Nabuurschap.
Ik zit buiten te lezen, de zon verdwijnt achter de bomen, de honden liggen te slapen in de tuin, ik heb vandaag gedaan wat ik me vanmorgen had voorgenomen, meer niet. Altijd is er meer in mijn hoofd, om moe van te worden, je leeft teveel in je eigen wereld kreeg ik te horen en dat is ook zo, het is niet anders.
Of kan ik nog veranderen, wil ik nog veranderen, ik ben geen baas over mijn hoofd, gedachten, ideeën, fantasieën komen op de raarste momenten, meestal ongelegen.
Mijn hele leven hoor ik al dat ik zo goed op mezelf kan zijn, maar misschien wil ik dat helemaal niet, is het iets dat ik mezelf heb aangeleerd of een manier van overleven?
Vragen die een antwoord verdienen, ik kijk naar boven, het raam is verrot, er vliegt een duif langs, ik maak me niet druk over wanneer de kozijnen worden vervangen, zolang ik muziek kan spelen is het goed en een boek, altijd lezen tot ik er gek van word.
Uit Sylvain Tesson, Zes maanden in de Siberische wouden:
Het is een luxe om op jezelf te leven in een wereld waarin nabuurschap het grootste probleem gaat worden. In Irkoetsk hoorde ik dat een Franse schrijfster een lijvige roman had geplubliceerd met de titel Ensemble, c'est tout. Samen ben je minder alleen. Dat is niet niks. Met iemand samen zijn is zelfs het moeilijkste wat er is. Volgens mij brengen we er ook niet veel van terecht. Dieren en planten gaan op een evenwichtige manier met elkaar om. In harmonie vertrappen ze elkaar, doden ze elkaar en planten ze zich voort. Ze zijn goed op elkaar afgestemd. Bij de mensen staat de prefontale cortex een vredige co-existentie in de weg. Wij harmoniëren niet.
Ik zit te eten aan de tafel van Lo, muziek op van Nynke Laverman, zo mooi, tranen komen zomaar, het maakt niet uit, niemand ziet het.
Hoe te fertellen
Fan it libben yn dyn arms
Zingt Nynke.
Een gezicht als een landschap.
Chet Baker, trompettist en zanger, hij was één van de mooiste mannen in de jazz scène, ik draaide een plaat van hem, keek naar afbeeldingen op Google. Hij raakte verslaafd aan heroïne, stierf jong, hij viel uit het raam van een woning in Amsterdam of werd hij geduwd?
Een foto uit zijn laatste jaren, het gezicht zit vol groeven, het lijkt op een landschap.
Vandaag was ik een beetje aan het schoonmaken, wandelen, een portret tekenen kan ook nog wel, ik heb de lino pers al een half jaar, het wordt tijd voor een afdruk.
Vroeg en Fries.
Ik was vanmorgen vroeg wakker, de slaap was ver weg, nog een keer omdraaien hielp ook niet, opstaan dan maar, veel te vroeg voor de krant, twee kwispelende hondjes stonden voor me. Een rondje Hellum in de vroege ochtend, het is stil om half zes 's morgens, nog weinig verkeer op de weg. Een uurtje lopen om wakker te worden, de honden hebben daar minder last van, ze ruiken van alles, dat gaat dan weer langs mij heen. De enigen die we tegenkomen zijn een paar reeën, ze staan rustig te kijken, de hondjes hebben niks door, dat scheelt een hoop geblaf en getrek, als we de straat inlopen wordt net de krant bezorgd.
In de weekeind krant stond een interview met Sytze Pruiksma, geluidskunstenaar en componist, hij werkt samen met Nynke Laverman ( en woont met haar samen). Ik zoek op Wikipedia, kijk naar filmpjes op YouTube, prachtige muziek in het Fries, ik kijk op marktplaats, vind een paar cd's voor weinig geld, die ik koop, ik luister er nu naar. Fries is de taal van mijn voorouders, ik ben blij dat er een vertaling naast staat, de gedichten van Tsjebbe Hettinga mag ik graag lezen als ik rustig in mijn stoel zit, eerst in het Fries, daarna in het Nederlands. Het Fries is mooier, net als de liedjes van Ede in het Gronings, met minder woorden meer zeggen.
Misschien moet ik toch maar eens Fries leren.
Hotseknots voetbal.
Ik kijk naar het wk voetbal, het is wel spannend, maar het lijkt nergens op, veel foute passes, lange ballen, hotseknots, misschien vermoeidheid.
Ondertussen zingt Chet Baker, speelt af en toe trompet, dat is een stuk beter dan het commentaar op de televisie.
Het is voor het eerst in maanden dat ik weer kijk, ik dacht er over om het abonnement op te zeggen, maar af en toe kijken wat er in de wereld gebeurd kan geen kwaad.
Kluizenaar kan ik altijd nog worden.
Billie.
Mam en Pa waren nog kinderen toen ze trouwden. Hij was achttien, zij was zestien, en ik was drie.
Zo begint het boek Lady Sings the Blues van Billie Holiday (1915 - 1959).
Soms zoek ik woorden.
Soms zoek ik woorden voor zinnen die ik wil schrijven, maar al geschreven zijn, dat weet ik niet totdat ik ze vind, die woorden in de juiste volgorde, hoe is het mogelijk.
Soms vind ik zinnen die ik nog niet begrijp, maar waarvan ik weet dat ze kloppen, ze vertellen precies wat ik wil zeggen.
Soms lees ik woorden in een taal die ik niet ken, die me vertellen wat ik wil zeggen, ik moet moeite doen om de woorden te begrijpen die de zinnen maken.
Soms kom je die woorden tegen, zomaar, vroeg op een zondagmorgen, in een lied, een gedicht, dan hoef ik even niet verder te zoeken, alleen maar te lezen en te luisteren.
Luister: