Bom.
Ik moet oppassen met de titel, voor ik het weet staat de AIVD op de stoep om te controleren wat er in Hellum aan de hand is, aardbevingsterrorisme, een aanslag tegen de NAM of in mijn geval iets onschuldigs. Na het maken van een italiaanse appeltaart ziet de keuken er uit alsof er een bom ontploft is, bloem op de grond, boter in het gordijn, stukken appel op de grond, pakken en zakken staan overal op het aanrecht, een zootje, maar wat ruikt het heerlijk na een tijdje. Tussendoor nog even koken, daarna nog een klein nederlands appeltaartje voor wie niet van buitenlands houdt, het verschil zullen we proeven, was het in de politiek maar zo makkelijk. Samen eten daar begint het vaak mee, elkaars gerechten proeven zonder vooroordeel of te zeggen, dat lust ik niet, aanschuiven bij elkaar aan tafel, dan komt het gesprek van zelf.
Jan Roos.
Politiek is nieuws in verkiezingstijd, politici maken hun opwachting in alle goed bekeken tv shows, praat programma''s, het journaal, radio, zelfs de kranten staan er vol van. Het wordt teveel, peilingen, discussies, steeds dezelfde hoofden met dezelfde woorden, beterweters, zwammers, een leeghoofvan 50 plus en Jan Roos bij Pauw & Jinek. Hij lijkt op de Jan Roos uit Groningen, een man die door de stad liep, zong, ik weet niet meer precies wat, klassiek, opera, om daar zijn brood mee te verdienen, wij jonge jongens liepen achter hem aan, deden hem na, (nu schaam ik me er voor), toen was het spannend, hij dirigeerde met een radio antenne en gebruikte die om er flink op los te slaan als hij werd lastig gevallen door vervelende jongens zoals ik. Jan Roos slaat ook flink om zich heen, verbaal, het slaat nergens op, niet op Stemmen!
What goes on.
What goes on in your heart, what goes in your mind, een nummer van de plaat Rubber Soul van the Beatles uit 1965, ik zat in de vijfde klas (nu groep 7) van de lagere school bij meneer Nieborg, een meester van het oude soort, in pak met stropdas, streng maar eerlijk, een weerwoord van ons leerlingen werd niet op prijs gesteld, klassikaal les, plaatsen werden aangewezen op de landkaart, wij moesten de naam van stad, dorp , provincie, rivier, zee, land hardop zeggen, de meester zag gelijk of je het niet wist, je mond zomaar bewoog, je werd voor de klas gehaald en min of meer te schande gezet, er werd geen rekening gehouden met de tere kinderziel. We werden gedrild om stil te zijn, luisteren was het enige dat van ons verwacht werd, ik heb er nog steeds last van als ik me in een grote groep mensen bevind en er van me verlangd word om mee te doen, ik luister naar wat er gezegd wordt, maar het liefste zou ik verdwijnen, op gaan in het niets van de omgeving.
Geen wonder dat ik me terugtrok op mijn kamer, twee bij drie meter, ik had er alles wat me gelukkig maakte, muziek, boeken, papier, verf en mezelf, veel is er niet veranderd.
Dream, dream, Dream.
The Every Brothers zongen het mooist ooit samen, dream dream dream, Don & Phil, broers met ruzie, het reünie concert in Londen is zo mooi, alles komt weer goed in het samen zingen, een band op de achtergrond, twee stemmen zingen zo ongelofelijk prachtig in harmonie, ze kijken elkaar aan, ogen vragen wat stemmen zingen, droom je leven.
1000 en meer.
1000 keer iets gescheven, wat stelt het voor, woorden meer niet, soms zet ik ze in de goede volgorde en is "het" het lezen waard, anders niet. Ik dacht er over om te stoppen na duizend, maar het is een gewoonte geworden, ik ga nog even door en misschien met beelden van tekeningen samen. Alles kan.
The Carpenters zijn broer en zus Richard & Karen, soft rock, middle of the road muziek waar niemand naar luisterde als ik het aan anderen vroeg, the Buffoons, the Cats, klassieke muziek en nog veel meer, niemand had er oor voor, unknown/forgotten/hidden/guilty pleasures zijn het, gewoon goede muziek, waarom doen we zo moeilijk? Ik heb de platen en draai ze met plezier, elke dag weer.
Karen.
Het bericht dat iemand is overleden komt altijd als een verrassing, ook al weet ik dat het slecht gaat met hem of haar, de dood schuif ik het liefste weg naar een plek ver weg buiten mijn bereik. Dat kan niet, de dood hoort bij het leven, ik draaide de plaat van Nick Cave, Skelington Tree, een zoon sterft, wat kan een vader doen dan alleen maar stil zijn in muziek. Ik laat me niet meeslepen in zijn verdriet, ik zet een andere plaat op, the Carpenters, het klinkt vrolijk, schijn bedriegt, Superstar zo mooi gezongen door Karen, ik word er stil van.
Bomen knotten.
Het weer was vandaag niet zo slecht als voorspelt in de krant, grijs dat wel, maar droog tot een uur of vier vanmiddag. Ik heb altijd goede voornemens, elke dag bedenk ik wat ik zou kunnen gaan doen, in de formulering klinkt een "maar" door, ik houd een slag om de arm, iets anders is altijd mogelijk. Vandaag had ik me voorgenomen om een paar bomen te knotten, flinke takken moest ik afzagen, met een ladder erbij, redelijk zwaar werk en ik heb het gedaan, precies om vier uur was ik klaar, alle takken opgeruimd, de stal uit gemest, de pony naar binnen, de houtkachel aan, heerlijk om na gedane arbeid te rusten. Nog wel koken, maar dat is geen straf. Morgen weer zo''n dag.