Hangmat.

Ik kreeg een mooie tweepersoons hangmat voor mijn verjaardag, vandaag was het een prachtige dag om de hangmat tussen de kersenboom en de pruimenboom op te hangen en er een tijdje in te liggen, siësta. Het voordeel van zo'n grote hangmat is dat je er schuin in kan liggen en heel veel ruimte hebt.

De pimpelmezen hebben hun huisje schoongemaakt, ze zijn er weer ingetrokken.

Schlagers.

In de krant van vandaag stond een stuk over schlagers, Duitse meezingers, de platen worden bijna nooit gedraaid op de radio, toch heeft het genre een grote schare liefhebbers. Een foto van Heintje eind jaren zestig en nu, hij heeft een nieuwe cd met Nederlands talige nummers gemaakt, treedt weer op, niet veel in Nederland want in het buitenland betalen ze (altijd al) beter. Helene Fischer is een grote ster, ze wordt overal uitgenodigd om te komen optreden, van studentenfeestjes tot schlageravonden, ik heb haar beluisterd op YouTube, het klinkt aardig.

Mijn favoriete Duitse zangeres is Alexandra, ik zwijmel weg bij haar liedjes, elke keer weer, net als bij Nana Mouskouri.

Ondertussen speelt Steve Forbert zijn nummers live in mijn kamer, jammer dat zijn concert niet doorging, ziekte of zo.

Wij zijn de besten.

Wij zijn de besten las ik, dat hadden Ajax spelers gezegd na de verloren wedstrijd tegen PSV, ook al staan ze tien punten achter in de competitie. De jonge spelers van Ajax worden de hemel in geprezen, toch verliezen ze regelmatig, het spel lijkt nergens op, ze worden beoordeeld op een goede interland, wedstrijden tegen tegenstanders waar de beste amateurclubs nog van winnen, er staat geen maat op, over het paard getild, transferbedrag en van 60 miljoen worden genoemd, terwijl ze net komen kijken, de wereld op zijn kop en iedereen doet mee. Voetbal is een sport voor watjes geworden, incasseren is er niet meer bij, ze gaan liggen door een scheet, claimen een vrije schop met het gezicht van een een geoefend toneelspeler, een strafschop wordt verdiend als een stervende zwaan, ballet op het voetbalveld, maar niet wat ik bedoel. Vroeger was niet alles beter, ik zag George Best door verdedigingen slalommen zonder naar de andere spelers te kijken, gaan voor eigen succes, dat is niet veranderd. De kousen hangen niet meer op de enkels, shirtjes netjes in de broek, de regels zijn aangescherpt, de scherpte is uit het spel verdwenen op een enkele keer na, de beleving is ver te zoeken, alleen soms zie je Buffon en Chiellini met de hoofden tegen elkaar het uitschreeuwen om een goede actie , daar geniet ik van, het is een spel waarin je samen alles geeft om te winnen en niet alleen gaat voor eigen succes (en geld).

Er valt nog een hoop te leren door de heren voetballers, vrouwen begrijpen het beter!

Presidenten en regeringsleiders zeggen hetzelfde over zichzelf, bombarderen als ze er zin in hebben om hun eigen positie te handhaven, slachtoffers moeten niet zeuren.

Een minuut stilte voor de dieren van de Oostvaardersplassen, we veranderen natuur in cultuur dan begrijpen we het tenminste, de dieren niet, daar gaat het niet om.

Het gaat om ons mensen, we zijn slachtoffer van ons eigen denken, we snappen er niets meer van en proberen het gebrek aan begrip te compensen door hard te schreeuwen tegen alles wat ons niet zint.

In plaats van samen te zijn met de natuur, ruim de rotzooi op, ga lopen waarheen je kan, kijk om je heen en geniet.

Ik weet het, gemopper van een oude man, die alles heeft wat zijn hartje begeert.

Linoleum snede.

Als je kijkt bij de foto's zie je de tekening die ik vandaag gemaakt heb om een linoleum snede van te maken. Het gaat helemaal goed op Schiermonnikoog, nu ook nog heerlijk in de zon zitten, genieten.

Het licht van de vuurtoren.

Honden uitlaten in het licht van de vuurtoren, dat kan bij ons in Groningen niet, hier wel.

Hail gewoon.

Vandaag naar Schiermonnikoog,  best bijzonder ook lijkt het hail gewoon.

Dicht bij hoes (huis).

Vanavond ben ik met broer Jan naar Daniël Lohues geweest, liedjes en verhaaltjes in het Drents, hij bleef dicht bij hoes/huis, eenvoudig en wijs, de wereld van een jongen die puber wordt, de wereld ontdekt en terug gaat naar huis, hier hoor ik. En heel veel muziek.

Zo voel ik het ook, hier hoor ik, in dit huis tussen de platen, boeken, tekeningen komen weer tevoorschijn, binnen en buiten is het een zooitje, maar wel mijn zooitje.

De handen van Segovia en mijn moeder.

Om ongeveer vijf uur s middags stop ik met werken als ik thuis ben, ik neem een kop koffie of een biertje, zet een plaat op, ga zitten, luisteren of lezen of alle twee. 

Vandaag luisterde ik naar gitaarmuziek van Andres Segovia, klassieke gitaar, ik bekijk de hoes  en lees de tekst, ik kijk naar de foto, wat me opvalt zijn de handen van Segovia, groot, dikke vingers, de handen van een bouwvakker, maar hij speelt prachtig, ongelofelijk dat zulke handen deze muziek kunnen spelen.

Ik kijk naar mijn eigen handen, ze zijn er altijd, ik kan op ze vertrouwen als er gewerkt moet worden, ze weten wat er van ze wordt verwacht, eelt, een vergroeing, korte nagels, sommige zijn afgebroken of ze ooit nog weer goed groeien is een vraag, ik heb er geen last van, mijn handen kunnen nog wel een tijdje mee.

Ik kan niets meer met die hand, zegt mijn moeder, met haar rechterhand tilt ze haar bewegingsloze linkerhand op, wat moet ik nog? Ik neem haar hand in de mijne, streel die zachtjes, we zitten beneden in het verzorgingstehuis, buiten is het herfst, ze kijkt me aan, knijpt in mijn hand om me te laten voelen dat er nog kracht in zit, ik knijp terug, meer kan ik niet doen, woorden zijn niet nodig, een kus op haar wang voor ik haar terug breng naar boven.

Handen, ik wou dat ik God was, dan kon ik mijn moeder beter maken en gitaar spelen.