Zwerven op zaterdagmorgen.

De honden blaffen beneden, ik ben net wakker, het is nog vroeg, opstaan! We lopen het ochtendrondje, even de poten strekken, langs de pony, zij krijgen een bak met brokken en ik pak de krant en een kop koffie.

Het is prachtig weer, zon met een lekker windje, we gaan op weg naar het Schildmeer langs het Haansvaartje, we zijn meestal de enigen die er lopen, vogels zie ik niet maar ik hoor ze wel. Als de honden iets ruiken gaan ze hun neus achterna, ze trekken mijn arm bijna uit de kom, als ik ze nu loslaat dan zie ik ze (voorlopig) niet terug, misschien vergis ik me, ik hoor het woord 'vertrouwen' . Waar zouden ze zelf voor kiezen, een zwervend bestaan en maar zien wat je te eten krijgt of een geregeld leven aan de riem met elke dag op de zelfde tijd een bak brokken? Ik weet het niet, het is een vraag die ik mezelf ook weleens stel, ik loop ook aan een riem van regels en verplichtingen, boodschappen doe ik in de winkel, wel zo makkelijk. We lopen langs een veld met een gewas waar we de naam niet van wisten toen we er vorige week langs liepen, boer Arend vertelde dat het koolzaad is, de vrouwelijke planten, de mannelijke worden na de bloei weggemaaid, ze hebben dan geen nut meer, er vliegen honderden witte vlinders. Een fazant vliegt vlak voor ons op, iedereen schrikt, even verder duikt hond Jane in de slootkant, een vogel vliegt op, ze heeft een vogeltje in haar bek, dood, het overleven zit er nog steeds in bij de zwerfhondjes, je weet nooit wanneer je weer iets te eten krijgt. We slaan een zandpad in, droog, stoffig en mul, hond Julia gaat in het warme zand liggen, bijt op haar voorpoot, ik trek er een doorntje uit, we kunnen verder. Een banaan die warm en zacht geworden is in mijn achterzak, smaakt heerlijk. Aan het einde van het zandpad gaan we door een hek over een sloot rechtsaf, waar in het voorjaar een prachtig weggetje was , daar staat het gras nu een meter hoog met brandnetels, distels en bramen, ik baan me een weg door de wildernis met de honden op mijn hielen, ze hebben er weinig zin in. De kortste weg is niet altijd de snelste, ik moet op tijd terug zijn, vanmiddag werken, dit schiet niet op, terug gaan heeft ook weinig zin als ik al halverwege ben, doorlopen. Als we bij een sloot komen gaan de honden het water in om te drinken, lekker fris. Op de terugweg bedenk ik prachtige zinnen die ik even later weer vergeten ben, het geeft niet, misschien komen ze terug als ik thuis ben om ze op te schrijven.

We hebben meer dan twee uur gelopen, zwerven is iets anders, weggaan, maar zien waar je terecht komt en niet weten wanneer je weer naar huis gaat.

Freedom is just another word of nothing left to lose, zingt Janis, dat liedje zit de hele terugweg in mijn hoofd.

België.

Af en toe is het toch wel aardig om naar een voetbalwedstrijd te kijken.

Chris.

Chris:

'Ik ging de bossen in omdat ik bewust wilde leven, om me alleen met het wezenlijke bezig te houden en te onderzoeken of ik niet kon leren wat het leven me moest leren, zodat ik niet op mijn sterfbed zou moeten ontdekken dat ik niet geleefd had. Ik wenste niet te leven wat niet het leven was, en ook wilde ik me niet overgeven aan berusting, tenzij dat noodzakelijk was. Ik wilde het leven diep doorleven en alle merg eruit zuigen, om zo dapper en spartaans te leven dat ik alles wat niet het leven was kon verdrijven, om het kort af te maaien in een breed zwad, om het leven in een hoek te drijven en het terug te brengen tot het geringste wat het vereiste en, als het minderwaardig bleek te zijn, dan ook de hele, ware minderwaardigheid ervan te ervaren en de wereld te laten weten hoe minderwaardig het is; of om het, als het subliem zou zijn, uit eigen ervaring te leren kennen en in staat te zijn er een waarachtig verslag van te doen in mijn komende reisverslag.'

Chris McCandless, zijn reis is beschreven door Jon Krakauer in Into the Wild, verfilmd door Sean Penn, muziek van Eddie Vedder.

Klik op:

Eddie Vedder - Into The Wild | Soundtracks full Album | with lyrics HD

Buitenjongen.

Ik ben opgegroeid in de stad (Groningen), ik heb met volle teugen genoten van het stadsleven en alles wat daar bij hoort. Ik maakte ook wandelingen in de natuur, alleen, om tot rust te komen. Nu woon ik al meer dan 25 jaar in een zelf gebouwd houten huis aan de rand van een klein dorpje in de provincie, buiten de stad, ik voel me er thuis.

Gisteren begon ik te lezen in het boek De Buitenjongen van Paolo Cognetti, zijn eerdere boek De acht bergen is ook mooi geschreven.

Citaat:

Ik stel me zo voor dat het wonen in een huis dat je eigenhandig hebt gebouwd grote gemoedsrust met zich meebrengt.

Dat is echt zo.

Het onderhoud van zo'n huis verstoord de gemoedsrust wel eens, daar valt mee te leven, nu het huis terugbrengen tot de essentie, er moet nog veel weg gedaan worden.

Taxi Dancer.

Klik op:

Taxi dancer - John Cougar

Lanterfanten.

Het is al weken heerlijk zomerweer, uitstekend om te lanterfanten en te wandelen met de honden als je één dagje vrij bent. Er moet natuurlijk wel wat gebeuren, deze week de kamers boven opruimen, ik heb dozen gehaald, volgende week komen ze daar nieuwe kozijnen inzetten, dan is dat ook weer klaar.

R.K. kerk

Vandaag zat ik twee uur in de Rooms Katholieke kerk van Sappemeer, beroepshalve zoals dat heet als je werkt, maar ik was er met veel plezier. We waren vroeg, genoeg tijd om rond te kijken, de kaarsen op het altaar branden, Jezus hangt aan het kruis bijna boven mijn hoofd, een beeld van Maria met een blauwe mantel, ze lacht me toe, een vrouw om verliefd op te worden, als dat al kan, de kruiswegstaties rondom, alle veertien. Er is zoveel te zien in de kerk vol met mensen, er wordt gezongen, klassieke muziek, psalmen, levensliederen, Ede Staal, Wia, Corrie Konings, K3, ik kijk omhoog naar Jezus, hij knipoogt, het is goed.

Op onze reis naar Italië en terug zijn we twee keer in een kerk geweest, prachtig zijn ze , oude Romaanse kerken in de kleine dorpjes, hoge Gotische kerken in de grote steden. Een kaarsje aansteken om aan onze geliefden te denken, een muntje in de kist voor het goede doel, een nep kaarsje met batterij laten we staan, er is al genoeg onzin in de wereld.

Ik maakte kersen met kip in bladerdeeg, heerlijk eenvoudig net zoals het leven zou moeten zijn, hartig met een zoete ondertoon.

Na twee weken smaakt mijn eerste biertje heerlijk, de muziek klinkt dan net even anders, helderder of komt het omdat ik moe ben?

Examen.

In de krant lees ik over een muziekleraar die zijn examenklas uitxzwaait na het examen en ze gaat missen, ik heb het nooit bekeken van de kant van de leraar, met sommigen had ik een goede verstandhouding, met de meesten ging het moeizamer.

John, Joop, Tineke en ik werkten na het schriftelijk examen in de bloembollen, Hillegom, vakantiewerk dat in mei al begon. We waren alle vier geslaagd, kantje boord, maar wat gaf het, feest. Op de dag van de diploma uitreiking reisden we per trein terug naar Groningen, we dachten ruim op tijd terug te zijn om rustig naar school te kunnen lopen. Dat viel tegen, te laat weggegaan of vertraging dat weet ik niet meer, om kwart voor twee stonden we voor het station, een taxi bracht ons in vliegende vaart naar de Grote Rozenstraat, in looppas naar een bomvolle aula, waar we net op tijd binnenvielen om naar de rector te luisteren.

We werden met applaus begroet toen we naar binnen stormden.