Mysterie, Missa, Love is a Temple.

Ik kijk naar U2 in Parijs, schakel over naar Missa in Mysterium van Herman Finkers en terug, het lijkt zo verschillend, maar de kern is het zelfde, LIEFDE.

Liefde is een mysterie, het is er opeens vanuit het niets, geloof er in zonder het te willen verklaren met wetenschappelijke woorden, we zijn al zoveel kwijt geraakt door het verstand, laat het hart regeren.

In de poptempel, het stadion, worden de liederen luid meegezongen, klinkt applaus, het gaat over liefde die we samen moeten zien te vinden in een geweldadige wereld, geweld kan nooit winnen als wij niet bang zijn om het tegendeel te laten zien.

In de kerk zingen de mensen gregoriaans, dat zingt zichzelf, er wordt gevraagd niet te hard te zingen, door schoonheid tot het mysterie.

Ik kijk ontroerd naar muziek zo verschillend maar toch één in het verhaal, liefde overwint alles, als wij het willen, het lijkt wel Kerst.

Kerststal.

Vanavond gingen we met de bewoners naar de kerststal, een traditie, we zingen de bekende liedjes, luisteren naar het kerstverhaal, we zitten samen in de stal. Het lijkt op de viering van de zondagsschool van vroeger, we voerden het kerstspel op, ik moest een keer de tekst "Het woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond" zeggen, maar begreep niet wat ik zei.

Het Woord is vlees geworden en het heeft onder ons gewoond en wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd, een heerlijkheid als van de eniggeborene des Vaders, vol van genade en waarheid.

In Johannes 1, vers 14 lezen we: “En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond...” Dit betekent: het Woord, dat in alle eeuwigheid (van den beginne) bestond als de Goddelijke Zoon van God - werd op bovennatuurlijke wijze vlees. Hier wordt de wondervolle ontvangenis bedoeld, ofschoon ze niet duidelijk is uitgedrukt.

Na afloop kregen we een sinasappel en een boekje van W.G. van der Hulst, kerst betekende ook veel naar de kerk, volgens mij waren er op 1e en 2e kerstdag twee diensten, dat is vier keer naar de kerk, tussendoor nog de kerstviering van de zondagsschool, het Woord zit er goed in.

Van oom Drewes kreeg ik een mail met bijgevoegd een kerstverhaal van Frederick Forsyth - The Sheperd, ik trok het boekje uit de kast, prachtig, ik zal het met de kerstdagen weer lezen, slechts 50 bladzijden met illustraties. Als iemand belangstelling heeft kan ik de mail + verhaal doorsturen.

Prettige Kerstdagen.

Feestdagen.

Er zijn heel veel feestdagen, alleen jammer dat er zo veel in december zijn, ze zouden beter over het jaar verspreid moeten zijn, nou ja, ik overleef het wel.

Televisie avond.

Goede voornemens beginnen niet altijd op 1 januari, toen de hond in october doodging nam ik me voor om zovaak mogelijk, dat is elke vrije dag, het grote rond te lopen, niet alleen om fit te blijven, maar ook als een soort herinnering aan het lieve beestje. Vandaag liep ik door de kale velden langs sloten waaruit het riet en onkruid is gedregd, het wordt op de kant gegooid, verder niets, het loopt voor geen meter over die smerige zooi, het is niet anders. Laat ik niet klagen over de ruilverkaveling, sloten voeren het water af naar waar het heen moet zodat we geen last hebben van overstromingen, wij hebben de natuur naar onze hand gezet om problemen te voorkomen, gelukkig heeft de natuur haar eigen wetten die ons nog als eens verrassen.

Ik liep vanmiddag te wandelen, dat is rustig lopen, af en toe even stoppen om om me heen te kijken, er gebeurt echt helemaal niets, de lucht is grijs, het land is gedeeltelijk omgeploegd, de sloten zijn leeg, verderop vliegen ganzen weg als ik dichterbij kom, dat geeft wat herrie en leven in een saaie omgeving, gelukkig zag ik geen dode eenden. Het maakt niet uit wat er gebeurt, ik loop mijn rondje in gedachten, soms ben ik terug voor ik er erg in heb, mijn ogen kijken wel maar zien niets, mijn oren horen muziek van the Dave Matthews Band, het nummer The Dreaming Tree:

"The Dreaming Tree"

The sound of silence.

Ik weet niet precies wat ik moet schrijven vandaag, mijn hoofd is leeg, het hart is vol met stilte, stemmen klinken samen, the Everly Brothers en Simon & Garfunkel.

Simon & Garfunkel - The Sound of Silence

Hello darkness, my old friend,
I've come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
'Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence

"Fools" said I,
"You do not know, silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you"
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming
And the signs said,
"The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls
And whisper'd in the sounds of silence

Writers: PAUL SIMON

Kaartje.

Al heel lang maak ik een kaartje om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen, ik geef er mijn eigen draai aan, meestal weet ik in november wat ik ga maken, maar dit jaar wil het idee niet te voorschijn komen. Ik probeer een foto van mezelf met een leuk onderschrift, zoek een spreuk op google, zoek een oude ansichtkaart van een engel, schrijf een wens in calligrafie op verschillende manieren, het is helemaal niets. Ik bedenk een tekst: ik wens u geen wensen en een tevreden nieuwjaar, het klinkt zo belerend, ik zal iedereen wel even vertellen wat en hoe het moet, dat is het laatste wat ik wil, het moet opbeurend zijn, vrolijk met een melancholische ondertoon, kritisch scherp waar iedereen van op kijkt, misschien moet het gewoon iets van mezelf zijn, zoals iedereen me kent. Ik denk nog even na, ik heb nog een paar dagen, kerstkaartjes verstuur ik niet, dan is iedereen druk met gelukkig en tevreden zijn in het kwadraat, ik kom er niet tussen, maar het nieuwe jaar vraagt om iets speciaals, verwondering over wat er gaat komen, misschien is geen kaartje een idee, maar dat is saai. Emailen is ook een optie, maar te makkelijk, het moet iets persoonlijks zijn, afwachten!

Weer.

Mijn dag leek vandaag op het weer, rustig, grijs, stil zonder wind, in de middag klaarde het op, het zonnetje brak door, verder gebeurde er weinig.

Annie.

Laat naar bed, de jongens kwamen nog een biertje drinken na het familie diner en daarna nog een drankje bij Jolle en Thil, het werd laat, ik draaide nog een paar platen, de boxen werden getest, nieuwe "oude" speakers staan boven, maar de versterker is te licht of de boxen te zwaar, we gaan het uitzoeken. We praatten over het leven, een huwelijk, buitenlanders, politiek, meningen verschillen, kinderen en opvoeding, als het laat wordt met wat drank op praat het makkelijk en is iedereen wat losser, maar het wordt er niet begrijpelijker op, in de zin van dat ik nog begrijp waar het over gaat, dat kan ook aan mij liggen.

Redelijk vroeg op, altijd heerlijk om op zondag morgen alleen beneden de krant te lezen met mooie muziek op de achtergrond, de pony wil naar de wei, nog een kop koffie, langzaam komen de anderen beneden, ontbijten met sinasappelsap en een eitje. Ik word onrustig, trek mijn wandelschoenen aan en loop minstens anderhalf uur door de velden, kom een buurman tegen met wie ik een kwartier sta te praten over de toestand van het land en dat er weinig dieren rondlopen, hazen, fazanten, patrijzen, reeën, vossen zie ik niet meer. De buurman zegt dat het aan de buizerds ligt, die zijn beschermd en roven alles wat eetbaar is, er blijft niets over voor de andere dieren, zo gaat dat in een gesprek onder weg, gelukkig hebben we het niet over politiek, dat is Wilders enzo, die stemmen rooft van andere partijen, mensen zijn ontevreden, ze weten niet meer wie ze zijn, ze worden links en rechts ingehaald door buitenlanders, vrouwen en andere mensen waar ze vroeger boven stonden op de maatschappelijke ladder, ze tellen niet meer mee. Ik zou zeggen heerlijk toch, laat anderen het werk doen, maar zo werkt het niet, er is afgunst, jaloezie, onvrede, mensen zijn boos, onredelijk kwaad op het onrecht dat ze is aangedaan, banen zijn verdwenen, afgepakt door anderen die goedkoper werken, mensen voelen zich bedreigd, niet begrepen, zijn bang, kortom de samenleving staat op zijn kop en niemand weet hoe het verder moet. De grootste schreeuwer krijgt de meeste stemmen, maar wat hij precies wil weet niemand, maar dat doet er niet toe, alle aandacht in de media is gratis publiciteit, Talking is cheap people follow like sheep, even though there is no where to go (uit het liedje van the Tremeloes - Silence is Golden).

Ik trok een plaat van the Shirts uit de kast, Annie Golden was de zangeres, ze speelde in de film Hair, een kauwgom kauwend meisje, die prachtig kan zingen. Jaren geleden was ik in Lichtenvoorde waar in october in elke kroeg muziek werd gemaakt, een soort festival, we liepen een café in, dronken een biertje en opeens hoorde ik een bekende stem begeleidt door een gitaar, Annie, ik wist niet wat ik hoorde en liep naar voren, ze stond met een microfoon nonchalant, kauwgom kauwend te zingen, ook haar hits van the Shirts, na afloop stond ze bij de bar en konden we even praten, Annie Golden.

Datzelfde jaar trad Kaz Lux op in een ander café, er was niemand behalve ik, hij speelde zijn nummers, ik klapte, kocht een biertje voor hem, een praatje over muziek, natuurlijk over Brainbox, hij speelde verder. Er kwam een groepje mensen binnen met veel lawaai, ze herkenden de zanger en begonnen te roepen om het nummer Dark Rose, Kaz speelde rustig verder, maar na een tijdje werd het geschreeuw irritant, uiteindelijk speelde hij het nummer, de mensen luisterden niet.