Vriezen of dooien.

Het vriest vannacht matig, morgen misschien dooi, een goede test voor de kachel met de warmtepomp die al de hele dag staat te loeien en het huis behaaglijk warm op 20 graden houdt. Boven blijft het ook aangenaam, slapen in de vrieskou brengt veel herinneringen boven, nu is het heel prettig om op te staan en te kunnen douchen zonder het koud te hebben.

We zijn verwend in het rijke westen, beseffen te weinig hoe goed we het hebben, het is vanzelfsprekend geworden de luxe te koesteren zonder er bij stil te staan dat het echt heel uitzonderlijk is. Ik moet oppassen wat ik ga zeggen, de minderbedeelden hebben het misschien minder goed maar ze worden niet vergeten en er wordt voor ze gezorgd, ten minste als de welbedeelden aan die groep mensen denken en zich iets van de kritiek aantrekken. De "deplorables" zoals Hillary ze noemde worden weggezet en weg geschoven naar de buitenkant van onze samenleving, er is bijna niets voor nodig om ze over de rand van het bestaan heen te duwen, ze donderen naar beneden in een leven waar alleen de sterkste overleeft ten koste van de zwakkere. Ze heeft de verkiezingen verloren door deze groep mensen te negeren, onvrede in de wereld hoor ik , waar blijft de blijde boodschap dat we het samen kunnen om iedereen gelukkig te maken, het draait altijd om de centen. Doe mee aan loterijen, je kan het geluk kopen met een lot, soms denk ik dat het tijd is voor een winterslaap, ik trek me terug in mijn huis, blijf daar zitten/slapen tot het voorjaar wordt, dan ziet de wereld er een stuk aangenamer uit, maar ondertussen is er nog steeds niets veranderd, dat moeten we zelf doen.

Stille tijd.

Het is een stille tijd, een paar weken zijn we op weg in het nieuwe jaar, de derde maandag in januari wordt sinds kort ook wel Blue Monday genoemd las ik, het leven gaat zijn gewone gang weer, de goede voornemens kunnen met een gerust hart in de prullemand worden gegooid zonder dat iemand je er op aanspreekt, we zijn mensen van het moment. De enige die de stilte doorbreekt is de aankomende president die in alle media van zich doet horen, twee journalisten van bekende europese kranten interviewen hem, ze kijken naar hem vol ontzag, luisteren naar zijn antwoorden zonder kritische wedervragen te stellen, ik zag slechts een klein stukje van het vraaggesprek. Iemand die de macht heeft gelooft in zichzelf, hij of zij kan dingen beweren waar anderen niet me wegkomen, het klinkt zelfs geloofwaardig zo overtuigd zijn ze van hun gelijk, niemand in hun omgeving durft een weerwoord te geven of kritiek te uiten, dit zie je overal waar macht de baas is, er wordt niet meer geluisterd naar de medemens. Nog even dan komt er aan de stille tijd een einde en vliegen de grote woorden ons om de oren, verkiezingsretoriek. Misschien is het een idee om voordat je gaat stemmen, je even terug te trekken op een stille plek waar je zelf rustig en helder na kan denken zonder gestoord te worden door de heren en dames politici.

Zonnige zondag.

Een prachtige dag, toen ik de gordijnen open deed scheen de zon uitbundig naar binnen, de pony hinnikte, leven in de brouwerij. Uitgebreid de weekend krant gelezen, daarna een rondje gelopen, verder niet veel gedaan. Pizza gemaakt voor de kinderen die kwamen eten, gezellig.

Koshari.

Koshari is een Egyptisch gerecht, streetfood stond er boven, dat ik vanavond heb gemaakt, linzen, kikkererwten, rijst en vermicelli met een dikke tomatensaus, zonder vlees helemaal goed. Ik moest een beetje improviseren omdat ik niet alle bestanddelen had, maar dat maakt het veel leuker, precies een recept navolgen is een beetje saai, eigen inbreng maakt het vaak een stuk smakelijker. Sneeuw , het lijkt op winter maar we zijn niks meer gewend, het land staat op zijn kop, kranten schrijven in bijlages over de tocht der tochten, verwachtingen worden gewekt, gelukkig praat de weerman pas over vorst als het echt heeft gevroren.

Verkiezingen komen er aan, partij congressen alom, mensen worden zwart gemaakt, dit keer geen pieten, om zelf beter voor de dag te komen, standpunten worden ingenomen, uitvoerig verklaard, er is niets nieuws onder de zon. Het land moet worden geregeerd, 81 partijen doen mee aan de verkiezingen, het wordt een zootje, het partij belang gaat boven het belang van het land, met een beetje ambitie zeg je dat je premier wilt worden, 81 premiers die het land regeren samen met hun aanhang. Democratie is een verworvenheid die we niet zomaar moeten prijsgeven aan malloten die van de politiek een spelletje maken, gelukkig kunnen we kiezen op een kandidaat van wie we verwachten dat hij of zij ons op de beste wijze vertegenwoordigd in de tweede kamer en zo onze belangen behartigd op de best mogelijke manier, de meest menselijke voor iedereen.

STEMMEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Bierbrood.

Ik keek net naar het journaal op gemist, na afloop ging het programma over naar Jinek waar over bierbrood werd gepraat. Ik bak al jaren mijn eigen brood en drink 's avonds graag een biertje, dit samen combineren lijkt me helemaal prachtig, ik vond het volgende recept.

Ik ga het volgende week maken en proeven:

Bierbrood:

Dit bierbrood smaakt heerlijk en heeft een prachtige robuuste structuur. Heerlijk om zo te eten met boter of als bijgerecht bij een soepje.

Ik bedacht me laatst dat het een hele tijd geleden is, dat ik een een broodrecept op de blog heb geplaatst. Bij de naam Bakken Zoals Oma denk ik aan broden, taarten, koekjes en gebak. Dat vind je hier zeker allemaal terug. Ik vind het ook erg leuk om inspiratie op te doen met nieuwe recepten, oude recepten in een eigentijds jasje te stoppen en te experimenteren. Je vindt hier eigenlijk een beeld van alles wat ik leuk en lekker vind om te maken en eten. Klassiekers, noviteiten, experimenten en trends komen hier langs.

Klassiekers zijn echter niet voor niks klassiekers. Dat zijn recepten voor gerechten die tijdloos zijn.Dit recept voor bierbrood past in dat straatje.De smaak van dit brood is buitengewoon goed. Het is alsof het van de bakker komt.

Ik zou het bijna oerbrood noemen. Maar dat is het niet echt. Oerbrood zou ik maken met zuurdesem. Dat gebruik ik niet om dit brood te maken. Door bier te gebruiken voor het deeg van dit brood krijgt het brood wel een bijzondere diepe gistsmaak, die lijkt op zuurdesem. De lange rijstijd voor dit brood zorgt daarvoor. Tijdens de rijstijd krijgt de gist uit het bier tijd om goed samen te werken met de droge gist en appelazijn. Dit zorgt voor een mooie diepe smaken.

Het recept voor dit brood is vrij lang. Het is niet een broodje dat je snel even in de oven schuift. Ik maak zelf het liefst het deeg de avond tevoren vlak voordat ik ga slapen. Ik laat het verder rijzen overdag en wanneer ik thuiskom na het werk doe ik het minimale kneedwerk en zet het weer opzij voor de 2e rijs. Na het avondeten kan ik het brood dan zo de oven inschuiven. Het is wel brood dat tijd en liefde nodig heeft. Maar dit bierbrood is die moeite zeker waard.

Het beste is om het brood goed op kamertemperatuur te laten komen voordat je het aansnijdt. De kruim blijft zo mooi luchtig. Maar…als dit brood uit de oven komt…dan smeekt het gewoon om gegeten te worden. Een warm sneetje van dit brood met een likje roomboter is zoooo lekker.

Bierbrood

Dit is één van de lekkerste broden die ik ooit gemaakt heb. Bier en brood delen samen 1 onmisbaar ingrediënt: gist. Het brood wordt dubbel lekker.

Verjaardagen.

Verjaardagen staan op een kalender die meestal op de WC hangt, we kunnen rustig kijken wie er die maand jarig zijn, of we rustig zitten is nog maar de vraag. De kalender die er bij mij hing viel uit elkaar, de namen vervaagden, het is hoog tijd voor een nieuwe dacht ik vorig jaar, voor ik aan het maken ervan begin is er alweer een lange tijd voorbij. Waarom ook altijd iets zelf maken, vraagt een stemmetje in me, je kan er ook gewoon eentje kopen in de winkel, ja stemmetje dat weet ik; maar als ik over een nieuwe verjaardagskalender nadenk heb ik al gelijk een voorstelling hoe die er uit moet zien, alleen laat de uitvoering nog even op zich wachten. Het concept ligt nu klaar, de namen worden ingevuld en daar blijft het bij, één exemplaar is genoeg, als ik iets bedacht heb kom ik net tot de uitvoering van het idee en dan wordt het saai. Wat me op valt bij het overschrijven van de personen op de kalender is dat er zoveel namen verdwijnen, mensen verdwijnen uit mijn gezichtsveld, sommigen gaan dood of verdwijnen gewoon in het niets, dat wil niet zeggen dat ik al die namen niet meer noteer. Mijn vader komt er zeker op te staan vlak bij mijn moeder, kinderen, kleinkinderen, broers en zussen, aangetrouwd en hun kinderen en kleinkinderen, geliefden en ex-geliefden, vrienden en wie weet nog meer, het is een grote kalender, plaats genoeg.

De hond Piper, zie foto's, komt niet naar Hellum, de tuin kan niet afgesloten worden of omheind, ze loopt slecht aan de lijn, het is beter voor haar om ergens anders geplaatst te worden, aan mij ligt het niet, ik ben goedgekeurd.

Kalender.

Ik maak een nieuwe verjaardagskalender, de oude is verlopen, oud, maar er zit wel een heel verhaal achter, ronald witteman maakte de tekeningen, morgen vertel ik er meer over, eerst slapen, boek mee voor de show, maar dit is een bijzonder boek, daar kan ik nachten in doorlezen zonder te gaan slapen.

Paniek.

Ik vind het heerlijk om een gat in de nacht te lezen, de muziek is al lang afgelopen, het is stil in en rond het huis, iedereen is naar bed, maar ik zit nog in mijn stoel met een boek. Als ik de volgende dag niet hoef te werken, kan ik langer slapen en dat doe ik meestal ook, de wekker hoeft niet gezet, ik word wakker van dochter Julia die opstaat en naar de badkamer gaat, ik sta op als ik hoor dat ze wegrijdt naar haar (stage) werk, zo rond half negen. Vanmorgen draaide ik me nog een keer om en viel weer in slaap; in paniek werd ik wakker na een droom die zo echt leek dat ik er bijna in geloofde, ik had de fiets van broer Peter geleend om iets terug te brengen naar een groot gebouw, ik liet de fiets buiten staan, niet op slot, om het pakketje af te geven bij een balie, ik draaide me om en zag dat de fiets verdwenen was, ik rende naar de deur, maar die was dicht, op slot, niemand had een sleutel, in paniek rende ik door het grote gebouw om een uitgang te vinden. Ik kwam collega's tegen, klasgenoten van de havo en de kunstacademie, familieleden, maar niemand kon me helpen, mensen die nu oud zijn kregen jonge gezichten in een droom, ik herkende iedereen totdat ik een kwartier later ontwaakte, mijn hoofd tolde, gelukkig werd ik onder de douche wakker, de koffie deed de rest.

Een onderzoek naar de wereld is een te moeilijke opdracht, je begint maar het wil niet vlotten, soms komt er na een eerste zin een stortvloed aan woorden, gedachten, het onderzoek schrijft zichzelf. Als dat niet het geval is raak je in paniek, want alles hangt er van af, je studie, je verdere leven, het onderzoek blaast zich op tot een ballon van ongekende omvang, als die knapt dan moet je opnieuw beginnen, ten minste dat denk je. Iedereen kent zo'n ballon, meestal vliegt die weg en neemt je mee naar onbekende plaatsen, soms knapt die inderdaad, maar morgen wordt het weer licht en ziet alles er weer anders uit, kus.