Voetbal analisten.

Af en toe kijk ik naar voetbal, als ik echt niets beters te doen heb, een wedstrijd speelt zichzelf met commentaar van een verslaggever, voor de radio een logische keuze, bij de televisie zijn ze meestal overbodig, ze vertellen wat ik zie en verder heel veel flauwekul. Dan zie en hoor ik in de rust de analisten hun visie op de wedstrijd geven, overbodig, ik zie hetzelfde als zij en ik weet er net zoveel van (beeld ik me in ), overjarige voetballers ga eens iets anders doen, altijd weer de zelfde gezichten op tv, gelukkig kan ik de tv na een wedstrijd gelijk uitzetten, mis ik de analisten.

Twee vliegen.

Ik heb kisten met tekeningen op zolder staan, ik ga ze weer eens bekijken, kist voor kist, er zit veel rotzooi bij, dat gaat gelijk weg, opruimen niet teveel bewaren. Van een paar tekeningen ga ik een linoleum snede maken, ik moet ergens beginnen, dit is een goede start, twee vliegen in één klap.

De wekker tikt, de kerkklok slaat.

Ik kom om een uur of elf 's avonds thuis, de pony wil graag op stal, als ik uitstap hoor ik haar hinniken, ze hoort me aankomen, de honden willen nog een stuk lopen voordat ze een bak brokken krijgen. Dan ga ik zitten, drink nog iets, er is niets gebeurd in mijn digitale wereld, ik ga slapen, morgen weer vroeg op. Heerlijk om te gaan slapen, ik zet de wekker op half zes, draai me om en nog eens, de wekker tikt, de kerkklok slaat half één, mijn lichaam wil rusten maar mijn hoofd werkt niet mee, niets bijzonders, dromen en gedachten vechten om aandacht, nachtrust is ver te zoeken, de kerkklok hoor ik elk half uur, het is kwart over vier, na een uur en een kwartier waarin wegdommeld ben, loopt de wekker af, de klok slaat half zes. Onder de douche word ik wakker, een paar koppen koffie doen de rest, het wordt licht, in de schemer loop ik het rondje met de honden, de pony gaat naar de wei, even maak ik me zorgen of de bus wel wil starten, maar ik moet vertrouwen hebben in de techniek waar ik weinig van begrijp.

De houtkachel aan, Ian Tyson zingt zijn liedjes, de honden liggen te slapen, de regen tikt op het dak van de serre, ik drink een biertje, vanavond op tijd naar bed en slapen voordat de kerkklok slaat.

It's Easter.

Joe Cocker, Mad Dogs & Englishmen op kant 4 (LP) begint Joe met, hello again, yes lovely, lovely, hmmm, it's Easter.....hmm....... living by the days, dan onderbreekt bandleider Leon Russell hem met zijn nasale stem, I just gonna say, don't get hung up about Easter, dan spelen ze she came in thru the bathroom window.

Show recorded on march 27-28, 1970 at Fillmore East, New York.

What a wonderful world.

Oorlog, Vietnam, lang geleden, ik begon een beetje van de wereld te begrijpen, voor het eerst verliefd, dat zette mijn leven op de kop, ik begreep er niets van. Muziek, altijd muziek, brengt me terug naar die tijd door een film, de waarheid mag niet gezegd worden, maar wordt toch verteld. Veel hebben we er niet van geleerd, als Louis zingt komen mijn tranen:

Louis Armstrong - What a wonderful world ( 1967 )

Louis Armstrong – What A Wonderful World Lyrics

I see trees of green........ Red roses too
I see em bloom..... For me and for you
And I think to myself.... What a wonderful world.

I see skies of blue..... Clouds of white
Bright blessed days.... Dark sacred nights
And I think to myself..... What a wonderful world.

The colors of a rainbow..... So pretty.. In the sky
Are also on the faces..... Of people.. Going by
I see friends shaking hands..... Sayin.. How do you do
They're really sayin...... I love you.

I hear babies cry...... I watch them grow
They'll learn much more..... Than I'll never know
And I think to myself..... What a wonderful world

[Instrumental]

The colors of a rainbow..... So pretty.. In the sky
Are there on the faces..... Of people.. Going by
I see friends shaking hands..... Sayin.. How do you do
They're really sayin...*spoken*(I.... Love.... You).

I hear babies cry...... I watch them grow
*Spoken*(you know their gonna learn
A whole lot more than I'll never know)
And I think to myself..... What a wonderful world
Yes I think to myself....... What a wonderful world.

Gas en bomen.

In 2030 wordt de gaskraan dicht gedraaid, dat is goed nieuws, maar of het iets uithaalt is een tweede, het leed is geschied, de schade is niet te overzien, zowel huizen alsook heel veel hoofden zijn beschadigd. Er is voor ongeveer 300 miljard euro = 660 miljard gulden aan gas uit de grond gehaald of er aan verdiend, ik ben niet helemaal op de hoogte van de cijfers, het jaarsalaris van bankdirecteuren, voetballers, zelfs van tv presentatoren valt er bij in het niet, het verhaal wordt vervolgd.

In de krant staat een reportage over het leefgebied van de Cree indianen in noord Canada, van de jacht kunnen ze niet meer leven, dus verkopen ze hun bomen. De natuur is van niemand en van iedereen, wij mensen kunnen er niet mee omgaan, we proberen overal geld uit te slaan ook al gaat het ten koste van onze gezondheid en de toekomst van onze kinderen.

Ik loop met de honden door het rechtgetrokken landschap rond mijn huis, ik hoor vogels, zie hazen, reeën, fazanten, eenden, ganzen reigers, zwanen, de dieren trekken zich van dat rechte niets aan, ze volgen hun natuur die wij al heel lang zijn kwijt geraakt, we zijn verdwaald geraakt in de cultuur die we verafgoden, vooruitgang. Ik doe er zelf ook aan mee, een hand in eigen boezem.

De honden ruiken van alles, trekken aan de riem, dat is ook zoiets onnatuurlijks, ze moeten los lopen, gaan waar hun neus ze brengt, het is even niet anders, ze hebben een opgejaagd leven buiten ingeruild voor een veilig leven in mijn huis.

Een jonge vrouw op skates zwiert over de weg, ze zwaait, spreeuwen vliegen in een donkere zwerm over me heen, het gras kleurt groen, lente.

Bloemen voor mijn moeder.

Ik rijd de straat uit, opeens stopt er er een auto voor me, er springen kinderen uit met bossen tulpen in de hand, ze rennen naar de huizen om de bloemen te verkopen, ik kan er niet langs, stop, praat met de vader die alles regelt en koop vier bossen tulpen voor de voetbal vereniging, bloemen om bij het portret van mijn moeder te zetten op het dressoir van onze ouders. Een goed voornemen, altijd bloemen bij haar portret.

Grand Funk live op de draaitafel, uit 1970, prachtig, een kratje bier, meer was er niet.

Donar & basketball.

Vanavond ben ik met broer Peter en zijn zoon Jesse naar Donar geweest, een Europese wedstrijd tegen Mornar Bar uit Montenegro die ze ruim wonnen, de eerste wedstrijd uit werd met zes punten verschil verloren. Thuis is een ander verhaal, meer dan 4000 toeschouwers klapten hun handen blauw, even ging het gelijk op, maar het verschil werd steeds groter. Prachtig om er bij te zijn, vroeger, dat is veertig jaar geleden ging ik ook naar Donar met vriend John, het was veel kleiner, maar we waren net zo fanatiek, we basketballden zelf in het schoolteam, net als volleybal , basketball ging iets sneller.

In Hillegom speelde ik in heren 5 samen met Ruud, Hans, Ed, Ben, zijn broer Ruud en Rick, met Rick vormde ik samen de luchtmacht achter in, wij waren er voor de rebounds en onder het netje,  Hans en Ruud zorgden  voor de mooie passes binnen door en de afstands schoten, Ed was de onverzettelijke center, daar kwam niemand langs, Ben was er voor de vrolijke noot, niet te serieus mannen en hij zorgde voor het bier, als het aan hem lag al in de rust. Regelmatig speelde ik met een hoger team mee, niet altijd even gezellig, er heerste toch een soort rivaliteit in plaats van team geest. 

Vanavond zag ik een team winnen, er ging wel eens wat mis, een pass, een schot, een verkeerde beslissing van de de scheidsrechter, geen gezeur of gescheld, gewoon door gaan, een wedstrijd wordt samen gewonnen, prachtig om te zien hoe de spelers samen speelden, wisselden en samen bleven spelen, het maakte niet uit wie er in het veld stonden.

Ik ging samen met broer Peter,  dan komen de herinneringen dat we als broers een paar keer samen hebben gespeeld weer naar boven.

Muziek speelt, platen, ik ben blij dat ik er zoveel heb, als er één is afgelopen trek ik een ander uit de kast, ik kan nog jaren vooruit.