Vandaag.

Vandaag zou ik heel veel willen vertellen, maar ontbreken de woorden, elke poging strandt in nietszeggendheid, het is beter om stil te zijn.

Akoestische gitaar.

Ik moest opzoeken hoe je het schrijft, akoestische gitaar, de dikke van dale heeft deze week een nieuw exemplaar gepresenteerd, ik moet een beetje op de spelling letten. Altijd was er iemand die een gitaar mee nam naar een feest, een kampvuur, de kroeg, het strand, overal werd gitaar gespeeld, gezongen, we kenden de liedjes en anders leerde ik ze, hoe vaker uit - hoe meer liedjes ik mee kon zingen, gitaar spelen deed ik op mijn kamertje, daar bleef het bij. Ik draai de platen, zie in mijn herinnering de mensen en de plaatsen terug, veel namen ben ik vergeten, de gezichten niet.

I'm searching for a heart of gold and I'm getting old, keep me searching for a heart of gold, keep me searching and I'm growing old.

Talkin' bout my generation, I hope I die beforeI get old.

To old to rock & roll, to young to die.

Met die erfenis aan liedjes zit ik opgescheept, er is nog veel meer, ondertussen proberen de makers, zangers, bands van deze songs tegen beter weten in te overleven, ze gaan door ook al klinkt het nergens meer naar, ze krijgen applaus van het publiek dat het prachtig vindt als ze hun kunstje nog een keer opvoeren, soms is het beter om te stoppen, maar what the fuck, ik luister nog steeds graag naar die akoestische gitaar, zing de liedjes mee, forever young zong Dylan, zo is het maar net.

Bezinning.

Vandaag was het een dag van bezinning, een helder besef hoe kwetsbaar we zijn, ook al denk ik een dag later dat ik de hele wereld aan kan. Een collega werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht toen hij onwel werd, hij is 61, net zo oud als ik. Ik werd er somber van, bewust van mijn leeftijd, nog niet oud denk ik, ik voel me goed, maar wat zegt dat als me iets overkomt, memento mori, gedenk te sterven, elke dag kan het zover zijn. Gelukkig zakt dat besef snel weer weg naar mijn achterhoofd waar ik het op een veilig plekje verstop, morgen is er een nieuwe dag, carpe diem, pluk de dag. Het zijn de woorden die ik leerde van mijn geschiedenis leraar op de middelbare school, ik heb ze onthouden, net als de psalmen die ik op zondagavond uit mijn hoofd leerde onder de afwas, mijn moeder zong ze voor, ik volgde: "Als G' in nood gezeten geen uitkomst ziet, wil dat nooit vergeten: God vergeet U niet. Het is geen psalm, maar komt uit de bundel van Johannes de Heer, die leerden we niet, te modern, hoe ik er bij kom weet ik niet.

Benzinepomp.

Een tijdje geleden stopte de motor van de vw-bus ermee, er gebeurde niets, accu leeg, opgeladen, nog steeds niets. Ik had net vier pakken hooi ingeladen, vervelend, maar ik werd keurig naar huis gesleept. De wegenwacht erbij, die vond het wel aardig zo'n oude bus, halve motor uit elkaar, geen benzine, waarschijnlijk de pomp kapot. Op een originele benzine pomp moest de garage wel zes weken wachten, dan maar een electrische pomp, misschien wel beter. De pomp is gemonteerd, accu opladen, want de bus startte slecht en ik kan deze week weer rijden, prettig met koud en regenachtig weer. De motor heeft zijn taak ook dit jaar weer goed volbracht, iets minder kilometers dan vorig jaar, nog een keer goed schoonmaken, aan de druppellader, het kleed er over en wachten op het voorjaar. De drie wintermaanden kan ik niet rijden, geen wegenbelasting voor een oldtimer is veranderd in een aangepast klein bedrag, maar dan mag ik in december, januari en februari niet rijden. Voor de vw-camperbus gold dezelfde regeling, maar die heb ik veranderd, zodat ik er het hele jaar mee kan rijden, ietsje duurder, maar betalen voor het gebruik van de weg vind ik geen probleem, als het tenminste bij deze kleine bedragen blijft. Het blijft natuurlijk een tic, maar oude gebruikte spullen vind ik het mooiste, eigelijk geldt dat ook voor kleren, ze gaan steeds lekkerder zitten, helaas verslijten ze en moet je weer iets nieuws kopen, dat dan vanzelf weer oud wordt, oude kaasplanken toveren de woning om in een knus houten huis. Misschien de kleuren van de deuren, kozijnen, stoelen, enz. nog aanpassen en ik woon weer in een nieuw huis, werk aan de winkel.

Blauw en grijs.

Het begint te schemeren, tijd om de pony naar de stal te brengen, het is dierendag, we doen er extra lang over om er te komen, ze doet zich te goed aan het hoge gras dat nog langs het ruiterpad staat. Als ik omhoog kijk is de lucht blauw, lichtblauw, in de verte wordt het grijs, mist komt op boven het land, er komt rook uit de schoorsteen, de kachel brandt, het huis is warm. Dierendag, een beetje onzin want elke dag moet ik goed voor ze zorgen, vandaag krijgen ze iets meer aandacht en lekkers, een verjaardag betekent niet dat je alleen op die dag aan iemand moet denken, een geliefde zit altijd in je hoofd, in je gedachten, dat kan je altijd laten zien of merken. Een verjaardag is geen goed-maak-dag met grote cadeau's die vergeten aandacht proberen weg te kopen, liefde kan niet worden gekocht. De lucht is grijs blauw, herfst, buiten wordt het donker, gordijnen dicht om het licht en de warmte binnen te houden, er is gelukkig genoeg liefde om de winter mee door te komen.

Oude tekeningen.

Wat een prachtige dag, uitgeslapen, rustig opstaan, wakker geworden door mensen die voor het huis stonden te praten, ze brachten folders rond voor een partij, Groninger Bodem Beweging, waarvan ik lid kan worden voor 10 euro per jaar, misschien lees ik hun verhaal. De hele dag wat aangelummeld, appeltaart gebakken, een foccacia brood, wat opgeruimd, schoongemaakt, gelezen, gepraat met mijn lieve over gisteravond, het werd laat. Ze heeft heerlijk gekookt, iets in bladerdeeg uit de oven met een lekker sausje. We praten over vroeger, duinen, eilanden, het ging eigenlijk over een dierentuin, uit mijn teken kisten haal ik een mapje schetsen die ik maakte in Blijdorp, aquarellen, er zitten ook schetsen in die ik maakte in de waterleidingduinen bij Vogelenzang, ik had ze lang niet bekeken, zo gaat dat met oude dingen, je vergeet ze. Het is donker voor ik het door heb, de pony op stal, een film gedownload, Bloed, Zweet en Tranen, ik ben benieuwd, we gaan zo kijken, een biertje om in de stemming te komen.

Normaal.

Normaal treedt op in Siddeburen, het laatste optreden van hun tournee, de wind staat verkeerd of goed, net zoals je het wilt horen, in ieder geval zijn al hun nummers buiten verstaanbaar te horen, een kaartje is niet nodig. Normaal heb ik vroeger zovaak gezien in de achterhoek, feest was het altijd, maar we worden ouder, er mag niet meer met bier worden gegooid, de tent mag niet worden afgebroken, beschaafd hoken of hoe noem je dat. Ze stoppen, dat is goed, meer bands zouden het voorbeeld moeten volgen.

Schokkend.

Schokkend, letterlijk en figuurlijk, als er een aardbeving is in de plaats waar ik woon, ik hoorde het twee keer hard knallen boven het geluid van de televisie uit. We maken er flauwe grapjes over, de schade valt misschien mee, het lijkt onwerkelijk, wanneer worden we echt wakker geschud? 3,1 op de schaal van Richter is in vergelijking met verre landen niet zo heel hoog, maar voor Groningen wel en hoe lang blijft het zo of is de volgende beving zwaarder, veel vragen en onzekerheid. De buurvrouw inspecteerde samen met haar zoon het huis op scheuren, iedereen is alert, het gaat wel over de plek waar je woont, slaapt, veel tijd doorbrengt, doorgaans is dat een veilige plaats, maar daar beginnen steeds meer mensen aan te twijfelen. Waar moet je heen als er iets ernstigs gebeurt? Veel vragen, maar er worden niet zo veel antwoorden gegeven, antwoorden die er toe doen, de verantwoordelijke bewindslieden zeggen niets, er wordt met een zak geld gezwaaid om de mensen zoet te houden, maar dat is niet voldoende. Het begint te rommelen eerst onder de grond, nu ook er boven.