Wenn nur ein Traum das Leben ist..

Wenn nur ein Traum das Leben ist….

Het werd mijn droom in ’s werelds kring
volkomen zorgeloos
een schelp te zijn, een suizend vuur,
een rank, een wilde roos.

onkundig van geluk en leed,
van plan en overleg,
het stuifmeel dat de wind verwoei,
lichtzinnig langs den weg,

een vlinder op een lelieblad,
de vleugels bijna dicht
en trillende een oogwenk eer
zij opgaan in het licht,

Een dauwdrop en een sneeuwkristal,
een smetteloze wolk,
een zonnestraal zoo flitsend als
een wit geslepen dolk,

een vogel en een varen en
een held’re beek in ’t woud,
in het rivierbed een nog on-
gewonnen korrel goud,

de wierook en de myrrhe, en
het ruischend requiem,
doch schuldeloos en onbevreesd,
de lout’re, pure stem —

Alleen een mensch droomt zoo vergeefs,
ontwaakt zoo moedeloos,
een vreemdeling voor schelp en vuur
en rank en wilde roos.

Anthonie Donker (N.A.Donkersloot)

Klaverjassen.

Ook klaverjassen krijgt een andere betekenis met een Amerikaanse president die troef heet.

Je moet kleur bekennen anders speel je vals, vals spelen betekent dat je geen kleur bekent, het eigen belang is belangrijker dan het samen spelen, ook voor een troefkaart gelden regels.

500 Euro.

De verkiezingsstrijd is ontbrand, losse flodders worden alle kanten op geschoten, er wordt veel beloofd als we op een partij gaan stemmen, dan moet die partij natuurlijk nog wel enige zeggenschap krijgen over het te volgen beleid van de nieuwe machtshebbers, de nieuwe regering, dat is bij de meeste partijen nog maar afwachten. Wie wordt de grootste, maar met die groep wil niemand samen werken of worden we verstandig en verdiepen we ons in de programma's van de 81 partijen en kiezen we met ons volle verstand in plaats van met onze onderbuik.

D'66 belooft 500 euro bonus voor alle werkenden, ze draaien de wereld op zijn kop, werkenden worden al betaalt met hun loon dat ze overeen zijn gekomen met hun werkgever, werken is geen prestatie waarvoor je extra beloond moet worden, het zou iets vanzelfsprekends moeten zijn, je leert voor een beroep, vind daar werk in en wordt er voor betaald. Niets geks onder de zon, dan komt er naast de werkbonus ook nog bij dat de inkomstenbelasting omlaag gaat, dat scheelt zo'n 100 euro per maand, vooral de middeninkomens profiteren hiervan en gezinnen met jonge kinderen. Over mensen zonder werk, waar het geld eigenlijk naar toe zou moeten gaan, lees ik niets. The deplorables, zoals Hillary ze noemde, worden ook in ons land vergeten, ze zijn boos, hun banen zijn ingepikt door mensen uit andere landen, ze worden aan alle kanten voorbij gelopen door anderen die vroeger tegen hun opkeken, wat doet dat met je? Je bent boos en stemt tegen alles wat je lief is, je hebt geen oog voor de toekomst omdat het nu waarin je leeft zo vreselijk kloten is, begrijpelijk, ik kan er verstandige dingen over zeggen, maar dat werkt alleen averechts, niet eens links. Begrippen als solidariteit, saamhorigheid, de buren helpen, noaberschap in groningen zijn verdwenen als rook voor de zon, het komt weer een beetje terug als de grond begint te beven en je elkaar in de ellende moet steunen, nu nog de zorg voor alle andere medemensen, waar dan ook. Grenzen sluiten helpt niet Mr. Trump.

De AOW leeftijd terug naar 65 dat is een verkiezingsbelofte waarover ik serieus ga nadenken, maar of het haalbaar is????????????? en of die partij genoeg stemmen krijgt, dat is maar de vraag. Doorwerken is ook niet zo erg, veel mensen zeggen dan hoor je er nog (een beetje) bij, er bij horen is iets waar ik mijn hele leven al een hekel aan heb gehad, het leven kan ingewikkeld zijn als je er te veel over nadenkt, om vijf uur een biertje maakt het een stuk eenvoudiger.

Jack.

Journaal gekeken op gemist na een late dienst, mijn boek uit, harlen coben, naar muziek luister ik meestal op platen, vanavond ben ik benieuwd naar het nummer lost angeles van colosseum op youtube, er staan veel verschillende versies op, prachtig ik kan er geen genoeg van krijgen, het wordt laat, morgen weer vroeg op. Een nacht lang doorgaan met platen draaien is al heel lang geleden, 's morgens de zon op zien komen met muziek op de voorgrond, hard, smoke on the water, colosseum speelde een nummer van Jack, een week na zijn overlijden, ze speelden altijd een nummer van Jack sinds 1969 bij al hun optredens, JACK BRUCE.

Ik ga toch maar slapen, een nacht doorhalen bewaar ik tot de zomer als het warm is en ik buiten kan slapen lekker warm met twee honden naast me, ik moet er nog even aan wennen.

Schrijven.

Ik vind het niet zo moeilijk om elke dag een stukje te schrijven, er gebeurt genoeg in mijn leven, vaak niet zo heel spectaculair, maar in de wereld waarin ik leef staan de dingen op zijn kop, verkiezingen alom, beloftes vliegen ons om de oren, ik ga stemmen op een partij die vanaf 65 jaar het pensioen weer laat in gaan, niet omdat ik moe ben van het werken, er tegen opzie, het te zwaar zou worden, maar als ik 65 jaar word heb ik ongeveer 45 jaar gewerkt en met mij nog heel veel mensen, ik vind het prima dat jongere mensen mijn taak overnemen. Stoppen met werken wil niet zeggen dat mijn leven ophoudt, minder inhoud krijgt, juist niet, er is tijd voor andere dingen, misschien is het iets nieuws of zijn het juist de oude vaardigheden waarvan ik wil proberen of ik ze nog onder de knie heb, plezier zal ik er zeker aan beleven. Misschien valt het tegen, er komt niets meer uit mijn handen, dan nog heb ik veel tijd om te lezen, heel veel muziek te luisteren en als het aan de kinderen ligt, wandelen met twee honden.

IJsland zit nog steeds in mij hoofd, het boek ga ik zeker nog eens lezen, misschien neem ik het mee op reis, vier weken is er lang genoeg voor.

Tijd om te veranderen.

Het wordt tijd om te veranderen, een eigen site waarop ik alles kan laten zien aan beelden, foto's, films, clips, mijn eigen tekeningen en dat soort dingen, maar hoe? weet ik nog niet.

Dilemma.

Ik liep vandaag weer mijn rondje door de landerijen zonder hond, het is niet anders. Gisteren heb ik gereageerd op een oproep om een hond te adopteren uit roemenië, een prachtige zwarte hond, ik werd gebeld door een mevrouw van de stichting, de honden komen eind februari, begin maart naar nederland, haar naam is julia, dat gaf de doorslag.

Julia is een prachtige Roemeense hond van rond de 2 á 3 jaar ze is op straat gevonden met haar zusje, ze zijn een middelslag van maat ze zijn zeer vriendelijk en erg sociaal ze vinden mensen erg leuk zit geen vlieg kwaad in.

Vandaag plaatste dochter julia me voor een dilemma, is het niet beter om alletwee de honden te adopteren, ze zijn hun hele leven al samen. Allerlei verhalen over vluchtelingen, gezinnen die uit elkaar worden getrokken op reis naar een beter leven schoten door mijn hoofd, aan de andere kant dacht ik het zijn maar honden, wat maakt het uit. Ondertussen begint een stemmetje zachtjes te praten, het zou toch beter zijn om ze allebei te nemen, samen, maar waar begin ik aan, één hond is nog te overzien, twee honden betekent dat ik nooit meer weg kan gaan, lang weg op de motor naar verre oorden, in de camper kunnen ze makkelijk mee. Daarna rijst gelijk de vraag, wil ik nog wel ver weg op de motor of is het goed om thuis te blijven, rondjes rijden in de omgeving is ook mooi en dan kan ik thuis in mijn bed slapen, ik word te oud om te kamperen.

Kortom, van een dilemma kom ik in een soort ouderdoms crisis, ik weet even niet wat ik moet doen, maar dat is geen verrassing, zo gaat het mijn hele leven al, morgen is er weer een nieuwe dag. Twee honden is wel weer iets heel nieuws, Julia en Jane, wie weet.

Handen.

Ik keek van de week naar mijn handen, er is niks mis mee, ze zijn er nog alletwee, maar het vel is niet meer zo glad als vroeger, rimpels zie ik, eeltbulten van hard werken, nagels die afgebroken zijn door ongelukken en recent heeft de pony op mijn hand gestaan, dat geeft blauwe plekken en geen nagels tot ze weer gaan groeien. Handen zijn belangrijk om te kunnen doen wat je wilt, iemand een hand geven, je huis verbouwen, het stuur van je fiets of motor vast houden, eten koken, koffie zetten, noem het maar op, ik vergeet het belangrijkste, handen kunnen strelen, het lichaam van je liefste, handen kunnen troosten als je kind pijn heeft en dicht bij je wil zijn, heel even mijn moeder vasthouden met twee handen om haar te voelen, ik durf het niet zo goed maar doe het toch, net zo als ik mijn zoon een zoen geef, een knuffel als hij weg gaat naar huis. Ik heb het niet geleerd van mijn ouders, misschien een klein beetje, mijn vader gaf mij een kus toen ik vijftig werd, eindelijk, hij wist dat hij ziek was en zou sterven, volgens mij, het maakt niet uit. We vergeten te vaak om onze handen te laten spreken, te zeggen dat we van iemand houden, ik spreek voor mezelf, ik heb het te vaak niet gedaan en daar schaam ik me voor, ik kan het nooit meer goed maken, misschien met een kus of een knuffel, Jolle zeg jij er eens iets over, vriend, kus.