A day off.

Vandaag had ik a day off, een vrije dag, het was geen off day, in tegenstelling, eigenlijk was het meer een probeer dag, de wasmachine begaf het maandag, dinsdag avond werd een nieuwe bezorgd, online bestelt, het moderne leven heeft zo zijn voordelen. Vanmorgen het nieuwe apparaat aangesloten, was erin en draaien, haast geen geluid, helemaal goed en 30 % minder energie verbruik, vanmiddag heb ik het maandbedrag bij Greenchoice verlaagd, het huis is nog niet helemaal energie neutraal, maar het komt er dichtbij.

Vanavond een rondje gewandeld in Loppersum, dat is dan weer een ander verhaal, wel heel mooi trouwens, Groningen op zijn mooist.

Herrie in de tuin.

De honden beginnen te blaffen, zijn onrustig terwijl ik de krant lees, luister naar het Requiem van Dvorak, er komt niemand voorbij, loos alarm. Het is eventjes stil, nu krijsen kraaien in de boom waar een nestkastje hangt waarin jonge vogels piepen, een kat zit op een tak te kijken naar de ouders die heen en weer vliegen om de jongen te voeden. Eksters komen op het geluid af, misschien is er nog iets te eten, rovers zijn het, eten om te overleven, ik jaag ze allemaal weg tegen beter weten in, jonge vogels hebben weinig kans om groot te worden, vluchtelingen van de natuur, niemand vangt ze op.

Hammond orgel.

Ik zit in mijn stoel na een dag vol met van alles of niets, net hoe je het bekijkt, om vijf uur s middags stop ik met alles, de honden krijgen eten, om een biertje te drinken, muziek te luisteren en verder te lezen, koken doe ik graag, maar er moet eerst gesport worden. Ik zet de cassette recorder aan, een bandje van Graham Parker and the Rumour live, het eerste wat ik hoor is een hammond orgel, prachtig, een live concert en een interview, ik kocht 50 of 60 bandjes van Southside Johnny en Graham Parker live voor 10 Euro, muziek is zo mooi.

Minder werken is geen probleem, heerlijk om op te staan wanneer ik zin heb, lopen met de honden, de pony naar de wei, koffie en de krant, niets hoeft, dan nog een keer een lang stuk lopen en eindelijk, uitstel, doen wat ik me had voorgenomen. Dat doe ik ook in mijn eigen tempo, schuren, spinazie plukken in de kas en er een quiche van maken, morgen weer iets met spinazie.

Ik loop met de honden, vlak voor ons vliegt een fazant op, de honden trekken aan de riem, jachthonden, ze willen er achter aan, niet veel verder komen er twee hazen uit de struiken gelopen, kijken voorzichtig om zich heen, de honden worden dol, blaffen, piepen, mijn arm wordt bijna uit de kom getrokken, de hazen verdwijnen maar hun geur blijft, ze lopen met hun neus op de grond, trekken me mee tot er opeens een ree uit de bosjes te voorschijn schiet en met grote sprongen in de verte verdwijnt, de honden hebben geen boodschap aan mijn geschreeuw om het rustig aan te doen, ze ruiken van alles wat ik dan weer mis, mijn neus ruikt maar een fractie van wat zij ruiken. Graham Parker zingt verder, live alleen met een gitaar, een moeilijk liefdes liedje, speak to me darling, put your skin like wrapping paper around my heart.

Ik heb beloofd om een taart te bakken, maar er is ook sprake van winterkilo 's die moeten verdwijnen, het wordt een taart waar je slank van word met veel calorieën, slagroom, chocolade, alles om af te vallen.

Kerk.

Ik zit te lezen, het boek is goed geschreven, maar niet zo goed dat het me blijft boeien, mijn gedachten dwalen af naar vroeger toen ik jong was, probeerde de wereld te ontdekken, verliefd werd op twee, drie meisjes te gelijk wat niet erg handig was, het raakte uit, ik liep vaak moederziel alleen door de stad op zoek naar mezelf en een beetje warmte en vriendelijkheid. Ik zwierf door de stad, overdag of 's nachts dat maakte niet uit, op weg naar nergens, fototoestel mee om te laten zien waar ik was geweest, de negatieven kwam ik laatst nog tegen, veel zijn nooit afgedrukt. Soms kwam ik door de Tuinbouwstraat waar Menno woonde, ik liep voor het raam langs, als hij thuis was klopte ik aan om een praatje te maken, meestal was hij aan het studeren, medicijnen, serieus in tegenstelling tot het artistieke niemandsland waarin ik mij bevond en nog steeds bevind, niemand vertelt me de weg of hoe ik moet lopen, gelukkig heb ik twee honden die ik uit moet laten. Menno is al meer dan veertig jaar de man van mijn zus, ik wilde iets gaan schrijven over vroegere vrienden en vriendinnen van de kerk, misschien doe ik dat later nog eens, er werd verwacht dat je binnen de kerk verkering kreeg en daar later mee zou trouwen, uiteraard geen sex voor het huwelijk. Een pinksterkamp waar door de leiding werd bepaald met wie je mocht lopen, dat is verkering hebben, ik ging met een meisje op stap naar het bos omdat het spannend was en zij ging mee om te zoenen of zoiets, maar we werden tegen gehouden door de leiding, ik was gekoppeld aan iemand anders, een soort voorloper van boer zoekt vrouw, ik had er niets over te zeggen, alleen dat ik nooit meer meeging naar zo'n kamp, het meisje ben ik later nog vaak tegen gekomen, van zoenen is het nooit meer gekomen.

Een lang verhaal.

Ik kan een lang verhaal heel kort vertellen, op het familie weekeinde miste ik mijn broer Kees en zijn gezin, zijn vrolijke lach, de vermakelijke verhalen, altijd willen Klaverjassen, met iedereen praten over hoe het gaat, Kees was altijd de gangmaker op onze familie bijeenkomsten. Als er gesproken werd om samen iets te ondernemen, dan stond Kees als eerste op om actief iets te ondernemen, niets was te gek, zijn enthousiasme werkte aanstekelijk, iedereen kreeg er zin in. We doen nog steeds dingen samen, maar zoals het vroeger was, dat mis ik, daaraan dacht ik vannacht.

Achteraf gesproken.

Dit weekeinde waren we samen met de familie in een groot huis in Een, Drenthe, zaterdag avond is er altijd iets te doen, spel, quiz, dat soort dingen, gisteravond een pub quiz tot een uur of elf, de winnaars bedenken iets voor volgend jaar. Vier van de vijf spelers van het winnende team komen uit Hellum, de vijfde kan blijven slapen als we gaan overleggen over iets nieuws en een speurtocht voor de kinderen. Daarna nog wat zitten praten bij en rond het vuur.

Uncle.

Prachtig, uncle drew. Kijken.

Acht uur.

Op 4 mei zijn we om 20.00 uur, acht uur, twee minuten stil om de doden te herdenken, alle doden waar dan ook omgekomen door geweld, verdrukking, aanslagen, het maakt niet uit, ongelukken, per ongeluk, iedereen. Ik keek naar de herdenking op de Dam, schakelde over naar de Waalsdorper vlakte in de duinen, de stilte straalt af van het beeld, de klok wordt geluid, stopt, een trompet luidt de twee minuten in en het is stil, ik hoor de vogels die zich niets aantrekken van een herdenking, ze zijn druk doende om hun jongen te voeden. Ik ga terug naar Amsterdam, een toesprak van de burgemeester, gevolgd door de kranslegging, ik durf het haast niet te zeggen, een poppenkast, met mijn vader in gedachten zet ik de televisie uit en luister naar de regen die klinkt op de serre, de wind, het vuur in de kachel die tikt. Stilte hoor ik in mijn slaap als mijn dromen zijn verdwenen en er niets meer is om me zorgen over te maken, dat gebeurt zelden, maar het voorrecht om twee minuten stil te zijn in vrede en vrijheid ontroert me elk jaar weer, het is veel te kort om iedereen te gedenken. Aan mijn vader denk ik bijna elke dag, net als aan mijn moeder, mijn kinderen, mijn kleinkinderen en alle geliefden, het is elke dag een beetje vier mei en ik ben blij dat ik er ben.