Kleinzoon.

Kleinzoon Kelvin is vandaag jarig, daar sta ik als opa toch even bij stil, hoe dat vroeger ging ben ik vergeten. Kwamen mijn opa's en oma's langs op mijn verjaardag?, de eerste jaren wel denk ik, later toen er heel veel meer kleinkinderen waren, niet meer zo vaak. Daar laat mijn geheugen me in de steek, ik kan me nog wel herinneren welke vriendjes er op bezoek kwamen en dat mijn vader zich een keer ging bemoeien met het verloop van mijn verjaardag, we moesten spelletjes doen op een padvinderij-achtige manier, dat vond hij leuk, ik was liever gaan voetballen op het Bernouille plein, maar ja, ik had niet zo veel te vertellen.

Vallen.

Ik weet niet precies waarover ik kan en mag schrijven, er zijn grenzen, maar zolang het over mezelf gaat kan ik alles zeggen wat er in me opkomt.

Vanavond na het eten liet ik de honden uit, en mezelf, na het ruiterpad kom ik op een verharde weg, ik heb het rondje al zo vaak gelopen dat ik het kan dromen, ik let niet meer op waar ik loop, mijn voet klapte dubbel toen ik net naast de weg stapte, voor ik het wist lag ik in de berm, de honden keken verbaasd achterom, in eenzelfde beweging stond ik weer op, stel je voor dat iemand het ziet. De pink van mijn rechterhand bloedde behoorlijk, gelukkig had ik een zakdoekje in mijn zak (hoe kan het anders), verder geen pijntjes. Toen ik verder liep dacht ik na over mijn val, hoe kan zoiets gebeuren ? onverwacht, ik moest aan mijn moeder denken, die een paar keer gevallen is en niet meer op kon staan, geen veiligheidsknop binnen hand bereik, ik neem nooit een telefoon mee als ik ga wandelen, stel nou dat er iets gebeurt? Zo maak ik mezelf ongerust, de honden kijken nog eens of het wel goed met me gaat, de één rolt in het gras, de ander wacht rustig tot we verder kunnen lopen.

We komen thuis zonder problemen.

Ik kijk naar Prairie Wind van Niel Young, een terugblik op zijn leven na een ingrijpende operatie, aneurysma, samen met vrienden en geliefden uit 2005. Heel mooi zoals hij zijn vrouw Debbie bedankt voor alle jaren samen. Later zijn ze uit elkaar gegaan, een nieuwe liefde ofzo, het blijft een prachtig optreden maar met de kennis van nu kijk ik er toch anders naar, het leven bestaat uit vallen en opstaan.

Het is zo makkelijk om een oordeel uit te spreken over wie en wat dan ook, ik probeer alleen naar de muziek te luisteren zonder andere gedachten.

Vallen en opstaan, als je geluk hebt is er iemand die je daar bij helpt.

Nederlands Indië.

Mijn vader ging na de tweede wereldoorlog naar nederlands Indië om te vechten, meer kan ik er niet over zeggen. Hij vertelde er wel eens iets over, een dunne staaldraad die over de weg gespannen was sneed het hoofd eraf van motorrijders die daar langs kwamen, later hadden de motoren een ijzeren stang die de klap opving. Over vrouwen heeft hij ook wel eens iets verteld, in 1947 was hij 23, christelijk gereformeerd, sex voor het huwelijk was er niet bij, misschien stiekem, in oorlogsgebieden heerst een andere moraal, soms geen moraal, meer wil ik er niet over zeggen. Ik lees het boek "De tolk van Java", de gruwelijkheden van de oorlog worden gedetailleerd beschreven, mijn vader was erbij, hij moet veel van dat geweld hebben gezien, meegemaakt, er aan deel hebben genomen, hij kon er later niet over vertellen, trauma's . Ik heb het boek bijna uit, maar leg het nu aan de kant, teveel geweld, teveel herinneringen, ik pak een thriller, waarvan ik weet dat het geweld is verzonnen, het zou gebeurt kunnen zijn, het is even spannend, dan is het voorbij. Herinneringen aan geweld blijven altijd in je hoofd rondspoken, ze komen boven op onverwachte tijden, je kunt ze niet deleten, het hoofd is geen computer.

'Uit de tijd gekomen'

Elke dag lees ik de krant van voor naar achter en langzaam weer terug naar het begin, altijd bekijk ik de berichten over mensen die zijn overleden, ik lees de teksten waarin ze herdacht worden, maar vooral kijk ik naar het geboortejaar van de overledene, steeds vaker is dat ongeveer van mijn leeftijd, soms jonger, memento mori, gedenk te sterven, geen prettige gedachte, maar dat is het leven, carpe diem, pluk de dag.

Niet te verdringen

begint achter mijn ogen

het verdriet te zingen...

stond vandaag bij een rouw advertentie van iemand die in 1956 geboren is, twee jaar jonger dan ik, ik heb het leven lief, geniet er van op mijn manier, die niet iedereen begrijpt, maar daar hebben we het nog wel over.

Mijn handen zijn zwart van de Constructie lijm, de serre wordt weer mooi, het duurt even, maar er is nog zoveel anders te doen.

I wished that I could play guitar.

Ik kijk naar een concert van Lee Clayton, Rockpalast 1980, Philip Donnelly speelt guitar zoals ik zou willen spelen, the dream goes on,  dromen zijn bedrog.

Even later kijk ik naar Roxy Music, love is the drug, like a huricane. 

mitch ryder ain't nobody white

Klik op,

Mitch Ryder - Ain't Nobody White (Can Sing The Blues)

de zomer

de zomer

staat

als een paal boven water

eindelijk

is het weer beter

om vrienden de hand te drukken

oud trillend licht

sierlijk lange danseresjes

boven hooidragende velden van fluweel

oogst van vogels

boven

rust van vee

de zomer

staat

als een grutto op een paal

en ergens staat

de naar zee zwenkende zon

tussen twee harten te hooien

TSJEBBE HETTINGA

Batterij.

Ik heb wat meer gewerkt de laatste tijd, beetje moe, het is tijd om de batterij op te laden, zoals dat heet, bij een auto of motor gaat dat vanzelf als je rijd, bij een mens gaat dat niet op, die laadt zijn batterij op als hij/zij stil staat, even niets doet. Heerlijk om te wandelen met de honden, gisteren en vandaag 2 x een uur gelopen, helemaal niets, het is stil op het land, er wordt gewerkt, maar ik merk het niet, met mijn hoofd in de wolken, gedachten op nul. Morgen wandelen in zuid Drenthe, koffie en broodjes mee, stoeltjes en een kleed om op te liggen onder de bomen of in de zon, de batterij is al bijna weer vol.