Vervoering.

Ik kijk naar een concert op televisie van Radiohead, een zanger met een knotje en baard, haar in knotjes en staarten bij mannen vind ik niks, lang haar is prima, maar laat het zien zoals het groeit. In het volgende nummer gaat hij wat hoger en vals zingen, mensen kijken in vervoering, zingen mee, het klinkt nergens naar vind ik, maar wie ben ik ik ? Mooie lichtshow op de achtergrond, de zang wordt niet beter, de zanger is een parodie van een zanger, hij doet een poging om te zingen, maar waarom staan honderden mensen zich te vergapen aan deze band, dansen in trance, kijken heel gelukkig, een luchtbel, ik hoor gitaren knetteren, drums doen hun best, maar de zanger zingt niet mijn lied, speelt niet mijn gitaar, ze doen hun best voor een enthousiast publiek, gelukkig voor hen, ik snap het niet. Ik schakel over naar Rory, blues en rock die niet meer zo gespeeld wordt, Radiohead doet nog een zwakke poging, daarna zeggen ze good night, we see you en het stopt, Rory speelde door tot de eerste trein weer reed, drie uur of langer, het maakte niet uit, na het concert speelde hij verder in The pub, dat houd je niet lang vol, 47jaar is hij geworden, oud voor het leven dat hij leefde. Vervoering , maar misschien snap ik er niets van, dat is het denk ik of ook weer niet, gisteren luisterde ik naar the Cats, daar kan Radiohead nog een puntje aan zuigen, misschien nostalgie, bands worden al heel gauw overschat door kenners die er stukjes over schrijven in de kranten, ouderwets, weet ik veel hoe het nu gaat, het maakt niet uit, mensen zijn volgers, kuddedieren die achter een leider aanlopen, net als ik, ik ben geen haar beter en raak in vervoering van Nana Mouskouri. Ik kwam heel laat thuis, te veel gedronken en zette de televisie aan, een live concert van Nana, mijn moeder kwam naar beneden, ging naast me zitten op de bank en samen zagen we het concert, stil, maar wel een kus toen we gingen slapen, morgen zoek ik de plaat op om te draaien, slaap lekker. Try to remember ........the days in september.

Tweede versnelling.

Ik heb gisteren de vw bus weer opgehaald, apk gekeurd, de versnelling is nog niet optimaal, maar beter krijg ik het niet, zei de monteur, schakelen ging altijd redelijk soepel voor een auto van bijna veertig jaar oud. Ik reed weg, een beetje onwennig, schakelen ging moeizaam, achteruit bijna niet, maar misschien moet het nog wat soepeler worden, dacht ik. Het voelde wel weer prettig om in de bus te rijden, raampje open, muziek aan, king of the road. Toen ik vanmorgen vroeg uit Loppersum kwam, (wat doe je daar nu in vredesnaam hoor ik iedereen denken, uitleg volgt ) kreeg ik de bus al moeilijk in zijn achteruit, met veel gegas en gekoppel kwam ik op de weg, vooruit schakelen ging beter, maar ook niet heel geweldig. Op de weg van Appingedam naar Groningen wilde ik van twee naar drie schakelen, geen beweging in de versnellingspook, ik zette de bus aan de kant bij een bushalte, er was niets aan te doen, alle verkeer voorbij, met slippende motor in zijn twee de weg weer op, afslag Winneweer, in de tweede versnelling terug gereden naar huis. Ik wilde de garage bellen, de telefoon werkte niet, dochter Julia vond de oorzaak, werken bij een Telecom bedrijf heeft zo zijn voordelen, maar toen was de garage al dicht, morgen de bus erheen voor een nieuwe poging om er iets van te maken. Ik ben er een beetje klaar mee, stiekem naar andere bussen gekeken en deze inruilen, eerst maar afwachten hoe het verder gaat, zo kan het niet verder. Misschien kan ik beter op de fiets gaan, maar dat schiet ook niet op. Wordt vervolgd.

Berend Groen en Tim Blaauw.

Ik was een klasgenoot van Berend (Bennie) en Tim in het eerste jaar dat ik op de kunst academie zat, ik wist niet precies wat ik daar deed, ik viel niet uit de toon, lang haar, ik liep op Zweedse klompen, ik maakte mooie dingen, goede cijfers, maar ik had niet de gedrevenheid van Berend en Tim, een leven in teken van de kunst was niet iets voor mij. Er is meer in het leven ontdekte ik, liefde, werken, reizen, onrust, vooral onrust in mijn hoofd, steeds iets anders, altijd verder, geen tijd om tot rust te komen en te doen waar ik volgens broer Lo goed in ben, een potlood, een penseel, zwart wit, soms met wat kleur. Laat de wereld zien wat er aan de hand is, wees boos, bang, teken, schilder de gezichten in zwart wit, laat zien wat je wil zeggen, gewoon beginnen.

Garage.

Mijn telefoon piepte, leeg, thuis aan de oplader, een berichtje van de garage of ik terug wil bellen, meestal geen goed teken, onderdelen zijn niet meer te krijgen, de kosten lopen uit de hand, ik weet het niet, morgen maar even bellen. Gelukkig is het goed weer om op de motor te rijden, verder maak ik me er niet heel druk over, misschien heeft de bus zijn langste tijd gehad, nu al een week of zes bij de garage, het is niet anders.

Goed nieuws, mijn jongste broer gaat bierbrouwen, hij heeft beugel flessen nodig, ik heb nog een kist vol flessen buiten staan, vies, maar dat maakt niet uit. Bier brouwen is een lekkere bezigheid, ik heb het zelf ook een paar keer gedaan, veel werk, vooral om de flessen schoon te maken, maar een zelf gebrouwen biertje smaakt naar meer, misschien moet ik ook maar weer iets in het vat laten gisten, samenwerken kan ook, samen drinken doen we vast wel weer.

Ian Anderson.

Ik kan youtube filmpjes kijken op mijn tablet en het geluid hoor ik door de speakers en versterker, een vooruitgang of niet, ik kijk naar muziek van vroeger met beeld, Jethro Tull met voorman Ian spelen de sterren van de hemel. Ik kocht hun singeltje Bourree toen ik 15 ofzo was, honderden keren gedraaid, prachtig, ik had een fluit waarop ik het nummer kon meespelen. De techniek staat voor niets, ik word lui, morgen toch maar weer gewoon een plaat opzetten, alles van Jethro Tull in de goede volgorde, waarom heb ik anders platen ? Youtube kan wel even wachten, is dat ook voortschrijdend inzicht of gewoon logisch nadenken, ik weet dat gevoel bij muziek overheerst, ik hoef er geen moeite voor te doen, het is er altijd.

Voortschrijdend inzicht.

Soms zijn de dingen eenvoudiger dan ik denk, oplossingen liggen voor de hand als ik eerst mijn hoofd gebruik in plaats van op mijn gevoel af te gaan, met apparaten kom je met gevoel nergens, daar kom je verder mee als je logisch en systematisch probeert te denken. Als de grasmaaier het niet meer doet, langzaam uitgaat, dan is het eerste waar je naar kijkt, of er nog wel benzine in de tank zit zou ik zeggen, nu tenminste, want het was het laatste wat ik deed. Kapot was mijn eerste gedachte, vanmorgen wilde ik de maaier naar de werkplaats brengen, nog 1 keer proberen, niets, toen pas draaide ik de dop van de tank : leeg, benzine erin en het apparaat startte gelijk. Mijn eerste gedachte was, na twee keer heen en weer stopt ie er mee, maar gelukkig deed hij het na een uur nog steeds. Met machines heb ik niet zoveel, die moeten het doen anders voel ik me hulpeloos, ontredderd, soms valt het mee als ik gewoon even mijn koppie gebruik, voortschrijdend inzicht heet dat werd me verteld, maar ik weet niet of dat voor mij geldt.

Ik zit buiten.

Ik zit buiten, het is licht als het donker moet zijn zomer.

De tong uit de bek.

Het is warm, heerlijk om zo de dag te beginnen, ik leef buiten op de veranda, vacantie in mijn eigen buitenhuis, siësta om een uur of een, even liggen op de schommelbank en wegdromen naar verre oorden, die in mijn gedachten dichtbij zijn, ik hoef niet zo ver weg. De zwarte honden hebben het warm, de tong uit de bek, een dikke vacht is wel lekker in de winter, maar die jas is nu extra warm en ze kunnen die niet uittrekken, lekker liggen in de schaduw, af en toe een rondje lopen en veel drinken. Misschien maak ik in de tuin een vijver waarin ze verkoeling kunnen zoeken, ik zag er laatst een plaatje van, op zoek naar een grote plastic bak die ik kan ingraven. Weinig gedaan vandaag, alle ramen aan de binnenkant schoongemaakt, de buitenkant volgt morgen, een paar glazen water bij mijn moeder gedronken, we zaten lekker buiten te genieten van de rust tot een buurvrouw ons stoorde met gemopper over de schoonmaakster, daar hadden we geen zin in.

Tegen beter weten in denk ik er over om van de kast beneden een donkere kamer te maken,het was de oorspronkelijke bestemming van die plek, er is een aansluiting voor warm en koud water, afvoer, stopcontacten en het is er donker. De voorraadkast moet ik dan verplaatsen, ook geen probleem, ik weet al waar, wat de komst van een analoog fototoestel te weeg kan brengen, alleen de gedachte aan een donkere kamer maakt me vrolijk, eindelijk krijgt een plek in het huis zijn/haar bestemming. Nu weer foto's maken, de filmpjes zijn besteld, zelf ontwikkelen en dan vergroten, het blijft veel werk, mooi om te doen, een mooie winterklus.