Aan een vriend.
22 aug. 2014
🇳🇱
vanuit Nederland
Ik zit te lezen in mijn stoel, boeken en platen om me heen. Nu geen muziek, Julia kijkt tv.
Mijn aandacht verslapt, misschien geen boeiend boek, ik pak de gedichtenbundel van Leo Vroman. Ik sla de bundel open bij het gedicht, the bus,
Waves nor wings can save our breath.
Therefore take mine, will God it sings
you gently past things' many things
along your dreary road to death,
drowning your yells with mutterings.
For nothing brings
you anywhere else.
Het is een heel lang gedicht, mooi, zoals een gedicht moet zijn, je moet er over nadenken, nog een keer lezen, weer nadenken en het laten bezinken tot het weer in je opkomt op een raar moment.
En dan zoek je het gedicht weer op en leest het nog een keer, zo gaat dat.
Aan een vriend
Ach, laten wij geen ogenblik bederven
voor wie van ons het eerst zal moeten sterven,
en laten we ook nimmer praten
van alles wat wij huichelden en haatten.
Zolang een vlerkgespreide leeuwerik blijft zingen
vergeeft zijn God ons al wat wij begingen,
zolang we kersebomen zacht in bloei zien staan
dan hebben wij nog niemand kwaad gedaan.
Ach, laten wij het leed dat men ons deed, vergeten,
God zal het allemaal wel weten,
en laten we geen ogenblik bederven
voor wie van ons het eerst zal moeten sterven.
Leo Vroman
Memento mori, gedenk te sterven.
Carpe Diem, pluk de dag.
Dat is blijven hangen van de geschiedenislessen.
Reacties
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!