Nieuw verhaal.

Als ik te laat was schreef ik een verhaal over de dag van gisteren, soms vertelde ik iets vooruit als ik die dag geen tijd had voor een verhaal , het kan niet meer, vooruit vertelde verhalen worden geweigerd, dat wil zeggen ze worden op de dag van vandaag geplaatst in plaats van morgen. Verhalen die ik vandaag schrijf omdat ik het gisteren was vergeten, worden niet meer geplaatst, onverbiddelijk.

Het maakt niet uit, een nieuw verhaal is er elke dag, geen zorgen voor de dag van morgen, zei Fien.

Beste meneer W.

Ik stuur U het boek De verhalen Verteller van Pierre Jarawan toe, ik ben er net in begonnen, het gaat over vluchtelingen uit Libanon die in Duitsland moesten gaan wonen in de jaren 80, met een enorme heimwee naar hun vaderland. Misschien wordt het tijd dat U uw vermomming aflegt, uw pak verwisselt voor een spijkerbroek en een ruitjesbloes, de kleur van uw haar laat uitgroeien tot de oorspronkelijke, zodat U zonder beveiligers (het is iets dat we nooit gewoon, of in Uw taal normaal mogen gaan vinden) rond kunt lopen en met eigen ogen kunt gaan zien wat er in ons land, in onze wereld aan de hand is en luisteren naar de stemmen van de vluchtelingen, die U nu wegzet als gelukzoekers, criminelen of terroristen. Het is een rare wereld waarin we leven, niemand weet waar hij of zij aan toe is, waar dan ook, onze vrijheid staat op het spel, politici zijn drukker met tweeten over onzinnige dingen en foto' s van hun tegenstanders te manipuleren dan te doen waar ze voor zijn aangesteld, het beleid van de regering te toetsen, het land helpen te regeren, in plaats van het land naar de kloten te helpen. Beste meneer W. misschien wordt uw partij de grootste na de komende verkiezingen, regeren zit er niet in, tenzij U uit uw ivoren toren naar beneden komt en uw wereldvreemde denkbeelden inruilt voor een spijkerbroek en een geruite bloes en een kleur haar die bij U past, vriendelijke groeten.

Misschien een kleine troost voor U, ik heb het boek op illegale wijze verkregen, U hebt niets met illegalen , ik geniet er van.

Dear Mr. T

I just wrote your Dutch companion in politics a letter in which I asked him to change his looks ,no suit but jeans and a flanel shirt like Neil Young in his younger days and another hairdo, the original colour and cut. Maybe something for you to think about, it will make you a lot handsomer for us to look at, another thing you could do, think about the things you say instead of twitter. Thanks on behalf of the Dutch People, that is me.

Ouderwets.

Ik ben ouderwets, muziek luister ik het liefst van platen, boeken houd ik vast, ik ruik eraan, kijk of er iets van een vorige eigenaar is achter gebleven, een briefje, een kaart, soms een foto, een tekst die ergens in geschreven. Twee muren vol met platen en boeken, op de computer staat nog mee, op een tablet kan ik een hele bibliotheek opslaan, nu nog vier boeken slechts. Het leest als een boek, ik sla de bladzijden om met een vingerveeg, kijk tussendoor naar mijn mail, nieuwe app-jes, recepten en lees verder. Alles vanuit mijn luie stoel, orgelmuziek van Bach op een LP, ik schakel niet gelijk over op nieuwe muziekapparaten, gelukkig heb ik vanmiddag een uur gewandeld, beweging genoeg, morgen weer roeien.

Tablet.

Een verhaal op mijn nieuwe tablet schrijf ik vanavond:

De boeken die binnenvlogen staan in de boekenkast, een kast op een tablet, niet echt, maar ik kan er toch een boek uithalen en beginnen te lezen net als met een "echt" boek, heel bijzonder. Ik trek een boek uit de kast, begin te lezen over een antenne die gericht moet worden om het goede beeld op het scherm te toveren, ze zitten er naast, pingpong uit Korea met Russisch commentaar, zo slecht hebben wij het nog nooit gedaan. Ik denk aan alle keren dat we het dak op moesten bij de buren, in een kast was een luik waardoor je op het dak kon komen, lenig als ik toen nog was. Onze vader stuurde ons het dak op, op den duur vond ik het heel vervelend voor de buren, ik schaamde me ervoor steeds te moeten aanbellen en te vragen of we het dak nog een keer op mocht, zij vonden het niet erg, het was mijn beleving. Ik denken dat we met zijn 2-en naar boven gingen, eentje draaide aan de antenne, de ander riep naar beneden naar het balkon, waar een andere broer stond, hoe het beeld was, nog een klein stukje, nee terug, alleen sneeuw, hoo niet verder. Als we beneden in de kamer waren viel het beeld vaak weer weg, het geluid werd ruis en we werden terug gestuurd naar het dak tot het beeld naar tevredenheid van mijn vader op de televisie verscheen. Als het niet lukte, antenne en kabels waren niet van de beste kwaliteit, dan kon hij behoorlijk boos worden, op ons, op de antenne, onze eerste televisie was tweedehands, net als de vele volgende tv''s, ergernis alom. Nu denken ik er met heimwee aan terug, aan mijn vader en zijn tv''s, zijn gemopper en dat we samen naar voetbal keken.

Boeken.

Er kwamen opeens twee boeken mijn computer binnengevlogen, het leest wat moeilijk op het grote scherm, maar snel weer een tablet kopen, die kan ik op mijn schoot leggen als ik in mijn stoel zit.

Kerstverhaal.

Na een late dienst nog een tijdje lezen in een stil huis, dat vind ik heerlijk, buiten is het donker, binnen warm, een leeslampje aan en misschien straks nog een mooie plaat. Ik lees een kerstverhaal van een IJslandse dichter, die in zijn jeugd naar Denemarken verhuisde, kerst ligt nog niet zo ver achter ons, het kan nog wel, dit jaar herlees ik het boek in de adventstijd. De tijd vliegt, het is al weer februari, de dagen lengen.

Rommel.

Ik wandel veel, het liefst over onbegaanbare weggetetjes, maar om daar te komen loop ik langs de provinciale weg, het is een zootje in de sloten, in de greppels er naast, bierblikjes, snoepverpakkingen, heel veel lege sigarettendoosjes, flessen, weg gegooide tassen van de macdonalds, vuilniszakken met weet ik veel wat er in zit. Als ik naar mijn werk rijd over de kleine smalle landweggetjes, dan zie ik zoveel rommel liggen, huisraad, zakken, bankstellen, ik word er niet goed van, wie doen dat?, de stort is niet zo duur. We zijn de weg compleet kwijt in dit land, in deze provincie, huizen staan op instorten, de overheid doet er weinig of niets aan, er zijn mensen die met angst en beven gaan slapen, er zijn mensen die zonder gewetenswroeging hun afval langs de kant van de weg dumpen, misschien zijn het de zelfde mensen, ik weet het niet. Heerlijk weer om te wandelen vandaag zonder ergernissen, ik droomde mijn weg door het land en was terug voor ik het door had, het paard hinnikte, de stal lokte. Het zachte weer brengt verwachtingen met zich mee, drie maanden mag ik niet op de motor rijden, oldtimer regeling, vanaf 1 maart stap ik weer op, vandaag begon het te kriebelen, ik startte de motor, na drie keer sloeg de motor aan, het geluid klonk vertrouwd, als vanouds. Achtendertig jaar geleden kochten we de motor, ik keek deze week nog naar andere motoren, echte oldtimers, maar wat moet ik er mee, de plaatjes zijn mooi, de prijzen zijn aan de hoge kant. Het is voorjaar, de baard er af geschoren.

Ik ben tevreden met mijn oude BMW uit 1979, in het voorjaar weer naar Tjibbe voor een beurt en dan weer rijden, dichtbij of ver weg, ik zie wel.

Nog een gedicht om het af te leren:

Landhuisje ( in Hellum)

Het doel en de roes van het leven

en de wedren van den tijd

zijn mij langzamerhand om het even.

Het haastig horloge ten spijt

zijn wij hier achtergebleven,

gelukkig en eigengereid.

Van wat ik wellicht moest weten

is mij velerhand ontgaan.

Doch mooi en om nooit te vergeten

is de zon door de berkenlaan,

en het beekje, een smalle Lethe,

waarlangs onze voeten gaan.

Het is of ons niets ontbrak.

In den avond het lief bekoren

van je hand die het licht ontstak.

De hond richt soms even de oren

om een vogel onder het dak

of de wind in de dennen te horen.

Anthonie Donker.