Hemels.

Vanmiddag op de veranda heb ik ge-bbqed met kinderen, kleinkinderen en geliefden, prachtig weer, heerlijk eten en drinken, we zijn bevoorrecht, ik weet het, het klinkt bijbels, het was hemels.

Cola en vieux.

Soms, heel soms, bijna nooit, heb ik heimwee naar vroeger, dat we café Turkenburg ingingen, twee flessen cola en een fles vieux kochten, alles in een jerrycan goten en op weg gingen naar het strand van Langevelderslag. Herinneringen komen en gaan, de honden rennen blaffend naar buiten , het wordt tijd om ze uit te laten, heimwee overviel me toen mijn moeder me op de bus zette op het zuiderdiep om naar mijn opa en oma in Glimmen te gaan, ik durfde niet en stapte uit, liep het hele stuk terug naar huis, mijn moeder was verbaasd toen ze me onder aan de trap zag staan, waarschijnlijk met tranen in mijjn ogen, ik was een jaar of tien en durfde nog niet zoveel. Er is in die vijftig jaar niet veel veranderd, ik schrijf van alles, maar durf nog steeds weinig. 

Ontspannen.

Ik rijd op mijn motor terug naar huis, werk is geen last eerder een ontspanning voor me, dat kan ik gemakkelijk zeggen, ik werk minder, maar voor die tijd was het precies hetzelfde ondanks de soms hectische tijden, waarin ik leerde om te gaan met vreemd, onverklaarbaar, agressief, liefdevol, ongrijpbaar gedrag en nog veel meer, het was er opeens in mijn leven, ik zocht werk, weinig anders voorhanden, maar ik ben er nog nooit met tegen zin naar toe gegaan op een paar vroege ochtenden na toen ik opgebeld werd om in te vallen voor een zieke college en ik iets anders in gedachten had.

Ontspannen luister ik nog even naar platen, een nieuwe naald, het klinkt als nooit tevoren, een biertje aan de tafel van Lo, de honden liggen te slapen, de deur naar buiten staat open, maar het is niet koud, het weer is in de war net als de wereld, niemand weet waar hij of zij aan toe is, maar dat is niet erg, zoiets heet leven, daar moet je mee leren omgaan ook als Meneer Leven met een minder prettige boodschap komt. Ik heb makkelijk praten, ik luister muziek, drink bier, morgen weer vroeg op, ik weet het, maar ook dat is leven, het is mijn Leven.

Blaffende honden.......

Er wonen twee lieve hondjes in mijn huis, ze reageren op ieder geluid, stormen samen luid blaffend naar buiten, onraad, ze willen mij beschermen tegen de gevaren die op de loer liggen, heel lief, maar soms behoorlijk irritant als ik zit te lezen, ik schrik me ongeluk van die plotselinge herrie, heel goed bedoelt natuurlijk. Het gaat steeds beter, mensen die op bezoek komen worden steeds minder, korter verwelkomt door geblaf, als de honden je kennen beginnen ze te kwispelen en bedelen ze om aandacht. Twee hondjes uit Roemenië die anderhalf jaar samen op straat hebben rondgezworven, misschien mishandelt zijn, geschopt of geslagen, de één is aanhankelijk, makkelijk te benaderen, gelijk in de aanval als het moet, de ander is afwachtend, bang, schuchter, duikt weg als er iets gebeurt. Het is een wonder dat ze zich zo goed aanpassen hier op het platteland van Groningen, alles anders en nieuw, wel een lief baasje, dat scheelt.

Stripped.

Totally Stripped van the Rolling Stones gekeken, uit 1995.

Captain Beefheart.

Captain Beefheart was een bijzondere verschijning in de muziek wereld, Don van Vliet werd later een opmerkelijke schilder, ik heb een paar van zijn schilderijen gezien op een tentoonstelling in Koln, Duitsland, Heel mooi. Lees op Wikipedia zijn levensverhaal.

Luister naar zijn muziek, Trout Mask Replica is een chaos van geluid, maar ze hebben er 8 maanden op geoefend om het zo the laten klinken, met de hele band samen in een huis, elke dag repeteren. Later werd de muziek toegankelijker, luister naar:

Voor B.B.

Captain Beefheart - This Is The Day

Father & Son.

Vader en zoon, ik heb er wel eens over geschreven, over een vader die de zoon werd en andersom, over mijn vader en mij en mijn zoon, een soort drie een heid, die vier is geworden want er is weer een zoon, zo gaat het gelukkig verder. Misschien dat ik de woorden ooit eens schrijf voor iedereen.

Voor Wieger, Jelmer en Kelvinen voor mezelf,

klik op: Cat Steven - Father and Son, Live - 1971

Cat Stevens – Father And Son Lyrics

It's not time to make a change
Just relax, take it easy
You're still young, that's your fault
There's so much you have to know
Find a girl, settle down
If you want you can marry
Look at me, I am old, but I'm happy

I was once like you are now
And I know that it's not easy
To be calm when you've found
Something going on
But take your time, think a lot
Think of everything you've got
For you will still be here tomorrow
But your dreams may not

How can I try to explain?
When I do he turns away again
It's always been the same, same old story
From the moment I could talk
I was ordered to listen
Now there's a way
And I know that I have to go away
I know I have to go

It's not time to make a change
Just sit down, take it slowly
You're still young, that's your fault
There's so much you have to go through
Find a girl, settle down
If you want you can marry
Look at me, I am old, but I'm happy

All the times that I've cried
Keeping all the things I knew inside
It's hard, but it's harder to ignore it
If they were right I'd agree
But it's them they know, not me
Now there's a way
And I know that I have to go away
I know I have to go

Een avontuurlijke bus.

Ik rijd al een tijd in een oude VW t3 bus uit 1981, ik weet het, het is een beetje gestoord al die oude spullen, BMW motor uit 1979, versterker en draaitafel uit de jaren 70, luidsprekers uit 1977, alles werkt nog prima, maar soms niet helemaal. De VW bus heeft de meeste problemen, ik lig er niet meer wakker van, vanavond kwam ik terug gereden van loppersum, vlakbij huis op een donkere weg stak een haas over, vol op de rem, de motor sloeg even later af, startte weer eventjes, daarna rust. Alarmlichten aan, de bus in de berm geduwd, zweepslag in mijn rechterkuit kan er ook nog wel bij, zoon Jelmer gebeld en gevraagd om me op te halen. Ondertussen rijden er 4, 5 auto's voorbij die knipperen maar niet stoppen om te vragen of ik hulp nodig heb, bij een hart aanval of zoiets was het te laat geweest, mensen zijn bang geworden om te stoppen en te vragen of er iets is. Ik wacht, start de bus en de motor loopt gelijk, twee tellen dan slaat die af, geen benzine meer denk ik, stom, maar de meter staat nog op een kwart. Er is een nieuwe tank met meter in gezet, die is niet zo precies volgens mij, oude zooi (maar daar houd ik van), de tank volhouden is het devies. Ik word naar huis gesleept met knipperlicht, ik start de bus, die slaat gelijk aan, we duwen de bus naar voren, morgen benzine erin en rijden, tenminste dat hoop ik, met een oude bus weet je maar nooit.

Ik hoef geen nieuwe auto, deze bus past prima bij mij, rustig rijden over kleine wegen.

Ik mag niet meer met de motor over de snelweg van geliefde, ze zag een ernstig ongeluk met dodelijke afloop van een motor en een auto. Ik houd niet van snel wegen, dat gaat te hard.