Lop.

Op zondagmorgen buiten in het zonnetje een broodje eten en koffie drinken in Loppersum, wonderlijk hoe het kan gaan.

Analoog.

In de afgelopen week kreeg ik een tas met drie fototoestellen, een oude 6 x 6 Brownie en 2 spiegelreflex camera's, een Minolta en een Yashica, precies dezelfde camera die ik kocht in 1975 na meer dan 10 x en veel dagen heen en weer te hebben gelopen voor de fotozaak waar het toestel afgeprijst in de etalage lag, een grote uitgave was het, ongeveer 500 gulden, uiteindelijk kocht ik het, ik had het nodig voor mijn studie aan de kunst academie, het was verplicht om een goede camera te hebben, zoiets als boeken die je nodig hebt. Ik heb een map vol met negatieven, dozen met zwart wit foto's, een complete donkere kamer aan spullen (2 x, ook alles van broer Peter ligt er ), veel heb ik nog niet afgedrukt. Het begint te kriebelen, hoevaak ging ik niet op pad met de camera, overdag, vaak midden in de nacht liep ik door de stad Groningen tot het licht werd en ik maakte foto's van wat ik zag, waar zijn ze gebleven ?, ik denk in een doos op zolder. Ik kon er blindelings mee fotograferen, sluitertijd, diafragma, alle instellingen zaten in mijn vingers, dat is nu wel anders, het toestel houd ik als een vreemde in mijn handen, ongemakkelijk en zwaar, waar zijn al die knopjes voor, hoe moet ik ook al weer draaien aan de lens, het diafragma instellen voor een scherpe foto, ik ben het vergeten door het gemak van een kleine digitale camera die veel meer kan en sneller is dan de zware onhandige analoge yashica, ik ben lui geworden. Dat is de wereld van vandaag, we vertrouwen op de apparaten die we hebben, van telefoon tot stofzuiger naar auto en printer, als iets uitvalt zijn we onhand, weten we bijna niet meer wat we moeten doen. Het leven in een donkere kamer is rustgevend, haast is funest, het duurt even voor een film of een foto ontwikkeld is, met een goede afdruk ben je wel een tijdje bezig, maar dan heb je het ook wel helemaal zelf gedaan. Filmrolletjes zijn nog te koop, net als alles voor een de doka, ik ben er nog niet helemaal uit, wel batterijen besteld voor het toestel en films, die kan je nog steeds bij de Hema laten ontwikkelen en afdrukken, over de kwaliteit is niet iedereen te spreken, dus dat wordt weer zelf doen, de spullen heb ik, de kennis ook, de routine moet ik weer op doen door het te proberen, analoog, the Analogues spelen liedjes van the Beatles precies na op de originele instrumenten, alles van vroeger komt terug, maar de tijd niet.

Dronk.

Mijn vader dronk vaak een paar biertjes om een uur of twaalf s middags, ik ben jaloers want dat zou ik ook graag wilen doen, maar mijn actieve leven stopt na een paar biertjes, mijn vader deed na het eten een dutje in de tent of als het mooi weer was in de buitenlucht,,ik zie hem nog gaan met zijn slaapzak en vooral met zijn kussen, daar leg je je hoofd op te rusten ,het kussen was heilig, thuis in groningen even naar boven. Hoe kom ik op mijn vader, ik ben vader, ik wil er niet teveel over zeggen, alleen dat mijn vader nooit heeft geleerd om los te laten waarin hij was opgevoed, een volger in het geloof, hij heeft het wel geprobeerd, maar de oorlog stond tussen hem en zijn gevoel, zoals zoveel andere dingen, gelukkig zijn met de vrouw waarmee je samen bent, maar geldt dat niet voor heel veel mannen, die niet verder kijken dan hun vader en hem de schuld geven van een verloren liefde.

Vader, vader,zei Maarten Biesheuvel en toen kwamen er tranen, Adriaan stelde hem gerust.

Vader, vader, denk ik heel af en toe, misschien hadden we meer moeten praten, klaverjassen was ook een goed alternatief maar we speelden nooit samen, altijd tegen elkaar, meestal speelde ik samen met mijn moeder, gelukkig of niet ?

Schreeuw.

Laat me, laat me mijn eigen gang toch gaan, ik heb het altijd zo gedaan, een oude Ramses zingt, schreeuwt het ons toe, wanneer begrijpen we het eindelijk ? Als het te laat is, als we dood zijn kunnen we onze eigen gang gaan, dan is er niemand meer die ons tegen houd als we gekke dingen doen, we zijn zo beschaafd met ons allen dat we schrikken van een scheet als we zitten te eten, een boer vliegt plotseling de lucht in, laat me mijn eigen gang toch gaan zonder dat iemand me veroordeeld, laat me, laat me leven tot het niet meer kan.

Maaltijd.

Er zijn tijden geweest dat ik elke avond alleen at, ik ben altijd wel lekker blijven koken, nieuwe recepten uitproberen, voor het geval dat..., vanavond was dat het geval, gisteren nodigde ik iemand uit, dochter Julia deed hetzelfde. Vandaag koken voor vier, dat is geen probleem, mijn kook repertoire is aardig uitgebreid, maar toch ging ik vandaag zitten neuzen in de kookboeken, iets speciaals is extra lekker, het kost wel wat tijd om het voor te bereiden, maar als iedereen lekker zit te eten en te praten dan geniet ik er van, dat is wel eens anders geweest, word ik toch nog een gezellige, sociale man op mijn oude dag. Ik hoor toch geen gebrom op de achtergrond ?

Afwisselend.

Het weer was afwisselend de afgelopen dagen, van mooi weer naar vandaag een enorme plas water, voor ons minder, voor het land heerlijk. Donderdag weer thuis aan de gang, de muur op de veranda is voor driekwart schoon, morgen de rest, daarna de tuin in, denk ik, zeker weten doe ik het niet, misschien ga ik wel op de schommelbank zitten om naar de schone muur te kijken.

Mien bestoan.

We zijn er maar zo kort, een tel in de eeuwigheid, misschien nog minder, altijd weer minder zegt Wilders over mensen die een bestaan zoeken in het westen, bij ons , laten we ze welkom heten, de wereld is van ons, laten wij voor de wereld zorgen, iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen, niet zo bang, buitenlanders bijten niet.

Tweede pinksterdag.

Wat doe je op tweede pinksterdag, appeltaart eten bij je moeder samen met familie, zorgen worden gedeeld, we maken het niet groter dan het is, onze moeder is bijna 93, een gezegende leeftijd, we zijn blij dat ze er nog is, dat we samen voor haar kunnen zorgen als het nodig is. Een moeder die haar hele leven (voor ons) heeft gezorgd, hoe zeggen ze dat, een dienstbaar leven, pas op late leeftijd kwam ze er toe om aan zichzelf te denken, ongeveer een jaar na de dood van mijn vader zei ze; ik heb me nog nooit zo vrij gevoeld. Dat was tien jaar geleden, het lichaam wordt oud, de geest wil dat nog niet erkennen, hulp vragen blijft moeilijk, ik herken het helemaal, hoe moet dat als ik oud word ?

Tweede Pinksterdag moet ingeruild worden voor het Suikerfeest, christelijke feestdagen hebben het moeilijk, wie gelooft er nog ? en dan wel vrij krijgen op die dagen, het is van de gekke, alleen als je aantoonbaar gelooft krijg je die dag vrij, anders gewoon werken, het is niet anders, we moeten strenger worden. Misschien moeten we alle feestdagen afschaffen, je krijgt zoveel vrije dagen, zie maar wat je er mee doet, gezamenlijk een feest vieren doe je maar met gelijkgestemden, koningsdag hoeft voor mij niet, inruilen tegen 5 mei, een dag waarop je je echt vrij kan voelen, 1 mei de dag van de arbeid, dat wordt in omliggende landen uitbundig gevierd, wij geloven het wel, werken moet je toch, dat ga je niet vieren of juist wel ? We zijn een land, een volk van tegenstrijdigheden, verdeeld over bijna alles, behalve als de sporters presteren, maar ook dan blijven we kritisch, alleen een eerste plek telt, anders zijn we teleurgesteld. Over politiek ga ik niet hebben, verkiezingen laten zien dat we tot op het bot verdeeld zijn, probeer daar maar eens een regering van te vormen die de steun heeft van het volk, te veel partijen weten wat goed is voor ons land, wij weten het niet, stemmen op de partij met het gedachtengoed dat het best bij ons past, we worden voor de gek gehouden, in de onderhandelingen worden idealen over boord gezet, verkiezingsbeloften worden gemakkelijk verbroken als het de partijen beter uitkomt, er wordt eindeloos gepraat. Het is tijd voor verandering, tijden veranderen, gaan veranderen, Bob Dylan zong er in de jaren 60 al over, maar ik geloof er niets van, de mens is behoudend en conservatief, eigen geluk eerst en dan pas dat van de ander, als we al aan de ander denken, het liefst willen we dat alles bij het oude blijft, dan kunnen we rustig gaan slapen (het liefst zonder te vallen).