Hagel en natte sneeuw.

Ik stop met werken aan de serre om de honden uit te laten, ze kunnen wel wat beweging gebruiken, net als ik trouwens. Honden slapen veel, zo n 15 uur per dag, nu is het tijd voor een wandeling, we zijn nog geen tien minuten weg of het begint te hagelen, even later gaat het over in natte sneeuw, het is frisjes. De honden hebben er geen last van, af en toe schudden ze even en droog zijn ze, mijn broek is nat, mijn schoenen zijn niet waterdicht, gewoon doorlopen. Thuis droge kleren aan, kopje koffie en verder met de serre, de zon schijnt, het is april in Nederland.

Vieze handen.

Zaterdag ben ik begonnen met het herstellen van de serre, het is een uitbouw van hout, dus nogal gevoelig voor de invloed van het weer, gestapelde balken waar vocht tussen kan komen met alle gevolgen van dien. Ik was het al dagen aan het uitstellen, andere huishoudelijke klusjes hadden voorrang, wandelen met de honden ging ook voor, dat soort dingen en eerst eens kijken hoe het er voor stond, het kon beter. De moed zonk me niet gelijk in de schoenen, het is ook mijn eigen schuld, veel te lang op zijn beloop gelaten, na mij de zondvloed, zo iets dacht ik. Vandaag in de weer met stukjes hout om de verrotte plekken op te vullen, een lapmiddel, maar als het goed is zie je er straks niets meer van als het geschilderd is. Constructielijm heeft als nadeel dat je er hele vieze handen van krijgt, ik kan moeilijk werken met handschoenen aan, en er is niets waarmee je je handen kan schoonmaken, het moet slijten, als je veel met je handen werkt dan is het na 3 dagen weg, heb je een kantoorbaan dan duurt het 6 dagen, morgen verder en ook weer lijmen, voorlopig vieze handen

Verjaardag.

Een verjaardag is de dag dat je viert dat je op die dag geboren bent, elk jaar een jaar ouder, dat is niet erg, ik kan er van alles over zeggen maar ik ben blij dat ik geboren ben anders kon ik niet schrijven hoe het met me gaat, waren er geen kinderen, kleinkinderen, geliefden, ouders, broers en zussen, was ik er niet. Sommige mensen zien tegen de dag op, gaan op vacantie, feit blijft dat je jarig bent en een jaar ouder word, een verjaardag is niet zo belangrijk, we verjaren allemaal, ieder op zijn of haar manier, geniet van de dag zo lang je er nog bent en geef een feestje.

De hele nacht.

Ik kijk en luister naar muziek, YouTube is een jukebox zonder dat ik er geld in hoef te doen, gratis, het gaat de hele nacht door.

Tot ik ga slapen.

Prairie wind.

Muziek avond, eerst een dvd van Roxy Music, the High Road, daarna Prairie Wind met Neil Young uit 2005, Neil zingt over zijn leven, zijn liefde, zijn kinderen samen met vrienden, prachtig. Het lijkt een sprookje, bij sommige nummers kijk hij haast verliefd naar zijn vrouw Peggy, tien jaar later zijn ze niet meer bij elkaar, de wereld op zijn kop. Hoe eerlijk schrijf je liedjes over liefde, heel eerlijk want je gaat er van uit dat die liefde eeuwig duurt, altijd samen.

Het mooiste nummer is Four Strong Winds.

Tsjêbbe.

Vanmorgen stond er een artikel over Tsjêbbe Hettinga in de bijlage van de krant met een gedicht van hem in het Fries daarnaast de Nederlandse vertaling. Al zijn gedichten zijn verzameld en vertaald, uitgegeven in een boek van 824 bladzijden dat Het Vaderpaard heet, ik las het gedicht, zocht naar andere gedichten en uiteindelijk vond ik een documentaire van Pieter Verhoeff over Tsjêbbe uit 2006:

Yn dat sykjen sûnder finen - NPO Doc Exclusief - 2Doc.nl

Tegen mijn gewoonte in heb ik de documentaire net bekeken, prachtig en ontroerend, normaal zet ik de televisie pas om 20.00 uur aan voor het journaal, voor Tsjêbbe maak ik graag een uitzondering.

Tsjêbbe Hettinga

Tsjêbbe Piter Hettinga (Burgwerd, 15 januari 1949 – Leeuwarden, 7 maart 2013^[1]) was een Fries dichter en vertaler. Hij werd vooral bekend door de voordracht van zijn poëzie, uit het hoofd (vanwege zijn blindheid), en vaak met muzikale begeleiding

Leven

Hettinga werd geboren als zoon van een katholieke boer en paardenhandelaar in Burgwerd, net ten noorden van Bolsward. Zijn moeder verdronk zichzelf op 55-jarige leeftijd.^[2] Tijdens zijn jeugd werd Hettinga geleidelijk slechtziend, en uiteindelijk was hij vrijwel blind. Na zijn studie aan de kweekschool te Sneek was Hettinga werkzaam als opnametechnicus van de blindenbibliotheek in Groningen. Daarnaast studeerde hij Nederlands en Fries aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar hij in 1986 afstudeerde. Hij woonde vanaf 1982 in Leeuwarden, woonde samen (zijn vrouw overleed in 2011) en was vader van twee kinderen. Hij overleed op 64-jarige leeftijd in het ziekenhuis van Leeuwarden aan kanker.^[3]

Afgezien van zijn optredens leidde Hettinga een tamelijk teruggetrokken leven. Hij gaf vrijwel geen interviews, en achtte zijn privé-leven niet van belang voor de interpretatie van zijn werk.^[4] De dichter Eeltsje Hettinga is zijn jongere broer. Zijn broer Arjen Hettinga overleed op 23-jarige leeftijd.^[2]

Werk

Tsjêbbe Hettinga gold als een van meest beeldbepalende Friese dichters. In 1970, 1971 en 1987 won hij de Rely Jorritsmapriis voor zijn poëzie. Zijn optreden op de Frankfurter Buchmesse in 1993 betekende voor hem (en voor de Friestalige poëzie) een doorbraak in de Nederlandse literaire wereld. In 2001 ontving hij de belangrijkste Friese literaire prijs, de Gysbert Japicxpriis, voor zijn bundel Fan oer see en fierder.

De poëzie van Tsjêbbe Hettinga is vertaald in het Nederlands (door Benno Barnard en David Van Reybrouck), Engels, Duits, Frans en Spaans. Zelf vertaalde Hettinga werk van Dylan Thomas, Derek Walcott en Walt Whitman naar het Fries. Bij zijn performances werkte Hettinga veel samen met musici. Zelf speelde hij als jazzmuzikant saxofoon.

In 1974 raakte Hettinga betrokken bij het literair tijdschrift Hjir. Vijftien jaar lang, tot 1990, was hij lid van de redactie van dit tijdschrift.^[5]

De Friese regisseur Pieter Verhoeff maakte over Hettinga een documentaire die in 2006 verscheen onder de titel Yn dat sykjen sûnder finen (In dat zoeken zonder vinden).

Een leven lang.

Liefde duurt een leven lang

In zijn woorden

De muzikant zingt zijn laatste liedje

Doet zijn guitar in de koffer

Loopt langzaam het podium af

Onder donderend applaus

Het was een moment

In zijn leven, in een leven lang

Hoe lang duurt liefde

Als het geen leven lang is

Dat weet niemand

Nooit van te voren

We doen een poging

Om gelukkig te zijn

Vergeten.

Eerst een paar uur slapen, de kinderen gaan om 1.30 uur naar Italië, een weekje vacantie, heerlijk weer, even school en werk vergeten, lekker eten, een dagje naar het strand, zonnen en wat je nog meer doet als je vrij bent. In alle rust was ik vergeten om iets te schrijven merkte ik toen ik beneden kwam, het hoeft niet lang te zijn, een zin zegt soms meer dan een boek vol woorden. Gelukkig kan ik sjoemelen met de datum, dat is gauw opgelost anders krijg ik morgen van alle kanten commentaar. Om 1.45 uur vertrekken ze, kussens mee om de eerste uren lekker te slapen, de chauffeur moet wel wakker blijven, maar die heeft ook eerst even gerust. De eerste uren in het donker, daarna valt er meer te zien, alhoewel het langs de snelweg vaak een saaie bedoening is, ik houd er niet zo van, maar het schiet wel op en dat is de bedoeling. Ik heb me voorgenomen om nooit meer ergens snel heen te gaan, rustig rijden over de kleine weggetjes, dan doe ik er maar wat langer over, ik neem er de tijd voor, dat kan als je minder gaat werken. Of ik blijf gewoon thuis, een huis van rust, alles op zijn tijd, net als nu, het is stil, ik heb net met de honden gelopen in het donker, de pony kreeg nog een appeltje, we zijn tevreden, ik blijf nog een tijdje zitten in mijn stoel, muziek hoeft niet, ik luister naar de stilte, de honden snurken.