kringloopwinkel om naar boeken te kijken, voor een paar euro koop ik de bestseller van vorig jaar, de woorden zijn nog hetzelfde, ik ben alleen een beetje later in het lezen van het boek, dat neem ik op de koop toe. Vroeger, tien/vijftien jaar geleden stonden er enorme bakken met platen, die zie ik nu niet meer, ik ging soms weg met 20/30 LP's voor een paar euro, goede muziek, nu staat er alleen nog BZN, James Last, Nana Mouskouri en heel veel klassieke shit. Er hangt ook veel kleding, ik loop er altijd voorbij tot ik laatst een blouse zag waarvan de binnenkant mooier is dan de buitenkant, donker en saai, één euro, verkocht plus een paar boeken. Vanavond na het douchen trok ik het shirt aan, 6XL, ik verzoop er in en heb geen zin om er in te groeien wat gewicht betreft, ik ben net weer begonnen met roeien, trainen om weer iets fitter en lichter te worden. Zo'n grote blouse voelt als een tent om me heen, ik moest denken aan een boerka, een lange rok, het draagt heel comfortabel, er is niets mis mee, het neemt vooroordelen weg, alleen weiger ik iets op mijn hoofd te dragen, zelfs een pet is teveel, alleen als het heel koud is draag ik een muts diep over mijn oren, dan kan niemand me zien.

Luister naar de wind.

Als je zoals ik allang alleen woont en er thuis niemand is tegen wie je kan praten, iets kan zeggen, behalve de hond, dan is het niet zo moeilijk om te bedenken dat je hardop gaat vertellen wat er die dag gebeurt is of waar ik mee zit, waarover ik me erger. De hond kijkt me begrijpend aan, kwispelt omdat ze aandacht krijgt, alleen omdat ze uit wil of eten, verder niets, daarover maak ik me geen enkele illusie. Als ik de pony op stal zet praat ik tegen haar, stel haar gerust, ze kent mijn stem, weet dat als ik roep of fluit er iets lekkers aan komt, dat is belangrijker dan de persoon die het geeft, dieren denken met hun maag, mensen verwarren dat wel eens met liefde.

Vandaag liep ik het grote rond dat ik honderden keren met de hond heb gelopen, ze is dood dus heb ik niemand om onderweg tegen te praten, toch hoor ik mezelf hardop vragen stellen over wat er in de wereld gebeurt, ik snap er vaak niets van. Als ik iemand tegen kom zwijg ik, ik wil niet dat "ze" zeggen dat ik vreemd ben, wat ongetwijfeld toch het geval is, ik geef "ze" geen ongelijk.

Ik loop het grote rond en praat honderduit, sta stil bij een boom, zijn kruin schudt in de wind, ik hoor een zacht gebrom, versta er niets van, ik leg mijn oor tegen de stam en hoor: Jullie mensen praten zoveel, vergaderen over alles, vergaren bezittingen, ik zie jullie elke dag langs me rijden, heel veel auto's, steeds sneller want jullie hebben haast om op het werk te komen, jullie zien mij niet meer, als ik in de weg sta wordt ik omgekapt zonder pardon.

Ik durfde niets te zeggen, als een boom spreekt dan houd ik me stil; Luister naar de wind zei de boom, de wind komt in alle uithoeken van de wereld, ze ziet, hoort, ruikt alles wat er overal gebeurt en vertelt het mij als ze door mijn takken waait, de wind vertelt de waarheid. We hebben wel eens ruzie als ze te hard waait en in de herfst al mijn bladeren weg blaast, maar dat is het leven van een boom,in eenvolgend voorjaar groeien ze weer aan, ik luister naar de wind als ze vertelt dat het niet goed gaat met de aarde. Ze denkt erover om er mee te stoppen, ze blaast zich suf, maar niemand besteedt aandacht aan haar, laat staan dat er iemand naar haar luistert. Ze is overal geweest, op alle plekken van de wereld, er wordt gevochten, uitlaatgassen, industrie, het heet welvaart, maar de wind luister niet meer.

Ze huilt.

Luister naar Gene Clark: Hear the wind.