Adoptie.

Jarenlang is er in huis een hond geweest, er waren ook altijd poezen, soms veel, op een gegeven ogenblik wel negen volgens mij, maar die kwamen vroeg of laat op een minder leuke manier aan hun einde, onder een auto, daar begin ik niet meer aan. Een hond mis ik nog elke dag om er mee op uit te trekken, flinke stukken te lopen en in huis, het geeft mij een prettig gevoel zo'n beestje om me heen, ze vraagt aandacht, ik kan tegen haar praten, mopperen dat begrijpt ze toch niet en ik moet voor haar zorgen. Ik dacht er aan om in het voorjaar naar een puppy te gaan kijken, maar er zijn ook heel veel honden in een asiel, een opvang, dat soort dingen. Ik wil geen oude hond, dan moet ik over een paar jaar weer een gat in de tuin graven, afscheid nemen doet altijd pijn, maar een jonge hond, die al zindelijk is, die al iets heeft geleerd, dat lijkt me wel wat . Alles is op te zoeken via google of marktplaats, via via kwam ik bij sos straathonden terecht, je kan dan een hond adopteren uit een ver land, die verwaarloosd is of achtergelaten, de hond is gezond, ingeënt, heeft een chip en moet gezond zijn anders mag ze niet vervoerd worden. Het lijkt wel een goed doel, je betaalt de kosten, maar dat is minder dan ik voor een puppy moet betalen, in ieder geval ben ik van plan onderstaande hond te adopteren.

1 januari.

Gelukkig Nieuwjaar.

Oliebollen bakken.

Oliebollen bakken voor de familie, morgen gaan we naar mijn moeder om elkaar nieuwjaar te wensen, samen wat eten hoort er ook bij. Vanmiddag stond ik te bakken, de buren kwamen voorbij, kinderen kwamen thuis om oliebollen te eten, bitterballen en loempia's, oudjaarsdag, eigenlijk heb ik er niet zoveel mee, helemaal niet met de sociale verplichtingen om het samen te vieren met alle mensen van het dorp, laat mij maar lekker thuis muziek luisteren en een biertje drinken.

Mist.

Vandaag was het mistig en koud, geen reden om binnen te blijven zitten, een uurtje wandelen om de benen te strekken. onderweg dacht ik aan onze reis naar de Noordkaap, het was toen ook mistig en koud, opstaan, inpakken en rijden om verder te gaan naar waar we heen wilden. We hebben nooit gedacht om op te geven, terug gaan kon alleen over de route die Jolle had uitgetekend, we gaan heen en weer terug, zo gemakkelijk was het en ongelofelijk mooi, ik lees de verhalen af en toe terug, bekijk de foto's met nostalgie.

Rain and snow.

Dinsdag 10 juni 2014

Het was grijs en koud vanmorgen. Regenjas over het motorpak tegen de kou.We rijden de hele dag langs fjorden over prachtige kronkelweggetjes. We zien er alleen niet veel van, we rijden onder, boven en in de wolken. In de wolken rijden is iets anders dan in de wolken zijn, maar misschien ook wel weer hetzelfde, je ziet weinig. We beginnen met droog weer en een kletsnatte weg, opletten. De weg is en blijft slecht, scheuren, gaten kuilen, bulten, je kan het niet zo gek bedenken of we zijn het tegen gekomen. We gaan naar Alta, iets meer dan 300 km. rijden. Het is echt koud, niet warmer dan een graad of tien. Tanken en koffie. We gaan door lange tunnels. Als we uit de laatste komen, rijden we de mist in en gaan we omhoog. Uit mijn ooghoeken zie ik sneeuw, veel sneeuw, we zitten plotseling hoog. Ik zie joop nog rijden, we gaan langzamer. Er is weinig verkeer op de weg, dat scheelt, geen auto's die er langs willen. Dichte mist, als beginnen te dalen gaat het ook nog regenen. Hier is het niet warmer dan vijf graden. Lager en lager, tot het zicht beter wordt, maar het blijft regenen. Nog een keer koffie, hete koffie in een warm benzinestation. Regen, we moeten nog een kwartier wachten, want ze zijn met man en macht bezig om de weg vrij te maken van een enorme puinhoop. We stoppen bij een supermarkt, kopen een lekker broodje en koffie, plassen in de bosjes. Het is nu droog. We gaan weer omhoog, passeren een slagboom en komen nu op een hoogvlakte boven de bomen met veel sneeuw. Het zicht wordt snel minder, ik zie nog een achterlichtje, nog geen vijftig meter. Het is niet echt prettig, koud, maar wel spannend. De weg daalt snel en we zien weinig, toch passeren er auto's, we hebben geen haast. Beneden vinden we een tankstation met een eettent er naast. Uitsmijter bacon met een glas melk, we verwennen onszelf. Als we door rijden komen we een kudde rendieren tegen, groot en klein, ze staan langs de weg te grazen, toch even vaart minderen. De weg wordt droog, maar de lucht weet het nog niet, een sputtertje. Weer een wegblokkade, allemaal stenen op de weg en machines er omheen. Het wordt slecht afgezet, ik knal door een enorme kuil, alles is nog heel, geloof ik. De motor ronkt net als anders. Nu kan ik een beetje om me heen kijken, wat een mooie weg langs een fjord, heerlijke bochten, omhoog en weer omlaag. Alta, we hebben het gehaald. Eerst een verkeerde camping, nu een camping op de weg naar de Noordkaap, nog 230 km.. Tent opzetten, want het is droog, boodschappen doen en lang onder een hete douche. Nu zitten we in een eet- zitkamer met keuken, van alle gemakken voorzien en een koud biertje en pinda's.

Zwakzinnigen zorg en werk, dat is natuurlijk een omtrekkende beweging om te komen tot waar het werkelijk om gaat en dat ben ik. Dat klinkt heel groot en gewichtig, maar het is heel klein en bescheiden, zo wil ik het houden, dat past het best bij mij.
Maar nu even uitrusten, twee dagen door de regen en kou, ritten van meer dan 300 km. over slechte wegen. Het blijft mooi, ook het afzien en we hebben er nog lol in, we zijn er bijna. Koken en nog een biertje.

Wij zijn zelf bijna duisternis.

Gisteravond heb ik naar David Bowie gekeken, ik was nooit zo'n fan, maar de laatste tijd luister ik meer naar zijn muziek, ook zijn laatste plaat. Kijken en luisteren naar een man met vele gedaanten, ben ik het zelf of iemand anders, maar hij zei; vraagt niet iedereen zich dat af?.

Vannacht was het koud, ik slaap meestal met het raam open, de deur dicht, de warmte van de gang komt niet binnen, ik lag te rillen maar had geen zin om uit bed te gaan en het andere dekbed te pakken, uiteindelijk wel en ik sliep een gat in de dag.

Prachtig winterweer, heerlijk om te wandelen, de schaafmachine hersteld en veel gelezen, een boek van een IJslandse schrijver, ik denk er nog steeds over om volgend jaar naar IJsland te gaan op de motor, alleen kan ook, ik heb al gekeken naar een één persoons tent die ik makkelijk op kan zetten, er zijn genoeg campings en ik heb veel vrije dagen.

Een boek dat me gelijk pakt door de prachtige zinnen met mooie woorden:

Er is tegenwoordig nog maar weinig wat ons aan het licht herinnert. We staan veel dichter bij de duisternis, we zijn zelf bijna duisternis. Het enige wat nog rest zijn onze herinneringen en ook de hoop die weliswaar dof is geworden, en steeds doffer wordt en al gauw doet denken aan een uitgedoofde ster, een donkere rotsklomp. Desondanks weten we een beetje over het leven en een beetje over de dood, en we kunnen vertellen: wij zijn deze hele weg gekomen om je mee te slepen en zodoende het lot in beweging te brengen.

Zo'n boek is het, drie delen meer dan 900 pagina's en een paar dagen vrij, heerlijk.

Hetzelfde.

Ik loop al wekenlang bijna elke dag hetzelde rondje door de velden, het grote rond van iets meer dan een uur. Saai, welnee, er is elke keer wel iets anders te zien of helemaal niets, dan loop ik met mijn hoofd in de laaghangende wolken te dromen over verre reizen of dingen die ik nog wil gaan maken, er is altijd wel wat. Vandaag kwamen er vijftig meter voor me opeens twee reeën uit de bosjes, waarschijnlijk een moeder met haar jong, dat nog iets kleiner was. Ze bleven verrast staan net als ik, keken eens goed en zetten het toen op een lopen over de sloot de weilanden in, in een oogwenk waren ze verdwenen, bleven af en toe nog even staan om te kijken wat ik deed, helemaal niets. Ik kon ze nog lang volgen door de witte plek achterop.

Terug kijken.

Aan het einde van het jaar wordt er terug gekeken naar de gebeurtenissen die er plaats vonden, overal worden lijstjes van gemaakt, mensen die overleden zijn worden herdacht (luister naar de Top 2000). Eigenlijk verschilt dit jaar niet zo erg van het vorige en van het jaar daarvoor, enzovoort, de grootste verandering is het ouder worden, ik zie het verschil nauwelijks, maar als ik foto's van dertig jaar geleden bekijk, dan zie ik het verschil duidelijk. Dat is de buitenkant, binnenin blijft het veel meer gelijk, iets meer levens ervaring, nog weer een paar boeken meer gelezen, muziek geluisterd, dat soort dingen, meer besef over het leven, de lengte ervan of kan ik beter zeggen het is voorbij voordat je het weet, in een flits, maar dat klinkt zo negatief, het einde van het jaar wordt uitbundig gevierd en dat moet ook, op nieuwjaarsdag gaan we over tot de orde van het nieuwe jaar, tot die tijd genieten we van het oude jaar.

Wind.

Veel wind vandaag, heerlijk om tegen in te lopen. Mr. Turner was een schilder, ik keek naar de film, zijn schilderijen en vooral de aquarellen zijn veel mooier.